มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

หน้า 39 จาก 40 Previous  1 ... 21 ... 38, 39, 40  Next

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sun Jan 16, 2011 11:15 pm

ง่ะ!!! วันนี้ไปดูหนังมาก็เลยปิ๊งไอเดีย เลยแก้บทกลางคัน


Spoiler:
ฮิโรโตะ : ลิโนะจังว่าไงมั่งนี่สรุปว่าความลับยังไม่แตกใช่ไหม
โกเอนจิ : ความลับแตกแล้วใช่ไหม.....................
ชายหนุ่มผู้ถูกถามไม่ได้พูดว่าอะไรเพียงแต่พยักหน้าน้อยๆเท่านั้น
โกเอนจิ : แล้วเธอว่าไงล่ะ
คิจัง : ก็ไม่ว่าอะไรหรอกเพียงแต่บอกว่าอย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของเธออีก
โกเอนจิ : (แตะบ่าคิจัง) ดีแล้วแหละ........................ทีหลังก็อย่าไปหึงใครสุ่มสีสุ่มห้าอีกล่ะ……………เพราะอย่าฉันน่ะจะไม่เอาลิโนะมาเป็นแฟนเด็ดขาด
คิจัง: อ่ะ...........อ่า....................
เอนโด : (มองหน้าทั้งสองอย่างงงๆ) นี่คิโด!!!ที่นายโกรธโกเอนจิเพราะว่านายเห็นโกเอนจิไปยุ่งกับลิโนะเหรอ!!!...........นี่ถามจริงว่านายคิดได้ไงเนี๊ยะ
คิจัง : (หน้าแดง) ก็.......ขอโทษที
เอนโด : เฮ้อ…………………….ทีหลังจะหึงอะไรก็ช่วยดูตาม้าตาเรือหน่อยแล้วกัน
คิจัง : หึงเหรอ……………………….เปล่าไม่ได้หึง!!!!
เอนโด : อย่างนั้นแหละเขาเรียกว่าหึง!!!ใช่ไหมฮิโรโตะคุง
ฮิโรโตะ : จริงด้วยสิเนอะ ใช่ไหมโกเอนจิ
--------------------------------------------------------------------
และแล้ววันแข่งขันก็มาถึง..................ทุกคนดูตื่นเต้นมากกับการแข่งครั้งนี้.............................ทุกคน...........................................รวมถึงชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมด้วย.................ไม่สิสำหรับคิจังคงเรียกว่าความกังวลเสียมากกว่า.............................เพียงแต่เขาต้องพยายามเก็บมันเอาไว้เพื่อไม่ให้เพื่อนๆเป็นกังวลไปกับเขาด้วย
เอนโด : ครึ่งหลังจะเริ่มแล้วเต็มที่ไปเลยนะพวกเรา
ทุกคน : โอว์~~~
หญิงสาวมองดูชายหนุ่มที่แกล้งทำน้ำเสียงสดชื่นต่อหน้าเพื่อนๆด้วยสายตาเป็นกังวล’ยูโตะคุง ไม่เป็นไรแน่นะ’เธอคิด’เห็นสีหน้านายอย่างนั้นแล้วฉันไม่สบายใจเลย........................สกอร์น่ะฉันไม่เป็นห่วงหรอฉันรู้ว่าเราต้องชนะได้.................ถึงมันจะเป็นเกมที่ดูอึดอัดก็ตามทีแต่สิ่งที่ฉันเป็นห่วงก็คือนายๆนั่นแหละยูโตะคุง..........................ถึงนายยังเล่นด้วยฟอร์มแบบนี้ ไม่ดี...................ไม่ดีแน่’หญิงสาวคิดพลางมองไปที่ชายหนุ่มอย่างอดห่วงไม่ได้ แล้วเดินตามพวกนักเตะขึ้นไปนั่งข้างสนาม หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มไม่ต้องการความพ่ายแพ้ในแมตซ์นี้เนี่องจากเขาอยากให้ชายร่างสูงผู้ที่เขาเรียกว่าโซซุยซึ่งเป็นผู้จัดการทีมของทีมฝ่ายคู่แข่งรู้ถึงศักยภาพที่แท้จริงของเขาและเพื่อให้อีกฝ่ายล้มเลิกที่จะทำลายวงการฟุตบอลและเด็กๆที่รักกีฬานี้ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์................เสียงนกหวีเริ่มเกม..................หญิงสาวสังเกตว่าทีมแย่งบอลไม่ได้เลย’แย่บอลไม่ได้เลยเพราะอะไร.................เพราะอะไร.....คิดสิ!!!!คิดเข้าสิฮานะ’
โค้ชคุโด : ลิโนะจัง วันนี้เธอเป็นอะไรน่ะดูไม่มีสมาธิเอาซะเลย หรือว่า เป็นห่วงหมอนั่น โค้ชคุโดพยักเพยิดไปทางคิจัง
ลิโนะ : อ่ะ อ่า ก็ นิดหน่อยค่ะ
โค้ชคุโด : ถ้าอย่างนั้นก็เลิกห่วงซะ หมอนั่นเขาต้องการชนะ เธอต้องช่วยเขาสิ
ลิโนะ : อ่ะ ค่ะ..........ค่ะ
หญิงสาวตั้งใจมองเกมที่กำลังแข่งขันอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเป็นกังวลก่อนที่จะเม้มปากแน่นด้วยความเป็นกังวล
ลิโนะ : พอนาคาตะคุงลงมาจังหวะของเกมก็เปลี่ยนไป ดึงเกมให้ช้าลงเปิดพื้นที่เล่นบอลมากขึ้น เกมไหลลื่นมากขึ้น จ่ายบอลทะลุช่องได้มากขึ้น นี่แหละมั้งคะที่โซซุยต้องการเก็บตัวนากาตะไว้
โค้ชคุโด : อืม..........คงเหมือนที่ฉันทำตอนเลือกตัวแทนเอเฃียสินะ
ลิโนะ: ค่ะ หนูแน่ใจว่าอย่างนั้น……….
ทันใดนั้นฟิดิโอ้ก็ยิงประตูด้วยท่าโอดินซอธด์เพื่อทำประตูเพิ่มถ้า......................คิจังไม่มาสกัดไว้จากเส้นปากประตูไว้ก่อนทำให้หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ‘นี่ยูโตะคุงนาย.........................ต้องการชัยชนะมากขนาดนี้เลยเหรอ’หญิงสาวคิดพลางจ้องเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างตกใจ......................หญิงสาวได้ยิงเสียงทั้งสองคุยกันจากหน้าประตู
เอนโด : ขอบใจมากนะที่ช่วยสกัดไว้!!!
คิจัง : เราจะยอมเสียลูกนี้ไม่ได้!!!
หญิงสาวตกใจมากเมื่อได้ยินคำนั้นจนเกือบผุดลุกขึ้นยืน
ที่สนามซ้อมใกล้ๆกับในบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฮานะ : (หอบ)แฮ่กๆ วันนี้ซ้อมแค่นี้ก่อนเนอะทุกคน
เด็กๆที่มาซ้อมด้วย : โอ้ว์!!!
“แปะๆๆๆๆ”
คาเงยาม่า : น่าประทับใจมาก น่าประทับใจมากเด็กน้อยทั้งสองของฉัน
ฮานะ+ยูโตะคุง : (ตกใจ) โซซุย
เด็กทั้งสองรีบทำความเคารพชายผู้มาใหม่
คาเงยาม่า : เรื่องการแข่งพวกเธอมั่นใจแค่ไหนกัน
ยูโตะคุง : ครับ พวกเราจะไม่แพ้ พวกเราจะไม่เสียประตูด้วย
คาเงยาม่า : ดีมากคามพ่ายแพ้เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

หญิงสาวมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
ลิโนะ : พวกเราจะไม่แพ้ พวกเราจะไม่เสียประตูด้วย..................ความพ่ายแพ้เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้
ทุกคนที่อยู่ข้างสนามหันมามองเธอ
โค้ชคุโด : (พยายามเขย่าตัว) ลิโนะจัง!!! ลิโนะจัง!!! เป็นอะไรไป
ลิโนะ : (สะดุ้ง) อ้อหนูเอ่อ.................ปะป่ะ.......เปล่าค่ะ
เคเงยาม่าหันมายิ้มให้ลิโนะ
คาเงยาม่า : ใช่แล้วล่ะสาวน้อย ความพ่ายแพ้น่ะทำให้เราเป็นคนไร้ค่า การเสียประตูและความพ่ายแพ้เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้
ลิโนะ : (น้ำตาไหล) แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสกปรกนี่คะ
คาเงยาม่า : สาวน้อยๆๆๆเธอมันช่างอ่อนต่อโลกจริงๆ ความจริงโลกนี้น่ะมันไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิดหรอกนะ.......................โลกนี่น่ะมันโหดร้ายและเต็มไปด้วยการแข็งขัน.................ปลาใหญ่กินปลาเล็ก.............................คนฉลาดเอาชนะคนโง่น่ะมันไม่แปลกหรอกนะ


ความจริงของโลก............................ปลาใหญ่กินปลาเล็ก.........................การแข่งขัน
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Wed Jan 19, 2011 8:08 pm

สำหรับคนที่รอตอนตัว วันศุกร์จะมาต่อคะ(ถ้ายังมีแรง) เพราะวันนี้ไปรับจ๊อบพิเศษเป็นผู้ช่วยวิทยากรเลยเปี่อยมาก คาดว่าจะเป็ไปทั้งอาทิตย์(ไหนจะต้อง ช่วยสอน ไหนจะต้องเรียนอีก)อาทิตย์นี้เลยยุ่งๆ ว่างอีกทีก็คงศุกร์เย็นโน่นแหละ เพราะฉะนั้นเหล่าFC (จะมีไหม) รอหน่อยนะคะ ไม่ได้ตั้งใจดองจริงๆ
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sat Jan 22, 2011 12:22 am

มาแว้วๆ ตามสัญญา


Spoiler:
ลิโนะ : ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะค่ะ เราจำเป็นด้วยเหรอคะที่ต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ
คาเงยาม่า :จำเป็นสิ................จำเป็นมากด้วยเพราะความพ่ายแพ้มันไร้ค่า..................คนพ่ายแพ้ก็คือคนที่ไร้ค่า...............ฉันถึงไม่อยากเห็นเธอสองคนแพ้ไง...........พวกเธอเกิดมาเพื่อชนะเท่านั้น
ลิโนะ : (น้ำตาไหล) แต่พวกหนูไม่ต้องการ.........................
คาเงยามา : (บีบกรามลิโนะ) ต้องสิ!!!
ลิโนะ :ทำไม..................ทำไมเหรอคะท่าน
คาเงย่าม่า : ก็พวกเธอสองคนมีค่ามากกว่า..................คำว่าพ่ายแพ้
ลิโนะ : ความพ่ายแพ้เป็นจุดเริ่มต้นของชัยชนะไม่ใช่เหรอคะ
คาเงยาม่า : เชื่อฉันสิเด็กน้อยใครๆก็ไม่ต้องการความพ่ายแพ้........................แม้แต่เธอสาวน้อย
ลิโนะ : แม้แต่หนู....................
คาเงยาม่า : ใช่!!แม้แต่เธอ.........................ถ้าเธอยอมแพ้เด็กคนนั้นวันนี้เธอจะมายืนอยู่ที่นี่ไหม
ลิโนะ : หนูเหรอ..........................แต่หนูก็ไม่เคยใช้วิธีสกปรกเพื่อเอาชนะเขานะคะ
คาเงยาม่า :มันก็เหมือนกันแหละ.............สาวน้อย ความถูกต้องที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ลิโนะ : หนูไม่ได้โกรธ!!!หนูแค่.............น้อยใจ
คาเงยาม่า : น้อยใจ!!!
ลิโนะ : ใช่ค่ะน้อยใจ
คาเงยาม่า : คนอย่างเธอมันมีอะไรให้น้อยใจเหรอฮานะจัง
ลิโนะ : ท่านคะโปรดอย่าได้เรียกชื่อนั้นได้ไปหหมคะ..............................ขอให้สำหรับท่านฮานะจังได้จากไปแล้วด้วยเถอะค่ะ
คาเงยาม่า :นี่ยังไม่ยอมรับความเป็นจริงอีกเหรอ
ลิโนะ : ก็ถ้าความเป็นจริงมันเจ็บปวดเราจะไปยอมรับมันทำไมล่ะคะ
คาเงยามา : นั่นสินะ.....................แสดดงว่าเธออยากเป็นคนใหม่งั้นสิ
ลิโนะ : ขอให้ลิโนะคนนี้ปลอดภัยจากท่าด้วยเถอะค่ะ
หญิงสาวกล่าวทั้งน้ำตาพร้อมกับเอามือกุมหัวใจและย่อตัวลงต่ำเพื่อทำความเคารพชายในสูทสีขาว
คาเงยาม่า : ฉันคงทำเธอเจ็บมากจนอยากจะแก้แค้นสินะ
ลิโนะ : หามิได้ค่ะท่าน.............โปรดมาสู้กันด้วยการวางแผนเถอะนะคะ
คาเงยาม่า : เธอนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะฮานะจัง
ลิโนะ : (ส่ายหัว) ไม่ค่ะหนูไม่เหมือนเดิม หนูไม่ใช่คนเย็นชาอีกแล้ว
คาเงยาม่า : แล้วที่เธอทำอยู่น่ะเขาเรียกว่าอะไร....................ยืนดูคนที่สำคัญของเธอที่ต้อวิ่งอยู่กลางสนาม...............โดยที่เธอควบคุมทุกอย่างเอาไว้
ลิโนะ : ใช่ว่าหนูจะไม่อยากลงไปวิ่งกับเขา ไม่อยากช่วยเขา หนูอยากทำ แต่หนูทำไม่ได้ (น้ำตาไหล) หนูทำไม่ได้จริงๆ
คาเงยามา : สมกับที่เป็นฮานะจังจริงๆเชื้อไม่ทิ้งแถว..................กล้าขึ้นมาก.........................เชื้อเจ้านั่นคงแรงสินะถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน
ลิโนะ : (ลนลาน) หามิได้คะท่าน ถ้าท่านจะด่าจะว่าหนูยังไงก็ได้ค่ะแต่อย่าเอาพ่อหนูมาเกี่ยวข้อง
คาเงยาม่า : นี่รู้ไหมลิโนะจัง (บีบกรามลิโนะอีกครั้ง) ในบรรดาทหารของฉันเธอเป็นคนที่ไร้ระเบียบและคอยขัดคำสั่งฉันอยู่เสมอ............แต่น่าแปลกนะเธอกับคิโดคุงกลับเป็นนักรบที่ฉันต้องการมากที่สุด
ลิโนะ : (มองหน้าคาเงยาม่าอย่างไม่เข้าใจ) ให้กลับไปให้ท่านใช้เป็นเครื่องมือทำลายวงการฟุตบอลน่ะเหรอคะ...........ไม่ดีกว่า
คาเงยาม่า; ในเมื่อปฎิเศษอย่างนี้ก็คงจะบังคับกันไม่ได้สินะ
หญิงสาวเงยหน้ามองชายร่างสูงในชุดสูทสีขาวอย่างไม่เข้าใจทันใดนั้นหญิงสาวก็ปรายตาไปเห็นชายหนนุในชุดผ้าคลุมที่โดนผู้เล่นของทีมอิตาลีล้อมมาจากทุกทิศทุกทาง.......................เธอมองดูเหตุการณ์นั้นอย่างตกใจแล้วพยายามหาทางช่วย
คาเงยาม่า : พยายามหาทางช่วยสินะ
หญิงสาวที่อยู่ข้างสนามฟังชายในชุดสูทสีขาวที่พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน เธอหลับตาลงพลานึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อตอนครึ่งแรกและการแข่งขันนัดที่ผ่านๆมาของงทีมอิตาลี่’มันต้องมีสิวิธีที่จะปลดล็อกเทคนิกนั้นได้ คิดสิฮานะจังคิด !!! เดี๋ยวก่อนนะ เทคนิกนั้น โล่มนุษย์ ใช่แล้ว ทหารโรมันจะใช้โลห์เมื่อปกป้องหหานหี่อยู่ตรงกลางเพราะฉะนั้น.......................................’
ลิโนะ: (ตะโกน) ยูโตะคุง!!! slowFoxtrod turn!!!
คิจังที่อยู่กลางสนามพยักหน้ารับอย่างเข้าใจความหมาย..............ชายหนุ่มทำตามสิ่งที่หญิงสาวแนะนำเขาเบี่ยงตัวออกจากวงล้อมและเมื่อเขาออกมาจากวงล้อมนั้นได้เขาก็ต้องเจอกับเด็กหนุ่มตาสีน้ำเงินที่เข้ามาประกบทางงด้านหน้าเพื่อแย่งความได้เปรียบไนการครองบอลทันใดนั้นชายหนุ่ในชุดผ้าคลุมก็เบี่ยงตัวหนีตามที่หญิงสาวได้พูดไว้................................แต่สิ่งที่เด็กหนุ่มตาสีน้ำเงินทำนั้นเป็นเหมือนกับการวิ่งเพื่อทำจังหวะให้เพื่อนแย่งบอลจากเท้าคิจังเท่านั้น
ลิโนะ : (ตกใจ) อ๊ะ!!!
คาเงยาม่า : เธอกับยูโตะคุงน่าจะกลับมาอยู่กับฉันนะ ฉันรับรองเลยว่า อย่างเธอสองคน ต้องไปถึงจุดสูดสุดแน่ๆ
ลิโนะ : หนู.........................หนะ(สะบัดหน้าหนี) หนูไม่ไปกับท่าน
ร่างบางยืนดูทีมอิตาลีใช้เทคนิกการบล็อกตัวผู้เล่นที่ครองบอลอยู่อย่างเจ็บใจเธอขบฟันแน่นและกำมือจนกำปั้นของเธอสั่นเทิ้ม และเธอก็เชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมที่อยู่กลางสนามก็คงเจ็บใจไม่แพ้เธอเหมือนกัน เธอมองไปยังเกมที่กำลังดำเนินอยู่ด้วยแววตาที่รื่นไปด้วยน้ำตาเธอเม้มปากแน่นอย่างหนักใจจนห้อเลือด.................แต่ระหว่างนั้นเธอก็สามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งๆหนึ่ง...............ความโกรธได้หายไปแล้ว..............ความมุ่งมั่นทะเอาชนะ.................พันธะที่บีบรัดตัวเอง..............ได้หายไป..............ถูกแทนที่ด้วยสายสัมพันธ์..................สายสัมพันธ์ของเพื่อน..............ความสุขที่ได้เล่นฟุตบอล..................
ลิโนะ: (ตะโกน) พร้อมนะ Figer New yorkก้าวที่10จังหวะที่1
เธอตะโกนสุดเสียงเหมือนผู้ฟังทั้งสองเข้าใจความหมายของเธอ เขาทั้งสองวิ่งตัดด้านหลังจากคิจังขึ้นมาแล้วชิ่งบอลต่อกันเป็นจังหวะจากนั้นจึงใช้โคเทย์เพนกวิน3เพื่อจนสกอร์กทำให้ตอนนี้ทั้งสองทีมต่างก็มี3ประตูเท่ากัน หญิงสาวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทั้งหญิงสาวที่อยู่ข้าสนามแชยในชุดผ้าคลุมที่อยู่กลางสนามหันมามองชายในชุดสูทเหมือนกันว่าอยากจะบอกบางสิ่ง
ลิโนะ : นี่คือฟุตบอลของพวกหนูค่ะ.............ฟุตบอกที่ถูกเชื่อมโยงไว้ด้วยความสัมพันธ์............................ฟุตบอลที่เกิดจากความเข้าใจ...............................ฟุตบอลที่ไม่ทำร้ายใคร


ฟุตบอล...........................ความเข้าใจ....................พวกพ้อง
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sun Jan 23, 2011 1:00 am

มาต่อแว้ววววววววววววววววววว
(เงียบๆแฮะ)


Spoiler:
ชายร่างสูงมองเธอด้วยความแปลกใจ
คาเงยาม่า : หึๆ เธอไม่ใช่คนเดิมจริงๆด้วยฮานะจัง เธอเปลี่ยนไป ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงไม่กล้าที่จะทำอย่างนี้
ลิโนะ : คนเรามันต้องมีการเปลี่ยนแปลค่ะท่านบอกหนูเองไม่ใช่เหรอคะว่าเราทุกคนต้องมีการเติบโต
คาเงยาม่า : นั่นสินะเธอก็เติบโตขึ้นเยอะเลยนะฮานะจัง
ลิโนะ : (เอามือกุมหัวใจพร้อมกับย่อตัวลง) ค่ะท่าน
คาเงยาม่า : ชักจะอิจฉาพวกเธอสองคนแล้วล่ะสิที่ได้เห็นพัฒนาการของกันและกัน
ลิโนะ : แต่ท่านก็คอยมองเราอยู่ตลอด..............................
คาเงยาม่า : รู้ด้วยเหรอ
ลิโนะ : (ยิ้ม) รู้สิคะ...........รู้มาตลอด...............เพียงแต่ว่าเรา..................................................
คาเงยาม่า : (ยิ้มมุมปาก) กลัวใช่ไหม..............พวกเธอกลัวว่าฉันจะพาตัวกลับไป
ลิโนะ : ค่ะ ท่าน
คาเงยาม่า :ไม่ต้องกลัวไปหรอก............เดี๋ยวฉันก็ไม่อยู่ให้พวกเธอรำคาญใจแล้ว
ลิโนะ : (ตกใจ)ท่าน.............โซซุย ท่านจะไปไหนเหรอคะ อย่าไป……………..!!!อย่าไปเลยนะคะ
คาเงยาม่า : มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว..........................และนี่ก็จะเป็นนัดสุดท้ายของฉัน
ลิโนะ : ท่าน.............................................อย่าไป...............อย่าไปนะคะ
น้ำใสใสเริ่มซึมออกมาจากดวงตาคู่สวยของหญิงสาว..............น้ำตาของเธอเพิ่มมากขึ้นทุกทีจากที่เคยซึมก็ไหลทะลักออมาจนกลายเป็นว่าทั้งใบหนาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
คาเงยาม่า : หยุดร้องได้แล้ว............
ลิโนะ : แต่ท่าน........................
คาเงยาม่า : ไม่มีแต่ฮานะจัง
ลิโนะ :ท่านอย่าไปนะคะ
คาเงยาม่า : ไม่ได้หรอกทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
ลิโนะ : (สะอื้น) แต่......................แต่
คาเงยาม่า : (มองเข้าไปในสนามเมื่อจบการแข่งขันแล้วนักเตะทุกคนต่างหอบออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน) เดี๋ยวเขาก็เป็นห่วงหรอก
ลิโนะ : แต่ท่านคะ แล้วท่านล่ะคะ ท่านไม่เป็นห่วงยูโตะคุงบ้างเหรอคะ ท่านดูแลเขามาตั้งแต่ยังเล็ก
คาเงยาม่า : มันถึงเวลาแล้วแหละนะที่ฉันจะให้เธอดูแลเขาต่อไป
ลิโนะ : แต่ท่านคะ................
คาเงยามา :อยู่อย่างนี้ฉันก็เหมือนเชือกที่ผูกมันเขาไว้.............................แต่ฉันกลับลืมไปว่าเขาน่ะไม่สามารถผูกมัดได้ด้วยเชือก
ลิโนะ : ((มองไปยังชายหนุ่มที่หอบอย่างเหนื่อยอ่อนที่กลางสนาม) ยูโตะคุง........................คนที่ไม่สามารถผูกมัดได้ด้วยเชือกอย่างนั้นเหรอ...................
คาเงย่าม่า : ใช่!!! ฮานะจังเธอเป็นคนเดียวที่เขายอมอยูใกล้ โดยที่เธอไม่ได้ไปผูกมันอะไรเขา.............ตรงกันข้ามเสียอีกเขากลับต้องการที่จะผูกมันเธอฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอทำยังไง
ลิโนะ: ทำยังไงเหรอคะ.............(เบือนหน้าหนีพร้อมกับยิ้มบางๆ) นั่นสินะหนูทำยังไง..........................
คาเงยามา : นี่เรายังไม่รู้อีกเหรอว่าเราทำได้ยังไง(เดินออกไป)
คู่สนทนาสาวมองออกไปยังสนามเบื้องหนาอย่างครุ่นคิดระคนกับความกังวลที่เห็นพวกเพื่อนๆทุกคนผิดหวังกับผลการแข่งขัน
เอนโด : (พูดกับเพื่อนในสนาม) จงภูมิใจเถอะ เราได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว
ทุกคนในสนามยิ้มอย่างเข้าใจถึงสิ่งที่เอนโดพูดนั่นทำให้หญิงสาวที่ยืนมองภาพนั้นอยู่อดยิ้มไม่ได้
คิจัง : (เดินมาหาลิโนะที่ยื่นน้ำให้อยู่ข้างสนาม) ยิ้มอะไร...........นี่เราเสมอนะ
ลิโนะ : ก็ไม่เห็นเกี่ยวหนิ เพราะฉันไม่ได้ยิ้มให้นายซักหน่อย!!!
คิจัง : (หันซ้ายหันขวา)ก็ไม่เห็นมีคนอื่นหนิยอมรับมาเถอะน่าว่าคุณยิ้มให้ผม
ลิโนะ : ฉันไม่ได้ยิ้มให้นาย แต่ฉันยิ้มให้ความพยายามที่จะชนะของนายตางหากล่ะ
คิจัง : (ยิ้มตอบ)เหรอ...............
ลิโนะ : อืม!!!
เอนโด : (ตะโกนมาจากในสนาม) นี่สองคนนั้นน่ะจะจีบกันอีกนานไหม..............มาเข้าแถวกันก่อน!!!
ลิโนะ+คิจัง : เปล่านะ!!! ไม่ได้จีบนะ!!(หน้าแดง)นี่นาย(ชี้หน้ากันและกัน)นาย/คุณ มาพูดตามฉัน/ผมทำไม!!!
ทั้งสองหน้าแดงระหว่าที่เถียงกันอยู่เมื่อเหตุการณ์ยุติโดยที่โกเอนจิเข้ามาลากคิจังออกไปที่กลางสนามแล้ว.....................
“ทำไมต้องปฏิเศษด้วยล่ะ”
ลิโนะ : (พูโดยไม่หันมามองคู่สนทนา)ไม่ทราบสิคะ.........................หนูกับเขา..........................มันคืออะไร.................................
คาเงยาม่า :ตัวเธอแหละจะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุด
ลิโนะ : โซซุยคะ!!!!
คาเงยาม่า : อะไรเหรอฮานะจัง
ลิโนะ : หนูคือใครคะ...........หรือว่าหนูเป็นอะไรและเคยเป็นอะไร
หลังจากนั้นทุกคนก็มารวมตัวกันที่ม้านั่งสำรองของทีมตัวเองมีแต่ลิโนะเท่านั้นที่ยังคงยืนคุยอยู่กับคนที่เธอเรียกว่า..............โซซุย!!
คาเงยาม่า : เรื่องนั้นฉันก็ตอบไม่ได้หรอกนะ แต่เธอรู้ไว้เถอะว่าเธอน่ะสำคัญ...............สำคัญมาก เธอน่ะ ไม่แค่สำคัญกับฉัน คิโดคุงและเทย์โคคุเท่านั้น แต่เธอยังสำคัญกับญี่ปุ่นอีกด้วย
ลิโนะ : ยังไงคะท่านหนูไม่เข้าใจ
คาเงยาม่า : แล้วสักวันเธอจะเข้าใจเอง..........................และก็ ฮานะจังฉันขออะไรอย่าหนึ่งได้ไหม
ลิโนะ :อะไรคะท่าน
คาเงยาม่า : ต่อไปนี้ ถ้าไม่ใช่คนที่เธอนับถือจริงๆอย่าก้มหัวให้เขา ฉันขอแค่นี้แหละ..............ได้ไหม
ลิโนะ : ค่ะท่าน ได้ค่ะ
คาเงยาม่า : ดีมากนักรบของฉัน(เดินออกไปยังม้านั่งสำรองของทีมตนเอง)
คิจัง : (เดินเข้ามาหาลิโนะ)เมื่อกี้คุยอะไรกับโซซุยน่ะ
ลิโนะ : ก็แค่เรื่องไร้สาระน่ะ นายอย่าสนใจเลยไปรวมกับเพื่อนๆดีกว่านะ
คิจัง : คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยเห็นเรื่องของคุณเป็นเรื่องไรสาระเลยนะ
ลิโนะ : แต่ครั้งนี้นายอาจจะคิดก็ได้
หญิงสาวกอดคลิปบอร์ดแน่นพลลางเดินออกไป……………แต่เธอก็ต้องชะงักฝีเท้าเพราะเสียงของรถตำรวจที่ดังขึ้น
ลิโนะ : (ตกใจ) โซซุย!!!
ลิโนะหันกลับมาเธอเห็นชายในชุดผ้าคลุมถอดแว่นก๊อกเกิ้ลออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง นั่นยิ่งทำให้เธอแปลกใจมากเพราะปรกติเขาจะไม่ถอดแว่นในที่สาธารณะ.............หญิงสาวจึงเข้าใจว่าได้เกิดอะไรบางอย่างซึ่งไม่ดีขึ้นแล้ว
คาเงยามา :ชักอิจฉาเธอแล้วนะฮานะจัง..........................เธอได้เห้นใบหน้าที่แท้จริงของเขาทุกวัน..............(หันไปพูดกับคิจัง)ฉันคิดว่าเธอคงไม่ต้องการที่จะใช้มันต่อไปอีกแล้วสินะ
คิจัง : ผิดแล้วครับ ต่อไปนี้ผมจะยังคงสวมมัน.............ต่อไปนี้มันจะเป็นสัญลักษณ์ของผม
คาเงยาม่า : หึ!!!เข้าใจแล้ว
จากนั้นตำรวจก็วิ่งเข้ามาเพื่อพาตัวคาเงยามาออกไป
ลิโนะ : น้ำตาไหลพร้อมกับตะโกนสุดเสียง) โซซุย!!!............อย่าไป.............อย่าไปนะคะ
คาเงยาม่า : (ยิ้ม) อย่าร้องสินักรบของฉัน
ลิโนะ : (สะอื้น)แต่ท่าน.....................
คาเงยาม่า : (สั่งเสียงเฉียบขาด) นี่ไม่ใช่การขอร้อง นี่คือคำสั่ง!!!!
ลิโนะ : (ทำความเคารพ) ค่ะท่าน.........................
คาเงยาม่า : นี่เธอไม่ว่าจะโตสักแค่ไหน นิสัยขี้แยนี่ก็ยังแก้ไม่หายเลยนะ..............(หันไปพูดกับคิจัง) ดูแลกันให้ดูดีล่ะ
ลิโนะ : (วิ่งเข้ามาหาคาเงยาม่า) โซซุยคะ!!!(ทำความเคารพ)
คาเงยาม่า: ฮานะจังฉันบอกแล้วไงว่าอย่าก้มหัวให้ใครอีก
ลิโนะ : ทำไม...........ทำไมล่ะคะโซซุย
คาเงยาม่า : จำไว้ว่า เธอสำคัญเกินไป...สำคัญเกินกว่าที่จะก้มหัวให้ใคร
ลิโนะ : นั่นคือคำสั่งหรือเปล่าคะ
คาเงยาม่า :ใครสั่งให้เธอมาต่อล้อต่อเถียงกับฉัน.......................ทหารน่ะต้องฟังคำสั่งขอโซซุยสิ
ลิโนะ : ค่ะ!!!
คาเงยาม่า: ดีมากนักรบของฉัน น่าเสียดายนะทีเธอไม่ได้อยู่เทย์โคคุ เธอคงดูดีทีเดียวในเครื่องแบบของโรงเรียน
ลิโนะ : ท่านคิดว่าอย่างนั้นเหรอคะ
คาเงยาม่า : (ยิ้ม) หึ!!!
ในระหว่าที่ตำรวจพาคาเงยาม่าเดินออกไปจากสเตเดี่ยมจู่ๆชายในชุดสูทสีขาวก็หยุดเดินไปเสียดื้อๆ
คาเงยาม่า : ไม่นึกเลยนะว่าวันนี้ฉันจะพูดอย่างนี้ ขอบคุณมากนะฟิดิโอ้ และเธอด้วยคิโด......................และเธอด้วยนะฮานะจัง
ฟิดิโอ้ : โค้ชฮะ
คิจัง : คาเงยาม่า....................โซซุย
ลิโนะ : ท่าน โซซุย................
หลังจากนั้นเมิอคาเงยาม่าเดินคล้อยหลังออกไปคิจังโค้งให้และลิโนะจึงย่อตัวเพื่อทำความเคารพ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
เย็นวันนั้นหลังจากทุกคนกลับมาถึงแล้ว...................ทุกคนแยกย้ายกันขึ้นห้องเพื่อพักผ่อน............ลิโนะก็เช่นกันเมื่อเธอกลับเข้าห้องธอก็พอกับเพื่อนสาวที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง
ฮิโระ : ว้า...............เสมออีกแล้ว
ลิโนะ : (ปิดประตูห้อง) เหรอ ทำไมเธอไม่ไปดูโกเอนจิคุงล่ะเขาอาจต้องการกำลังใจนะ


สิ่งที่ซ่อนอยู่.................................ความหมายของดอกไม้..................................รอยยิ้มที่มีให้
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  lovlyprao on Sun Jan 23, 2011 2:43 pm

><
อ่านของพี่ฟ็อกแล้วคิดถึงคาเงยาม่าแหะๆ

ขอโทษค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาต่อ ปั่นงานจนถึง 5 ทุ่มทุกคืนเลย
มันก็เลยกินเวลาช่วงเล่นเน็ตไป
>< ขอเคลียร์งาน + หายหวัดสักพักนะค่ะ
แล้วจะมาต่อค่ะ ขอโทษจริง T^T
avatar
lovlyprao

จำนวนข้อความ : 278
Join date : 03/10/2010
Age : 21
ที่อยู่ : ในอ้อมกอดของฟุบุกิ~ >_<

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Mon Jan 24, 2011 1:01 am

ง่า get well soonนะคะ พราวซัง

มาต่อกันดีกว่า
Spoiler:
ทันใดนั้นก็มีข้อความส่งมาหาลิโนะ.........เธอจึงกดเปิดข้อความนั้นขึ้นมาอ่าน
คาเงยามาประสบอุบัติเหตุอยู่ICU รีบมาด่วน
เอริก

ลิโนะ : (อุทานออกมาอย่างตกใจ) โซซุย!!!
หญิงสาวรีบวิ่งไปที่ห้องของชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว
ลิโนะ : (กระหืดกระหอบ) ยูโตะคุง!!!โซซุย!!! โรงพยาบาล
คิจัง : (หันมามอง) มีอะไรฮานะจังใจเย็นๆค่อยๆเล่ามา
ลิโนะ : (สูดหายใจลึกๆ) ยูโตะคุง...................โซซุยประสบอุบัติเหตุตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล
คิจัง : (ตกใจ) ห๊ะจริงเหรอ!!!รีบไปกัน
คิจังพูดพลางคว้ามือของลิโนะแล้ววิ่งออกไปยังโรงพยาบาล
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อทั้งสองมาถึงโรงพยาบาลทั้งคู่จึงรีบเข้าไปถามพยาบาลถึงห้องที่คาเงยาม่าอยู่............แต่ระหว่างทางทั้งคู่ก็เจอกับอาซึสะจังโดยบังเอิญ
อาซึสะ : (ดีใจ) อ้าว สวัดดีค่ะคุณ ฮานะจัง คุณคิโดคุง มาเยี่ยมใครที่โรงพยาบาล เหรอคะ
ลิโนะ : (น้ำเสียงเครียดๆ) เรามาเยี่ยมโซซุยน่ะ เขาประสบอุบัติเหตุ
อาซึสะ : ขอฉันไปด้วยนะคะ
ลิโนะ : นี่เธอ.......................ขอบคุณมากนะ
คิจัง : (พูดอย่างร้อนรน) ผมว่าเรารีบไปกันเถอะผมเป็นห่วงโซซุย!!!
ลิโนะ : (พยักหน้าให้คิจัง) ไป!!!ฉันก็เป็นห่วงโซซุยเหมือนกัน
พอจบบทสนทนาสั้นๆของทั้งสามแล้วคิจังก็ฉุดมือลิโนะวิ่งออกไปโดยที่หญิงสาวนั้นคว้ามืออาซึสะเอาไว้อีกที.....................เมื่อถึงหน้าห้องICUลิโนะมองผ่านกระจกใสเข้าไปเห็นร่างของชายผู้ที่เธอเรียกว่าโซซุยแล้วถึงกับน้ำตาไหลออกมา
ลิโนะ : โซซุคะ (สะอื้น) ใครทำโซซุยแบบนี้.................ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับโซซุยด้วยทำไม............................ทำไมเหรอยูโตะคุง
หญิงสาวสะอื้นไห้ฟูมฟายอยู่หน้าห้องจนชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมต้องเขามาประคอง
คิจัง : (พูดเสียงแหบ) ผมไม่รู้ครับฮานะจัง.......................ผมไม่รู้...................บางทีนี่อาจเป็นสิ่งทีถูกกำหนดไว้แล้ว....................
ลิโนะ : ถูกกำหนดไว้แล้วเหรอ....................
อาซึสะ : คุณฮานะจังคะฉันว่าคุณฮานะใจใจเย็นๆไว้ก่อนดีกว่าค่ะ บางที เขาอาจจะไม่เป็นอะไรมากก็ได้นะคะ
ลิโนะ : (สะอื้น) แต่โซซุย.....................โซซุย!!!
คิจัง : (พาลิโนะไปนั่งที่เก้าอี้หน้าห้อง) ใจเย็นๆนะ
ชายหนุ่มรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ใจหนึ่งก็ห่วงชายที่อยู่ในห้องICUแต่อีกใจหนึ่งก็ห่วงหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย ซึ้งเขารู้สึกเหมือนว่าตอนนี้ความรู้สึกของเธอนั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน...........เขามองดูเธอร้องไห้ปริ่มว่าจะขาดใจไปเสียตรงนั้น...............ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีเขาได้แต่เพียงกอดเธอเอาไว้เพื่อปลอบประโลมให้เธอรู้สึกคลายทุกข์เท่านั้น
ลิโนะ : (สะอื้นอย่างหนัก) ทำไม...........ทำไม............ทำไมต้องเป็นโซซุยด้วย!!!
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาวเขาทำได้แต่เพียงกระชับกอดหญิงสาวให้แน่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความเข้าใจที่เข้ามีให้กับร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอด.....................เขาลูบหลังเพื่อปลอบใจเธอ
คิจัง : ไม่เป็นไรนะฮานะจัง!!!!ไม่เป็นไร...........โซซุยต้อองไม่เป็นไร (คลายกอดแล้วจับไหล่ลิโนะให้หันมาเผชิญหน้ากับตน) ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเองนะ
หญิงสาวค่อยๆเอื้อมมือไปถอดแว่นก๊อกเกิ้ลที่ชายหนุ่มสวมอยู่ออกมาช้าๆ.............เธอจ้องมองดวงตาที่แดงช้ำของชายหนุ่มด้วยแววตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาอละแดงช้ำไม่แพ้กัน.............เธอใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา
ลิโนะ : (พูดเสียงแผ่ว) นายก็เจ็บปวดไม่แพ้ฉันเหมือนกัน..................
เธอพูดพลางโผเข้าซบอกกว้างของชายหนุ่ม
คิจัง : (หยิบแว่นมาสวม) ผมต้องเข้มแข็ง...............ผมให้ใครเห็นน้ำตาไม่ได้โดยเฉพาะคุณ
ลิโนะ : ทำไม............ทำไมล่ะยูโตะคุง.............ทำไมต้องปิดบังฉัน
คิจัง : ถ้าผมไม่เข้มแข็งแล้วผมจะปกป้องคุณตามที่ผมเคยสัญญาไว้ได้ยังไง
ลิโนะ : (เงยหน้ามองคิจัง) แต่ว่าการร้องไห้ไม่ได้หมายความว่านายอ่อนแอนะ ตรงกันข้ามการที่นายกล้าร้องไห้ออกมานั่นแสดงว่านายเข้มแข็งพอที่จะแสดงความรู้สึกออกมา..............................เพราะฉะนั้นร้องออกมาเถอะ..............ยูโตะคุง..............ร้องออกมา
คิจัง : (ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ) ครับ....................
ทันใดนั้นก็มีหมอคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องICU ทั้งสองจึงวิ่งเข้าไปถาม
ลิโนะ : โซซุย!!! โซซุย!!!เป็นยังไงคะ
คิจัง :โซซุยไมเป็นอะไรมากใช่ไหมครับ
หมอ :เอ่อ.............คือเรา......................เสียใจด้วยครับ คนเจ็บเสียเลือดมากเราพยายามเต็มที่แล้ว(เดินออกไป)
ลิโนะ : (ช็อก) โซซุย..................
หญิงสาวพูดเสียงแผ่วพร้อมกับหมดสติทรุดตัวลงไป
คิจัง : (หันไปหาอาซึสะ) อาซึสะจัง ช่วยอะไรฉันอย่าหนึ่งสิ
อาซึสะ : อะไรเหรอคะ
คิจัง : ลงไปชั้นล่างนะตรงหวอดของห้องERน่ะ ตามหมอที่ชื่อริวอิจิ บอกว่าฮานะจังเป็นลม
อาซึสะ : คุณหมอริวอิจิ?
คิจัง : เขาเป็นพี่ชายของฮานะจังน่ะ..........ไปเร็วๆเถอะ
อาซึสะ : ค่ะ!!!
สาวผมดำรับคำพลางวิ่งออกไป
คิจัง : ฮานะจัง!!ฮานะจัง เป็นยังไงบ้าง!!!ฟื้นสิ อย่าทำให้ผมเป็นห่วงสิ!!!.............................ฮานะจัง!!!!
เวลาผ่านไปซักพักหญิงสาวผมดำก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับชายในชุดกราว
ริวอิจิ : คิโดคุง บอกมาซิใครทำอะไรน้องสาวฉัน
คิจัง : ไม่มีใครทำอะไรน้องสาวพี่หรอกครับ................เพียงแต่เรามาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมโซซุย
ริวอิจิ : โซซุย..................คาเงยาม่านะเหรอ
คิจัง : ครับ พี่รู้จักโซซุยด้วยเหรอครับ
ริวอิจิ : ใช่!!!!...........................เขาตามดูฮานะจังมาตั้งแต่ยังเล็ก
คิจัง : เพราะอย่างนี้สินะฮานะจังถึงได้ดูผูกพันกับโซซุย
ริวอิจิ : ใช่แล้ว...............แต่ว่าฉันก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เป็นอย่างนั่นน่ะนะ ฉันกับฮิริว ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ฮานะจังหรอก.................เพราะฉันรู้แผมการณ์ของหมอนั่นเท่านั่น
อาซึสะ : แผนการณ์ !!!.....................แผนการณ์อะไรเหรอคะ.
ริวอิจิ : แผนการที่จะทำลายวงการฟุตบอล
ทันใดนันเปลือกตาที่ปิดสนิทของหญิงสาวผมเทาก็ค่อยๆกระพริบลืมขึ้น
ริอิจิ+คิจัง : (พูดอย่างดีใจ) ฮานะจัง ฟื้นแล้ว
อาซึสะ : ฟื้นแล้วนะคะคุณฮานะจัง (ยิ้ม) ดีจังเลยนะคะ
หญิงสาวพี่เพิ่งฟื้นขึ้นมาพร้อมกับอาการตาพร่ามัว...............ภาพเบลอๆตรงหน้าค่อยๆเริ่มชัดเจนขึ้น
ลิโนะ : ยูโตะคุง....................พี่ริว..........................................อาซึสะจัง...............................................โซซุย !!! โซซุยเป็นยังไงบ้าง
หญิงสาวพูดพลางวิ่งเข้าไปในห้องICU
ริวอิจิ : เดี๋ยวสิฮานะจัง
ชายหนุ่มวิ่งตามเข้าไปเขาพบกับภาพที่ร่างบางยืนอยู่ที่ข้างเตียงของชายผู้ที่เป็นโซซุยของเธอ
ลิโนะ : (พูดพลางสะอื้น) มันไม่จริง...............มันไม่จริงใช่ไหม
คิจัง :ผมก็อยากให้มันเป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน.................
ลิโนะ : โซซุย...............เขาไม่ได้..................
หญิงสาวหันไปซบอกของชายหนุ่มที่ตามเธอเข้ามา
คิจัง : อย่างน้อยโซซุยก็จะได้ทำร้ายใครไม่ได้อีก
ลิโนะ : ฉันเคยบอกท่านว่าขอให้เราเป็นสองคนสุดท้ายที่ท่านจะทำให้เจ็บ............แล้วท่านก็ทำอย่างที่ฉันขอไว้จริงๆ.....................แต่ที่ฉันต้องการไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบนี้
คิจัง : โซซุยคงไม่สบายใจแน่ถ้าเห็นคุณเป็นแบบนี้...........................
ลิโนะ : คงอย่างนั้น................หญิงสาวยกมือขึ้นมาจับมือของร่างนั้น............เธอรู้สึกถึงบางอย่าที่เขากำอยู่ในมือ..............เธอเอื้อมมือไปหยิบสิ่งนั้นออกจากมือของร่างที่อยู่ตรงหน้า
ถึงฮานะจัง
จงจำไว้นะ อย่าก้มหัวให้ใครอีกแม้แต่ฉัน....................ที่จริงฉันไม่สมควรได้รับความเคารพจากเธอด้วยซ้ำ..................แต่ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณพวกเธอมากนะ ทั้งเธอและคิโดคุง................อย่าลืมนะดูแลกันให้ดีล่ะ....................ฉันรู้คำตอบแล้วล่ะ เธอใช้ใจผูกมัดเขาใช่ไหมเขาถึงไม่ไปไหนไกลจากเธอ

ความผูกพันธ์.......................สิ่งที่เหลืออยู่......................................คำขอบคุณ


ปล. ง่า อยากร้องไห้ตามฮานะจังง่า
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  凶死郎 ナット on Mon Jan 24, 2011 6:50 pm

TATมาถึงตอนนี้จนได้สินะ

แอร๊ สงสารเด็กคาเงยาม่าทั้ง2
avatar
凶死郎 ナット

จำนวนข้อความ : 48
Join date : 23/11/2010
Age : 23
ที่อยู่ : フィディオのそばにいる

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Mon Jan 24, 2011 7:23 pm

สวัสดีค่า อาซึสะ เองค่ะ ไม่ได้มาซะนานเลย มัวแต่นั่งปั่นงานส่งครูอยู่555+ กว่าจะมีบทแต่ละอันเนี่ยนานเหมือนกันแหะ characterของเด็กผู้หญิงที่อ่อนแอนี่(รึเปล่าไม่รู้เห็นป่วยบ่อย พูดคะขาเรียบร้อยเกินเหตุ)ต่างจากนิสัยจริงๆของเราเลยนะเนี่ย เดี๋ยวนี่กาเซลมันเอาแต่นอนเลยวิ่งไล่เตะมันประจำเลยเด็กผู้ชายที่โรงเรียนเราก็เคยมาแกล้งแต่ก็โดนซัดกลับทุกทีจะถูกยัดเยียดข้อหาเป็นฆาทตกรรึเปล่าเนี่ย ยังก็จะรออ่านต่อนะคะ บาย
ปล.ไม่เจอชิกะจังเลยหรอกะว่าจะมาดีดกีต้ารืให้ฟัง(ยังเลิกความตั้งใจ555+)เดี๋ยวฟุบุกิหึงเพราะมีกาเซลมาด้วย
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Mon Jan 24, 2011 8:24 pm

shiotari atsusa พิมพ์ว่า:สวัสดีค่า อาซึสะ เองค่ะ ไม่ได้มาซะนานเลย มัวแต่นั่งปั่นงานส่งครูอยู่555+ กว่าจะมีบทแต่ละอันเนี่ยนานเหมือนกันแหะ characterของเด็กผู้หญิงที่อ่อนแอนี่(รึเปล่าไม่รู้เห็นป่วยบ่อย พูดคะขาเรียบร้อยเกินเหตุ)ต่างจากนิสัยจริงๆของเราเลยนะเนี่ย เดี๋ยวนี่กาเซลมันเอาแต่นอนเลยวิ่งไล่เตะมันประจำเลยเด็กผู้ชายที่โรงเรียนเราก็เคยมาแกล้งแต่ก็โดนซัดกลับทุกทีจะถูกยัดเยียดข้อหาเป็นฆาทตกรรึเปล่าเนี่ย ยังก็จะรออ่านต่อนะคะ บาย
ปล.ไม่เจอชิกะจังเลยหรอกะว่าจะมาดีดกีต้ารืให้ฟัง(ยังเลิกความตั้งใจ555+)เดี๋ยวฟุบุกิหึงเพราะมีกาเซลมาด้วย
ง่ะ ไม่รู้เค้าจะเข้าใจถูหรือเปล่านะ ตัวละครที่เค้าออกแบบไว้คือ อาซึสะจัง จะเห็นคิโดและฮานะเป็นผู้มีพระคุณน่ะคะ ส่วนที่อยู่โรงพยาบาลคือยังไม่หายดีจากที่รถคว่ำตอนนั้นไงคะ
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Tue Jan 25, 2011 12:34 am

ง่ามาต่อแว้วววววววววว
Spoiler:
ลิโนะ : โซซุย!!!
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับจะลอยหายไปในอากาศเธอยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นแนบกับอกอย่างถะนุถนอม...............ไม่มีเสียงใดใดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เป็นแผลห้อเลือด......................ชายหนุ่มเดินเขาไปหาเธอช้าๆพลางเอื้อมมือไปแตะริมฝีปากที่มีแผลของเธออย่างแผ่วเบา
คิจัง : เจ็บไหม...................
ลิโนะ : เจ็บสิ............................
คิจัง : ผมก็เจ็บ.................เจ็บที่เห็นคุณเป็นแบบนี้
ลิโนะ : นาย.............ทำไม
คิจัง : คราวหลังอย่าทำให้ผมเจ็บแบบนี้อีกนะ
ชายหนุ่มพูดพลางใช้มือประคองไบหน้าหญิงสาวอย่างแผ่วเบา.......................หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อตอบรับสัมผัสที่แผ่วเบาและอบอุ่นของบุคคลตรงหน้า................เขาโน้มตัวเธอลงมาซบอก
คิจัง : ผมไม่รู้ว่าโซซุยเขียนอะไรถึงคุณ...........................แต่คุณ.............................เก็บมันไว้ให้ดีนะครับ
ลิโนะ : ยูโตะคุง...................นี่เรากำลังฝันอยู่ใช่ไหม.................เรากำลังฝันอยูใช่ไหม
คิจัง : ผมก็อยากให้มันเป็นแค่ความฝัน..................แต่คุณเคยบอกผมไม่ใช่เหรอว่า ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ในความฝันแล้วหันหลังให้กับความเป็นจริง
ลิโนะ : แต่...........แต่ว่า.............
คิจัง : ไม่มีแต่ครับ.............ถ้าเป็นโซซุยก็คงไม่อยากให้คุณเป็นอย่างนี้เหมือนกัน
ลิโนะ : โซซุย...........งั้นเหรอ
หญิงสาวพูด้วยเสียงแผ่วเบาพลางทอดสายตาไปยังร่างที่นอนอยู่บนเตียง
ลิโนะ : โซซุย...................(เดินเข้าไปหา)ท่านคะหนู กับยูโตะคุงมาหาท่านนะคะ
คิจัง : ท่านครับเราจะไม่ลืมท่านเลยครับ
ลิโนะ : ถึงยังไงท่านก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกหนูเดินมาถึงจุดนี้ได้นะคะ
หญิงสาวเอื้อมมือไปจับมือที่ยื่นออกมาจากผ้าห่มให้เข้าที่เธอย่อตัวเพื่อทำความเคารพฃายผู้ที่เธอเรียกว่าโซซุย................ชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมก็เช่นกัน
------------------------------------------------------------------------------------------------------
เช้าวันต่อมา………………….หลังจากซ้อมเสร็จแล้ว หญิงสาวสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนของเทย์โคคุซึ่งดูไม่คุ้นตานักสำหรับเพือนๆ เมื่อเธอเดินออกมาจากห้อง เพื่อนร่วมทีมหลายคนต่างหยุดมองเป็นตาเดียว...
ลิโนะ : (ตะโกนอยู่หน้าประตูห้อง) ยูโตะคุงเสร็จหรือยัง!!!เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก
คิจัง : (ตะโกนตอบ) เดี๋ยวนะแป๊บนึง ผมติดกระดุมข้อมือไม่ได้!!!
ลิโนะ : งั้นก็ออกมาสิเดี๋ยวฉันติดให้ ชักช้าจริงๆ ซากุมะคุง กับฟุโดวคุงเขาไปรอด้านล่างแล้ว
คิจัง : ((เปิดประตูออกมา) ก็ให้เขารอไปก่อนสิ
ลิโนะ : (ตีแขนคิจัง) นี่ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นนะ
หญิงสาวจับแขนชายหนุ่มขึ้นมาพลางติดกระดุมให้
คิจัง : ขอบคุณมากนะ
ลิโนะ : อืม ไม่เป็นไรหรอก รีบไปกันเถอะ
หญิงสาวพูดจบพลางรีบเดินออกไป
คิจัง : คุณนี่เคยใส่เครื่องแบบนี่แค่ครั้งเดียวทำไมถึงแต่งตัวได้ไวขนาดนี้
ลิโนะ : ฉันไม่ได้แต่งตัวไวหรอก นายต่างหากที่แต่งตัวช้า
หญิงสาวพูดเร็วๆพลางเดินลงบันไดมายังด้านล่าง.........................ที่เชิงบันใดซากุมะและฟุโดวยืนรอคนทั้งคู่อยูแต่เมื่อลินัเดินลงมาทั้งซากุมะและฟุโดวต่างก็มองลิโนะเป็นตาเดียว
คิจัง : (ทำหน้าไม่พอใจ)ฮะแฮ่ม!!!
ฟุโดว : (สะดุ้ง)อะไรติดคอ
คิจัง : เปล่า......ไปกันเถอะ
เมื่อจบบทสทนาสั้นๆนั้นแล้วทั้งสามจึงเดินออกจากบ้านพักไปยังสถานที่ทำพิธี..........แต่พอไปถึงสถานที่จัดงานแขกในงานทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เธอ คิจัง ซากุมะ และฟุโดวเป็นตาเดียว
ลิโนะ : (กระซิบกับคิจัง) ทำไม่เขาถึงมองเราอย่างนั้นล่ะ
คิจัง: (กระซิบตอบ) มั่นใจเขาไว้สิ
พอถึงเวลาเจ้าหน้าที่ก็ขึ้นกล่าวไว้อาลัยแก่ผู้ตาย...............แต่จู่ๆเจ้าหน้าที่ก็พูดว่า
จนท. : สำหรับเรื่องราวของผู้ตาย คงจะไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคนทั้งสอง..........เด็กชายและหญิงผู้ที่ถูกดูแลโดยผู้ตายมาตั้งแต่เด็ก ขอเซิญคุณลิโนะ และคุณคิโด ขึ้นมากล่าวคำไวอาลัยครับ
ลิโนะ : (รับไมค์จากเจ้าหน้าที่) คือหนูก็ไม่รู้จะพูดอะไรนะคะ คือ................โซซุย............อาจจะเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่น...............แต่จะมีใครรู้บ้างว่าภายในแว่นตาสีดำของโซซุยนั้นซ่อนอะไรเอาไว้...................ค่ะหนูย อมรับว่าโซซุยพยายามทำลายวงการฟุตบอล..................แต่ถ้าไม่มีโซซุย วันนี้ก็คงไม่มีหนู ลิโนะ ซาชิโยะ และ คิโด ยูโตะ ที่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ................เพลงนี้พวกเราทั้งสองคนขอมอบให้โซซุยนะคะ................ถ้าท่านรับรู้..........................โปรดรู้ว่าเราไม่โกรธท่านเลยนะคะ
I will not make the same mistakes that you did
I will not let myself cause my heart so much misery
I will not break the way you did
You fell so hard
I learned the hard way, to never let it get that far

คิจัง+ลิโนะ : (หันหน้าเข้าหากัน)Because of you
I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid

คิจัง : I lose my way
And it's not too long before you point it out
I cannot cry
Because I know that's weakness in your eyes
I'm forced to fake a smile, a laugh
Every day of my life
My heart can't possibly break
When it wasn't even whole to start with

คิจัง+ลิโนะ : (เดินสวนกัน)Because of you
I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid

ลิโนะ: (ยกมือกุมหัว)I watched you die
I heard you cry
Every night in your sleep
I was so young
You should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else
You just saw your pain
And now I cry
In the middle of the night
Over the same damn thing

คิจัง+ลิโนะ : Because of you
I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side so I don't get hurt
Because of you
I tried my hardest just to forget everything
Because of you
I don't know how to let anyone else in
Because of you
I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you
I am afraid

ลิโนะ :Because of you
หนูจำไม่ทำพลาดดำที่ท่านทำ
ไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดนั้นทำให้จิตใจมีความเจ็บปวด
จะไม่ยอมเจ็บแบบที่ท่านทำให้หนูเจ็บ
ท่านทำผิดร้ายแรงเหลือเกิน
หนูต้องเลือกที่จะเดินคนละทางกับท่าน..................เพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองปล่อยใจให้ถลำลึกไปเหมือนท่าน
เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนูไม่กล้าเดินออกไปบนทางสายเดียวกับท่าน
เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนูเรียนรู้ที่จะเดินบนทางที่ปลอดภัย……………เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บปวด
เป็นเพราะท่าน................หนูถึงได้รู้ว่าการไว้ใจใครซักคนมันยากขนาดไหน
ไม่เฉพะแต่ตังหนู แต่ทุกคนรอบกายหนูด้วย
เพระท่าน..............หนูถึงได้กลัว...........

ผมเหมือนกับคนหลงทาง
เมื่อมีท่านมาชี้ทางสว่างให้
ผมร้องไห้ไม่ได้
เพราะผมคงดูเหมือนคนอ่อนแอมากในสายตาท่าน
ผมจึงฝืนทำทุกอย่างทั้งรอยยิ้มและหัวเราะ............ในทุกๆวัน
ปล่อยให้ตัวเองเศร้าไม่ได้
ในเมื่อทุกอย่างมันยังไม่เริ่มต้น



เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนู/ผมไม่กล้าเดินออกไปบนทางสายเดียวกับท่าน
เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนู/ผมเรียนรู้ที่จะเดินบนทางที่ปลอดภัย……………เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บปวด
เป็นเพราะท่าน................หนู/ผมถึงได้รู้ว่าการไว้ใจใครซักคนมันยากขนาดไหน
ไม่เฉพะแต่ตัวหนู /ผมแต่ทุกคนรอบกายหนู/ผมด้วย
เพระท่าน..............หนู/ผมถึงได้กลัว...........

หนูมองร่างของท่าน.
หนูได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของท่าน..............ยามค่ำคืน
หนูยังเด็กมาก............เด็กเกินไป
เด็กมากพอที่ท่านจะไม่ยอมพึงพาหนู
ท่านไม่เคยนึกถึงคนอื่นๆเลย
ที่หนูทำได้ก็มีแค่เพียงเฝ้าดูความเจ็บปวดของท่าน
แต่ตอนนี้หนูก็ร้องไห้...............กลางดึกเหมือนกัน....................
กับเรื่องเดิมๆที่ทำให้เจ็บปวดเสมอมา


เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนู/ผมไม่กล้าเดินออกไปบนทางสายเดียวกับท่าน
เป็นเพราะท่าน
ที่ทำให้หนู/ผมเรียนรู้ที่จะเดินบนทางที่ปลอดภัย……………เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บปวด
เพราะท่านหนู/ผมถึงต้องพยายามลืมทุกอย่างให้หมด
เพราะท่าน...................หนู/ผมถึงมารู้ว่าจะเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาในชีวิตได้ยังไง
เพราะท่าน...........หนู/ผมถึงรังเกียจและสมเพศตัวเองที่ต้องอยู่อย่างไร้ตัวตน
เป็นเพราะท่าน................ที่ทำให้ชีวิตหนู/ผมอยู่อย่างหวาดกลัว


เป็นเพราะท่าน



สายใย.................ความเข้มแข็ง......................น้ำตาที่หายไป
กว่าจะจบตอนนี้แทบไม่กล้าเขียนต่อ กลัวเศร้าเกิน
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Tue Jan 25, 2011 6:27 pm

เฮ.....ในที่สุดก็ได้กลับมาดูบอร์ดนี้แล้ว
อาจารย์เขาเลื่อนสอบมั่วเลยไม่ได้เข้าสิบห้าวันเต็มๆ (จริงๆตอนแรกจะเข้าตั้งแต่วันพุธแล้วล่ะ T T)
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ต่ออยู่ดีซอรี่ด้วยจริงๆ (-_-)(._.)(-_-)

ปล.ของพี่ฟ็อกซ์ซึ้งมากมาย
ปล2.ชิกะยังน่ารักได้อีก
ปล3.พี่ฮิโรกิหายสาบสูญไปแล้วรึ(/โดนถีบออกนอกกระทู้)
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 19

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Wed Jan 26, 2011 12:19 am


มาแบบสั้นๆงอมๆ


Spoiler:
หลังจากเสียงเพลงเงียบลงแล้วทุกคนจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับปรบมือเพื่อชื่นชมในความรักความผูกพันที่เด็กทั้งสองมีให้แก่ผู้ตายแม้ว่า.................ผู้ที่เด็กทั้งสองรักและเทิดทูนนั้นจะถูกสังคมตัดสินตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดีก็ตาม.............หญิงสาวมองภาพนั้นอย่างหวั่นๆ.................เธอไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี...................’ทำไมทุกคนถึงต้องลุกขึ้นยืนปรบมือด้วยนะ............................นี่เขาคิดยังไงกันแน่.....................................’หญิงสาวคิดพลางสืบเท้าเพื่อถอยหลังแล้ววิ่งออกไปจากบริเวณงานทำให้CSI ผู้ที่เป็นเพื่อนทั้งสองของเธอลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ
เอริก : What are you waiting for? go get her!!! she one of us, and also one part of yours. (มัวรออะไรอยู่ล่ะ ไปตามเธอไปสิ เธอเป็นพวกเรานะ และเธอก็เป็นส่วนหนึ่งของนายด้วย)
คิจังไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงเข้าใจให้CSIทั้งคู่เท่านั้นก่อนที่จะวิ่งตามสาวผมเทาที่วิ่งออกไปก่อนหน้านี้
-------------------------------------------------------------------------------------------
หญิงสาวที่วิ่งหนีออกมาจากงาน...................เธอมายืนร้องไห้คนเดียวเงียบๆที่ตรงรั้วลีขาวกี่กั้นระหว่าเธอกับท้องทะเลกว้าง
ลิโนะ : ทำไมต้องเป็นอย่างนี้นะ ................................ ทำไมต้องเป็นโซซุยด้วย ทั้งๆที่ ทั้งๆที่เพิ่งจะกลับมาเป็นคนดีแล้วแท้ๆ
คิจัง : (เดินเข้ามาด้านหลังลิโนะ) บทเรียนที่สำคัญในชีวิตน่ะบางคนก็ตองจ่ายมันด้วยราคาแพง.............เหมือนผม(โอบเอวลิโนะจากด้านหลัง)กว่าจะได้อยู่ใกล้คุณ...................ผมก็ต้องจ่ายค่าบทเรียนนี้ด้วยความเจ็บปวด(วางคางบนไหล่ของลิโนะ)
ลิโนะ : (มองหน้าชาย......................ตรงหน้า) เจ็บ..................เหรอ (เอามือไปทาบตรงหัวใจของชายที่อยู่ตรงหน้าแล้วมาทาบที่หัวใจของตัวเองา)นายเจ็บฉันก็เจ็บ................................ต่อไปนี้ความเจ็บปวดของนายก็คือความเจ็บปวดของฉันเหมือนกัน
คิจัง : (จับมือลิโนะมาทาบที่หัวใจของตนเอง) ต่อไปนี้ความเจ็บปวดของคุณก็จะเป็นความเจ็บปวดของผมเช่นกัน
ลิโนะ : ทำไมทุกคน.......สายตาของพวกเขาที่มองมายังโซซุย.......................
คิจัง : (หันหลังพิงราวกั้น) ขอเพียงแค่เราเข้าใจในสิ่งที่โซซุยทำก็พอแล้ว...
ลิโนะ : แต่โซซุยไม่ได้...........................โซซุยดีกับเรา................โซซุยรักเรา..................ห่วงเรา แล้วทำไม
คิจัง : ก็พวกเขาไม่รู้หนิ พวกเขาเคยเจอแต่ คาเงยาม่า โค้ชฟุตบอลโรงเรียนเทย์โคคุแลละ ชินเทย์โคคุ กับ มิสเตอร์ เด โค้ชทีมชาติอิตาลี แต่พวกเขาไม่เคยเจอ คาเงยาม่าโซซุยเหมือนเรา
ลิโนะ :นั่นสินะ...............................นี่ยูโตะคุง
คิจัง : อะไรเหรอ
ลิโนะ : โซซุยไม่ใช่คนเลวใช่ไหม
คิจัง : (เลื่อนตัวไปนั่งอยู่บนราว) เรื่องนั้นไม่เห็นต้องพูดเลย เราเองก็รู้กันอยู่แก่ใจ.................................แต่ยังไง โซซุยก็คือโซซุยอยู่วันยันค่ำนั่นแหละ..............ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไงก็ตาม..............เขาก็ยังเป็นคนที่เราเคารพอยู่ดี
ลิโนะ : (ทำตาม) ยังไงโซซุยก็เป็นโซซุยงั้นเหรอ...................
คิจัง : อืม............................ยังไงเราก็จะไม่ลืมเขา
ลิโนะ : (ซบตักคิจัง) อืม.............ยังไงงก็จะไม่ลืม..................โซซุยที่คอยห่วงใย.....................................คอยดูแลเรามาตั้งแต่เด็ก..................................ถึงความทรงจำระหว่างเรากับโซซุยจะหวานอมขมกลืนสักแค่ไหนก็ตาม..........................................
คิจัง : ถึงยังไงเราก็จะไม่มีวันลืมโซซุยใช่ไหม
ลิโนะ : อืม............................ฉันจะเก็บความทรงจำนี้ไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลืมว่าโซซุยเป็นคนหนึ่งที่ผลักดันฉันมาถึงจุดนี้ และเพื่อเตือนตัวเงด้วยไม่ให้เดินตามรอยของโซซุย
คิจัง : ผมเองก็เหมือนกัน...............ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำ
ลิโนะ : ยูโตะคุง................
คิจัง : ต่อไปไม่มีโซซุยแล้วเราจะทำยังไง
คิจัง : ไม่รู้สิครับ.......แต่..................ถึงเราจะไม่มีโซซุยนะ แต่เรายังมีกันและกัน...
คำถามจากหัวใจ.....................................คำตอบที่จับใจ.......................บุคคลที่หายไป
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  凶死郎 ナット on Wed Jan 26, 2011 6:55 pm

^
^
จบเรื่องเศร้าแล้ว เดี๋ยวคู่นี้ก็หวานกันต่อสินะ-w-/

ติดตามอ่านไปเรื่อยๆจ้า
avatar
凶死郎 ナット

จำนวนข้อความ : 48
Join date : 23/11/2010
Age : 23
ที่อยู่ : フィディオのそばにいる

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Wed Jan 26, 2011 8:11 pm

มีพระคุณตั้งแต่เอามาเป็นตัวละครแล้วค่า
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Thu Jan 27, 2011 12:09 am



เอามาต่อกัน
Spoiler:
หญิงสาวหลับตาลงช้าๆน้ำตาที่รื้นอยู่ของหญิงสาวนั้นก็ไหลลงมากระทบกับกางเกงสแล็กของชายหนุ่มที่เธอนอนหนุนตักอยู่
คิจัง : ร้องไห้หรือครับ
ลิโนะ: (พยักหน้า) นายจะห้ามฉันเหรอ
คิจัง :เปล่าครับผมไม่ห้ามคุณหรอก..............เพียงแต่จะบอกว่า ร้องออกมาให้เต็มที่เลยนะครับ.........................ระบายความทุกข์ที่คุณมีออกมากับผม
ลิโนะ: (ค่อยๆยกหัวขึ้นจากตักของคิจัง) ยูโตะคุง..............นี่นาย!!!!
คิจัง : ครับร้องมาเถอะ อย่างน้อย ถ้าคุณร้องไห้กับผมคุณก็ซบอกผมได้นะ
ลิโนะ : (หน้าแดง)ฉัน.................เอ่อ..............คือ..............................
หญิงสาวอีกอัก............................ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงส่งยิ้มบางๆให้เธอพลางโน้มตัวเธอให้ซบลงมาที่อกของตนเอง……………………….ถึงหญิงสาวจะตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มแต่เธอก็มิได้ขัดขืนแต่อย่างใดเธอซบหน้าลงกับอกกว้าของเขาพลางปล่อยให้น้ำตาร่วงรินออกมา น้ำตาแห่งความรักความผูกพันที่เธอมีให้กับชายที่เธอเรียกว่า..............โซซุย
ลิโนะ : ฉัน...............ตอนที่ฉันรู้ว่าโซซุยพยายามทำลายวงการฟุตบอลฉันโกรธเขามาก...............และยิ่งมารู้ว่าโซซุยใช้นายเป็นเครื่องมือด้วยแล้วฉันโกรธโซซุยซะจนแทบไม่อยากจะมองหน้า..................แต่ทำไม..................ทำไม
คิจัง : ผมเข้าใจนะ ผมก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน...........แต่สายสัมพันธ์น่ะไม่ใช่ว่าจะตัดให้ขาดได้ง่ายๆนะ
ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรเธอไปแต่ร้องไห้ออกมาเบาๆเท่านั้น
คิจัง :สบายใจหรือยังครับ ถ้าสบายใจแล้วเรารีบเข้าไปที่งานเถอะนะ.............จะได้ไปส่งโซซุย……………………..
ลิโนะ : (เอามือกุมหัวใจ)อ่ะ...........อืม
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากงานเลิกทั้งสี่ก็เดินกลับมายังบ้านพัก..................................ระหว่างทางทั้งสี่ไม่พูดอะไรกันเลยทำให้บรรยากาศรอบกายของทั้งสี่ดูอึมครึมเข้าไปใหญ่................ส่วนลิโนะจังที่ปกติเป็นคนเงียบอยู่แล้วเมื่อมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ยิ่งส่งผลให้เธอดูเศร้าสร้อยมากขึ้นไปอีกซึ่งเป็นภาพที่ชายในชุดผ้าคลุมเห็นแล้วไม่สบายใจเลย..................เขาเดินเขาไปจับมือหญิงสาวและบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจ
ลิโนะ : (หันไปมองชายที่เดินอยู่ข้างๆ) อ๊ะ!!
คิจัง : (กระซิบตอบ) ผมรู้ว่าคุณต้องการกำลังใจนะ
ลิโนะ : อ่ะ...............อ่า....................
ทั้งสี่เดินไปอย่างเงียบๆไปจนถึงบ้านพัก......................................ซากุมายกมือขึ้นเพื่อกดกริ่ง ผู้ที่มาเปิดประตูให้เป็นชิกะนั่นเอง
ชิกะ : อ้าวทั้งสี่คนไปไหนกันมา!!! ทำไมไม่กลับมาทานข้าวเย็น!!!
ซากุมะและฟุโดวไม่ตอบคำถามของชิกะ..........เขาได้แต่เดินผ่านไปราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน
ชิกะ : (ฉุน) ฮัลโหล!!! โลกเรียกซากุมะ ฟุโดวในนั้นมีใครอยู่ไหม ตอบด้วย
คิจังและลิโนะมองหน้ากันอย่างชั่งใจพลางเดินเข้าไปหาชิกะ................
ลิโนะ : ชิกะจัง.........คือเราไปงานศพของโซซุยมาน่ะ
ชิกะ : โซซุย!!!!คาเงยาม่าอย่างนั้นเหรอ
ลิโนะ : อืม.................
ชิกะ : (ตกใจ) ทำไม..........ทำไมล่ะลิโนะจัง ทำไมถึงไปเรียกคนพรรค์นั้นว่าโซซุย.....................เขาไม่ควรค่าให้เธอเคารพเลยซักนิด
ลิโนะ : (กลั้นน้ำตาไม่อยู่จึงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง)ทำไม.................ทำไมน่ะเหรอ (ขึ้นเสียง)ก็เพราะโซซุยคือโซซุยไง คนที่ดูแลฉันกับยูโตะคุงมาตั้งแต่เด็ก
หญิงสาวขึ้นเสียงพลางวิ่งหนีขึ้นบันไดไป
คิจัง : ฮานะจัง!!! เดี๋ยวสิฮานะจัง!!!
ชิกะ: ลิโนะจัง!!! เดี๋ยวสิคุยกันให้รู้เริ่องก่อน
คิจัง : (หันมาพูดกับชิกะจัง) เดี๋ยวฉันจัดการเอง
ฟุบุกิ : (เดินเข้ามาพอดี)เอ๋.................อะไรเหรอครับ แล้วนั่น คิโดคุงแต่เครื่องแบบเทย์โคคุทำไม
คิจัง : ฉันไปงานศพโซซุยมา อย่าเพิ่งถามมากเลยนายมาก็ดีแล้วดูชิกะไว้ดีดีด้วย
ชายหนุ่มพูดได้แค่นั้นก็วิงขึ้นบันไดตามหลังร่างบางเจ้าของเรือนผมสีเทาขึ้นไปยังห้องพัก
คิจัง : (คว้าข้อมือลิโนะ) จะไปไหน!!!
ลิโนะ : (ชะงัก) ทำไมล่ะ.................ทำไม........................................ทำไมทุกคนถึงได้จงเกลียดจงชังโซซุยนัก!!!
คิจัง : (ดึงลิโนะเข้ามากอด)ผมบอกแล้วไง........ใช่ว่าทุกคนจะรู้จักโซซุยเหมือนที่เรารู้จัก
ลิโนะ : โซซุยไปทำอะไรให้..................ทำไมเขาถึงเกลียดโซซุยกันนัก
คิจัง : คนส่วนมากน่ะตัดสินความดีความเลวจากสิ่งที่เห็นจากสื่อที่เขาเห็น...............แต่เขาไม่ได้รู้หรอกว่าสื่อน่ะนำเสนอให้คนรับรู้แต่เพียงด้านเดียวเท่านั้น...........คนเราน่ะก็เหมือนกับลูกเต๋านั่นแหละ มีด้วยกันหลายด้าน ขึ้นอยู่กับว่าสื่อจะเอาด้านไหนขึ้นมานำเสนอเท่านั้น................คุณก็รู้ดีหนิ..................ไม่อย่างนั้นตอนนั้นคุณคงไม่จัดงานแถลงข่าวให้ผม
ลิโนะ : (สงบลง) ใช่ฉันรู้แต่ว่า..............(หันหน้ามาหาคู่สนทนาอย่างรวดเร็ว)
คิจัง : (ใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากของลิโนะ) ไม่มีแต่ครับ.......................ผมรู้ว่าคุณรักเคารพและห่วงโซซุยมาก(หน้าแดง) แต่ที่นี่................ตรงนี้......................ก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นห่วงคุณไม่แพ้กันนะ(จับปอยผมของลิโนะมาทัดหูให้)
ลิโนะ : ยูโตะคุง........................(เขย่งตัวขึ้นเพื่อประกบปากกับชายหนุ่ม)
คิจัง : อ๊ะ!!!
ลิโนะ : (ถอนริมฝีปากออก) ขอบคุณนะสำหรับคำปลอบใจ
คิจัง : ค...........ครับ(หน้าแดง)ผม........................(เลื่อนมือไปจับมือของลิโนะ) ตามผมมาลิตรับ
หญิงสาวมองหน้าชายที่จับมือเธอไว้ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยแฝงไปด้วยความงุนงง........................แต่เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจที่ตนเองมีให้กับชายหนุ่มเธอจึงยอมเดินตามไปโดยดี
ลิโนะ : (พูดอย่างหวาดๆ) นี่นายจะพาฉันไปไหน
คิจัง : ก็จะพาไปที่ที่คูณจะสบายใจยังไงล่ะ
ลิโนะ : ที่ที่ สบายใจ.............งั้นเหรอ
ชายหนุ่มเดินจูงหญิงสาวมาที่ชายหาด....................................เขาปล่อยมือเธอช้าๆให้เธอซึ้มซับถึงบรรยากาศที่สงบเงียบตรงหน้าได้อย่างเต็มที่
ความจริงที่ไม่มีใครสนใจ................หยดน้ำตาของดอกไม้...................คำปลอบโยนของไพรพนา
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Fri Jan 28, 2011 7:28 pm

ซอรี่จริงๆ ที่เมื่อวานไม่ได้มาตามสัญญาเพราะซ้อมบอลอยู่
ก็ครูเพิ่งมาบอกให้จัดทีมตอนวันพุธแถมแข่งวันศุกร์(หญิงคู่แรก)ซะงั้นอ่า T T
เมื่อวานเลยซ้อมหนัก 3 ชม. 45 นาที(โดนบอลอัดเข้าหน้าด้านข้างเนื่องจากเพื่อนใช้ทริคระบาย สิวแตกไปเม็ดนึงเลย 55)
พอมาแข่งจริงวันนี้ เขาแข่งกัน 20 นาที ครูนี่ก็อะไรไม่รู้ ให้คู่ me แข่ง 8 นาทีแล้วให้ยิงลูกโทษ
ตอนยิง ครูก็บอกว่าให้ยิง 3 คนก่อน ทีมเราได้ 2-1 แต่ครูดันบอกให้เล่นต่อ (ทุกคนรู้กันดีใช่มั้ยว่าเวลายิงลูกโทษ ถ้าหมดชุดแรกแล้วใครนำทีมนั้นก็ชนะ) สุดท้ายก็แพ้เพราะ me ปัดลูกแล้วมันเด้งเข้าประตู (บรรยายมาตั้งนานลืมบอกว่าตัวเองเป็นโกล์)

จบการระบายเพียงเท่านี้...เข้าเนื้อเรื่องต่อ

Spoiler:
แจ๊ส : (หันหน้าไปหาพร้อมกับจับมือที่ตบบ่าตัวเองอยู่) “ขอบใจนะที่เธอยังอยู่ข้างฉัน” (ปล่อยมือและหันกลับไปด้านหน้าพลางหลับตา)
บลู : “...” (ลดมือที่ตบบ่าเพื่อนลง)
ฉันอยากจะรู้สึกดีในเวลาแบบนี้นะ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนมันไม่ยักจะรู้สึกซักที ไม่รู้สิ จริงๆ ก็เป็นมาตั้งนานแล้วล่ะ
--------------------------------------------------------------------------
ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ โอย...นี่ฉันเผลอหลับบนต้นไม้เหรอเนี่ย
บลู : “อ่ะ...กินซักหน่อย เผื่อหิว” (ยื่นองุ่นให้)
แจ๊ส : “อืม...” (หยิบองุ่นมากิน)
บลู : “เฮ้ย! แล้วไม่เคี้ยวเหรอนั่น”
แจ๊ส : (ส่ายหน้าช้าๆ คล้ายคนเหม่อ)
บลู : “กินเข้าไปได้ไงทั้งลูกเนี่ย” (จ้องมองหญิงที่อยู่ข้างหน้าด้วยแววตานิ่งๆ)
แจ๊ส : (กัดองุ่นแล้วกลืนลงไปทั้งลูกโดยไม่ได้สนใจอย่างอื่น)
บลู : “เฮ้! ยุง!” (ตบแก้มแจ๊สอย่างแรง)
แจ๊ส : (หน้าหันไปตามแรงตบ) “อ็อก!” (ลูกองุ่นกระเด็นออกมาจากปากหนึ่งลูก) “ทำอะไรเนี่ย แค่กๆๆ” (ไอพร้อมกับทุบอกตัวเอง)
บลู : “ยุงน่ะ ยุง” (ชูมือให้ดู)
แจ๊ส : (มองมือที่มีคำปรากฏเป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า ‘ยุง’ ) “ไปลอกมุกนี้มาจากไหนเนี่ย”
บลู : “โธ่...ก็นึกว่าจะขำนี่ อย่างอนน้า”
แจ๊ส : (กระโดดลงจากต้นไม้) “ใครบอกว่าฉันงอน” (กินองุ่นต่อ) “นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” (แหงนหน้าดูข้างบน) “=}{= ....เฮ้ย สายแล้ว” (ตะโกนพร้อมกับวิ่งหน้าตื่นไปทันที)
บลู : “ ==”เมื่อกี้ยังเห็นไม่มีแรงอยู่เลยหนิ ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะ” (วิ่งตาม)
ฟิ่ว...ซิ่ว พรืดดดดด ตุ้บ!
ฉันวิ่งมาจนพ้นเขตป่าแต่ไม่รู้ว่ามันจะสั้นขนาดนี้ พอออกมาก็เจอกับเอนโดเข้าเต็มๆ ฉันเลยเบี่ยงตัวหลบแต่ด้วยความเร็วที่ยังคงเหลืออยู่พาเอาหลังฉันไปชนกับตึกอย่างแรงเลย ไม่น่าเล้ย...
ฉันลุกขึ้นมองเอนโดนิดหน่อย เอนโดมองฉันด้วยสายตาเลื่อนลอยก่อนจะหันหน้าหนีแล้วก็เดินออกไป อะไรอ่ะ ฉันพลาดอะไรไปงั้นเหรอ
แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้เลยเดินไปที่สนามฟุตบอล
อากิ : “หวัดดีจ๊ะ ไปไหนมาเหรอ”
แจ๊ส : “เดินเล่นน่ะ แต่เพลินไปหน่อยเลยกลับมาช้า”
อากิ : (พูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ) “อืม...” (หันกลับไปมองที่สนามฟุตบอลด้วยสายตากังวล)
แจ๊ส : “เป็นอะไรรึเปล่า เล่าให้ฉันฟังได้มั้ย”
อากิ : “...คาเซะมารุคุงเขาออกจากทีมไปแล้วล่ะ แต่เอนโดน่ะสิ รู้สึกว่าจะช็อคมากๆ เลย...”
แจ๊ส : “อ๋อ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ แต่...ขอโทษนะที่ฉันทำเหมือนคาดคั้นให้บอก”
อากิ : “ไม่เป็นไรหรอก”
แจ๊ส : “อืม...” (หันหลังพร้อมกับทำท่าจะเดินออกไป)
ฮารุนะ : “รุ่นพี่จะไปไหนเหรอคะ”
แจ๊ส : “ไปดูชิโร่หน่อยน่ะ” (เดินออกไป)
บลู : (มองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินตามเพื่อนไป)
แจ๊ส : ‘มองหาอะไรเหรอ’
บลู : “เปล่าหรอก แค่อยากรู้ว่าเอนโดอยู่แถวนี้รึเปล่า”
แจ๊ส : ‘อ้อ...’
บลู : “แล้ว...เอ่อ” (ทำท่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ) “เธอไม่สงสัยเลยเหรอว่าทำไมถึงเข้าใจว่าอากิพูดอะไรออกมา”
แจ๊ส : ‘น่าสงสัยตรงไหนอ่ะ ฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรผิดปกติเลย’
บลู : “ก็นะ....ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ”
แจ๊ส : (คิดทบทวนเล็กน้อย) ‘ไม่อ่ะ’
บลู : “งั้นเหรอ” (พูดเสียงแผ่วๆ แล้วเปลี่ยนจากเดินข้างๆ เป็นเดินตาม)
แจ๊ส : (หยุดเดิน) ‘มีอะไรเหรอ’
บลู : (พูดด้วยน้ำเสียงปกติ) “เปล่านี่ เดินต่อสิ”
อีกคนแล้วเนี่ย เมื่อเช้าก็ยังปกติอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วมันน่าแปลกใจตรงไหนในเมื่อคนที่รู้จักฉันดีซะยิ่งกว่า
ฉันเดินมาเรื่อยๆ แบบเอื่อยๆ มาจนถึงห้องที่ชิโร่นอนพักอยู่ ไม่รู้ทำไมถึงเดินมาเอื่อยๆ นะ รู้สึกเหมือนอยากทำแต่มาคิดๆ ดูแล้ว ไม่ใช่นี่หว่า
ฉันเดินเข้าไปยืนข้างเตียงด้วยท่าทางนิ่งๆ ชิโร่ยังนอนนิ่งอยู่เลย ฉันยืนเหม่อมองหน้าเขาได้ซักพัก รู้ตัวอีกก็เห็นฟ้าครึ้มแล้วตามด้วยฝนตก มันทำให้ฉันเหมือนอยากทำอะไรซักอย่าง
ฉันเดินออกจากห้องพยาบาลแล้วเดินไปตามทางที่ไม่มีคนอยู่เลย หายไปไหนกันหมดเนี่ย ช่างเถอะ และก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร บลูก็วิ่งมาจากด้านหลังแล้วก็คว้าไหล่ฉันเหมือนจะขอให้หยุดเดิน
บลู : “จะรีบไปไหน”
แจ๊ส : (ไม่พูดอะไรออกไปได้แต่ยืนนิ่ง)
บลู : (รอฟังคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง)
แจ๊ส : (ส่ายหัวช้าๆ) “ฉัน...ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร”
บลู : “ตอบให้ตรงคำถามสิ”
แจ๊ส : (จับมือของเพื่อนที่วางบนไหล่) “ไม่รู้สิ...ข้างนอกมั้ง”
บลู : “ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอว่าข้างนอกฝนตก อย่าออกไปเลยดีกว่าน่า”
แจ๊ส : (หันไปหาเพื่อนและเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังขึ้น) “...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ไม่สิ ไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยซ้ำ เธอล่ะ เธอรู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร ตอบฉันมาสิ” (จับไหล่เพื่อนพร้อมกับเขย่าเหมือนจะเค้นหาคำตอบ) “เธอรู้จักฉันมากกว่าตัวฉันเองอีก เพราะฉะนั้นเธอก็น่าจะรู้สิว่าฉันเคยทำอะไรไปบ้าง ฉันมีนิสัยยังไง หรืออะไรก็ได้”
บลู : (มองเพื่อนด้วยสายตาแข็งๆ แต่กลับเปลี่ยนเป็นแววตาที่อ่อนแอ) “อย่ารู้เลย...” (พูดเสียงแผ่วเศร้าๆ)
แจ๊ส : (ได้ยินในสิ่งที่บลูพูดเลยเกิดอาการมากกว่าเดิม) “แสดงว่า...ฉันมันไม่สำคัญสินะ ใช่...ใช่สิ ฉันมันแย่” (ปล่อยมือที่จับไหล่เพื่อนออกอย่างแรง หันหลังกลับและวิ่งออกไปทันที)
บลู : (เซจากแรงผลักเล็กน้อยเพราะไม่ได้ต้านเอาไว้) “ไม่...เธอน่ะสำคัญที่สุด แต่.....ฉันมันเห็นแก่ตัว” (ขบริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันหลังแล้วเดินไปอีกทาง)
ความเหม่อลอย...............สิ่งที่ยังไม่รู้.................ความสำคัญ....

แต่งมาให้ลุ้นกันงั้นแหละ 555 (/เผ่น some of free kick)
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 19

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  Mashiro-Hiro on Fri Jan 28, 2011 8:58 pm

ขอโทดนะคะที่หายสาบสูญT^T.....

ไม่ได้ตามอ่านเลย.....ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงประท้วงกับ รร. ค่ะ

ปล. รายละเอียดอย่าถามเด๋วรมณ์ขึ้น....อาการกำเริบอีก.....

_________________


ฉันรักพวกนาย4คน ^q^~~
avatar
Mashiro-Hiro

จำนวนข้อความ : 930
Join date : 29/07/2010
Age : 19
ที่อยู่ : 炎の選手のどちら。

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Fri Jan 28, 2011 9:17 pm

炎の天使。 พิมพ์ว่า:ขอโทดนะคะที่หายสาบสูญT^T.....

ไม่ได้ตามอ่านเลย.....ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงประท้วงกับ รร. ค่ะ

ปล. รายละเอียดอย่าถามเด๋วรมณ์ขึ้น....อาการกำเริบอีก.....
ง่าโก เรื่องมันเศร้าอ่ะ *กอด*ใจร่มๆนะเดี๋ยวอาการกำเริบอีกเค้าเป็นห่วง*ซุกไซร้*
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  Mashiro-Hiro on Fri Jan 28, 2011 10:05 pm

飯野 幸代 พิมพ์ว่า:
炎の天使。 พิมพ์ว่า:ขอโทดนะคะที่หายสาบสูญT^T.....

ไม่ได้ตามอ่านเลย.....ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงประท้วงกับ รร. ค่ะ

ปล. รายละเอียดอย่าถามเด๋วรมณ์ขึ้น....อาการกำเริบอีก.....
ง่าโก เรื่องมันเศร้าอ่ะ *กอด*ใจร่มๆนะเดี๋ยวอาการกำเริบอีกเค้าเป็นห่วง*ซุกไซร้*

เงินกีฬาสี 500 บาทน่าไปซื้อผ้าดิบแทนจริงๆ.....เอาให้ตายไปข้างนึงเนื่ยแหละ! เอามาห่อศพเนื่ยแหละ!
ให้รู้ว่านี่ไง!!เลือด สวท.!! สวท.ที่คุณอยากให้เป็น!!

_________________


ฉันรักพวกนาย4คน ^q^~~
avatar
Mashiro-Hiro

จำนวนข้อความ : 930
Join date : 29/07/2010
Age : 19
ที่อยู่ : 炎の選手のどちら。

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Fri Jan 28, 2011 10:14 pm

炎の天使。 พิมพ์ว่า:
飯野 幸代 พิมพ์ว่า:
炎の天使。 พิมพ์ว่า:ขอโทดนะคะที่หายสาบสูญT^T.....

ไม่ได้ตามอ่านเลย.....ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงประท้วงกับ รร. ค่ะ

ปล. รายละเอียดอย่าถามเด๋วรมณ์ขึ้น....อาการกำเริบอีก.....
ง่าโก เรื่องมันเศร้าอ่ะ *กอด*ใจร่มๆนะเดี๋ยวอาการกำเริบอีกเค้าเป็นห่วง*ซุกไซร้*

เงินกีฬาสี 500 บาทน่าไปซื้อดิบแทนจริงๆ.....เอาให้ตายไปข้างนึงเนื่ยแหละ! เอามาห่อศพเนื่ยแหละ!
ให้รู้ว่านี่ไง!!เลือด สวท.!! สวท.ที่คุณอยากให้เป็น!!
ใจร่มๆดิโก ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ ใจเย็นค่อยๆคิด อย่าใจร้อน ตะเองหนักใจ เค้ารู้ ยังไงก็สู้ๆนะ *กอด*
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  Mashiro-Hiro on Fri Jan 28, 2011 10:17 pm

มีกลอนๆนึงอยากให้ได้อ่านกัน= =

Spoiler:
"สวท.(ไม่ขอเอ่นชื่อเต็ม= =*)
ยังมีกองมาตรวจทุกวันหนา
คุณธรรมไม่มีเลยซักครา
นำบรรดา นร. เวียนหัวงง
ทำอะไรเคยคิดซักนิดไหม
กฎอะไรที่ออกมาพาสับสน
ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องเรียนซักกะคน
อิทธิพลของพวกที่จอมปลอม
สรฉ. ที่เรานั้นรู้จัก
เขานั้นมักจะทำเพื่อเอาหน้า
ไม่เคยส่งแผนการสอนซักวิชา
ก็เพราะว่ามีเซ่น อนร.
หรือพี่ ช. ที่เรานั้นนับถือ
ทำตาปรือพูดทุกวันทำฉันหงอย
ทั้งรองเท้าทรงผมกระดุมห้อย
อยากจะชูนิ้วกลางกองกลางนัก
what the fuck of ur ass bad bad บี๋ (-..-)
จับปากกาผิดนิดเดียวแม่งเดี๋ยวโฮ
โอ้เย็ดโด้ทำไมสิทธิ์ของกรู
เดินมาชชิ่งยกแขนเกือบแตะฟ้า
แถมยกขาเกือบถึงหน้าที่บางบี๋ (บี๋อีกละตรู คิดไม่ออก)
แถมอยากให้ร้องดังๆถึงผ่านดี
กูไม่ใช่ปาล์มมี่นะพวกมึง
ขอเสนอทำรั้วสูงซักสี่เมตร
ทำประตูกั้นเขตซักสามชั้น
และขอยามคอยเฝ้าอีกซักตัน
เพื่อที่มันจะได้เป็น.........เรือนจำ สวท."

นักโทษหมายเลข 1046 เรือนจำกลาง สวท. รายงานตัวค่ะ(_ _)

_________________


ฉันรักพวกนาย4คน ^q^~~
avatar
Mashiro-Hiro

จำนวนข้อความ : 930
Join date : 29/07/2010
Age : 19
ที่อยู่ : 炎の選手のどちら。

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  Mashiro-Hiro on Fri Jan 28, 2011 10:32 pm

飯野 幸代 พิมพ์ว่า:ใจร่มๆดิโก ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ ใจเย็นค่อยๆคิด อย่าใจร้อน ตะเองหนักใจ เค้ารู้ ยังไงก็สู้ๆนะ *กอด*

อยากจะใจเย็นอยู่....ถ้ามันเลิกไปได้ซะก็ดี.....แต่ต้องไปทนนั่งหลังแข็งทุกวัน...เรียนก็แทบไม่ได้เรียน.....โดนด่าอีก....สรุปคืออยู่จนจะเป็น_วายได้มั้ง... เป็นมา2อาทิตย์แล้ว....เป็นใครก็ไม่อยากอยู่กันทั่งนั้น....

ปล. อย่าเอากลอนไปเผยแพร่ที่อื่นเด็ดขาด!! อย่าหาว่าเราไม่เตือน!! ถ้าเราโดนเจอเมื่อไร.....เค้าหมดอานาคตแน่!!

_________________


ฉันรักพวกนาย4คน ^q^~~
avatar
Mashiro-Hiro

จำนวนข้อความ : 930
Join date : 29/07/2010
Age : 19
ที่อยู่ : 炎の選手のどちら。

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Fri Jan 28, 2011 10:44 pm

เอาน่าโก.................มันคงไม่แย่ไปกว่านี้หรอก เชื่อเค้าสิ *ซุกไซร้*
ปล.และก็ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวก็อาการกำเริบอีกหรอก...............อย่าทำให้เป็นห่วงสิ
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sat Jan 29, 2011 12:40 am

ต่อๆๆๆๆ หลังจากนั่งถกเรื่องานสถาปนิกแบบโต้รุ่ง


Spoiler:
ลิโนะ : นี่นาย................พาฉันมาที่นี่ทำไม
คิจัง : ที่นี่เงียบ..........................สงบ.........................................ใช่ไหม
ลิโนะ : ใช่เงียบ.........สงบ...............................เหมือนกับว่าไม่มีอะไรสามรถทำให้ทะเลที่นี่คลั่งได้เลย
คิจัง : ครับ.........................................เงียบพอที่จะทำให้คุณสบายใจได้หรือเปล่า..............
ลิโนะ : ยูโตะคุง.......................
คิจัง : ครับ...
ลิโนะ : ไม่มีโซซุยแล้วฉันก็คงไม่มีตัวตนสำหรับใครอีกแล้ว
คิจัง : ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ
ลิโนะ : ก็เพราะมีโซซุยนะสิฉันถึงมีวันนี้ได้.............ถ้าไม่มีโซซุยแล้วฉันก็ไม่รู้ว่า..............จะทำยังไงต่อไป
คิจัง : อย่าคิดอย่างนั้นสิครับ...............................นี่ฮานะจังคุณรู้ไหม (เสยผมให้ลิโนะ) ถึงคุณจะไร้ตัวตนในสายตาคนอื่น.................ไม่มีค่าพอที่จะให้จดจำ...............แต่จำไว้นะ สำหรับผมคุณมีตัวตนเสมอ.................................คุณมีค่าพอที่จะอยู่ในนี้(เอามือทาบที่หัวใจตัวเอง)
ลิโนะ : (โผเข้ากอดคิจัง) ยูโตะคุง~~~(น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง)
คิจัง : ร้องมาเถอะครับฮานะจัง.......................ร้องกับผม...............ผมจะรับฟังทุกเรื่องของคุณ
ลิโนะ : (กระชับกอดชายตรงหน้าแน่น) ฉันขอแค่นาย..............กอดฉันแน่นๆ.................กอดแน่นๆก็พอ
คิจัง : อ๊ะ.............ครับ (กอดตอบ)
ลิโนะ : ยูโตะคุง~~~ดอกผักบุ้งทะเลดอกนี้มันก็แค่วัชพืช.............ไม่มีค่าอะไร.......................มีแต่คนเดินผ่านและเหยียบย่ำ
คิจัง : แต่ดอกผักบุ้งทะเลดอกนี้มีค่ากับผมนะครับ...........................คุณรู้ไหมถ้าเราเอาน้ำหยดใดหยดหนึ่งออกจากทะเลไปทะเลมันคงไม่เหมือนเดิม...............เหมือนชีวิตผมถ้าขาดคุณไปชีวิตของผมก็คง........................
ลิโนะ : ยูโตะคุง~~~
หญิงสาวกระชับกอดชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแนบแน่นเธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ................’ทำไมเราถึงรู้สึกอย่างนี้นะ……………………..ความรู้สึกที่ไร้ตัวตน........................................ความรูสึกที่ตัวเองอ่อนแอเกินกว่าที่จะก้าวเดินต่อไป’
คิจัง : มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ ถ้ามีอะไรก็บอกผมได้
ลิโนะ : (ส่ายหน้าเบาๆ) เปล่า...............ไม่มี...............ไม่มีอะไร
คิจัง : บอกมาเถอะครับ.......................ผมรู้ว่าคุณมีเรื่องทุกข์ใจถ้าผมทำได้ผมอยากจะแบ่งเบามันนะ
ลิโนะ : นาย............................
“หึ!!!มาอยู่ที่นี่กันเองเหรอยะ”
จู่ความเงียบสงบที่เคยมีก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงงแหลมสูงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ลิโนะ+คิจัง : ริกิจัง!!!!
ลิโนะ : เธอมาได้ไง!!!
ริกิ : (พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน)คิดเหรอว่าสถานพินิจนั้นจะขังฉันได้..........มีเงินซะอย่าง ตำรวจพวกนั้นน่ะซื้อง่ายจะตายแค่เอาเงินฟาดหัวก็แทบจะปูพรมแดงเชิญฉันออกมาจากห้องขังแล้ว..........อ้อ..............ยกเว้นพวกสวะที่เธอส่งมาคุมฉันสอนคน พวกนั้นรวมมือกับพ่อฉันพยายามไม่ให้ฉันออกไป
ลิโนะ : อย่าว่าแคลและเอริกแบบนั้นนะ...................เขาไม่ใช่ลูกน้องของฉัน
ริกิ : (ยิ้มมุมปาก) เหรอ..............แล้วพ่อฉันล่ะ เธอไปพูดอะไรกับเขา เขาถึงยอมทำตามเธอทุกอย่างแบบนี้
ลิโนะ : ฉัน.............กับเรียวซัง.......................เรียวซังเป็นคนที่เห็นฉันมาตั้งแต่เด็กเท่านั้นเอง
ริกิ : แล้วทำไมเขาถึงเข้าข้างแก
ลิโนะ : เขาไม่ได้เข้าข้างฉันนะ
ริกิ : โกหก!!! พ่อเป็นคนที่ยอมให้เขาเอาฉันเข้าสถานพินิจโดยที่ไม่ยอมช่วยอะไรฉันเลย
ลิโนะ : หยูดว่าพ่อตัวเองอย่างนั้นเสียที เรียวซังเขารักเธอมากนะเขาถึงได้ทำแบบนี้
ริกิ : รักอะไรกันยัดลูกเขาสถานพินิจเนี๊ยะนะ
ลิโนะ : เพราะเขาเชื่อว่าที่นั่นจะสอนให้เธอทำในสิ่งที่ถูกต้องไง
ริกิ : แกก็พูดได้สิแกไม่ได้อยู่ในนั้นหนิ ฉันอยู่ที่นั่นมันทรมานขนาดไหนแกรู้หรือเปล่า ต้องทนกับกฎระเบียบต่างๆ แล้วไหนจะพวกอัธพาลอีก
ลิโนะ : ริกิจัง ฉันรู้ว่าทุกอย่างที่นั่นเธอเจอมามันยากลำบาก...........................มันอาจจะทำให้เธอท้อ ฉันรู้............แต่เชื่อฉันเถอะการมีกฎระเบียบเพราะเขาอยากให้เธอรับมือได้กับความกดดัน...............ส่วนที่เธอเจอกับอันธพาลเขาก็อยากให้เธอเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเอง….........ทุกอย่างที่เรียวซังทำเขาทำเพื่อเธอนะ
ริกิ : (เอามือกุมหัว) ไม่จริง!!!
ลิโนะ : (เดินช้าๆเข้าไปหาริกิ) จริงสิ...................และที่เธอต้องเข้าสถานพินิจคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือเรียวซังนะ
ริกิ : เจ็บปวดที่สุดเหรอ................................เขาเจ็บปวดแล้วทำไมล่ะ........ทำไม
ลิโนะ : เรียวซังอยากให้เธอเห็นผู้ใหญ่ซักทีไงล่ะ................เป็นคนที่เข้มแข็งพอที่จะยืนอยู่บนขาของตังเองได้โดยที่ไม่มีใครคอยประคอง.....................เป็นคนที่มั่นใจที่จะเดินไปบนหนทางที่ถูกต้องที่ตนเองเลือกเอง
ริกิ : ไม่จริง!!!
เด็หญิงผมสีน้ำเงินกรีดร้องออกมาอย่าเจ็บปวดพลางทรุดตัวลงกับผืนทราย.....................ลิโนะยืนมองดูริกิจังด้วยแววตาสะเทือนใจเธอก้าวเท้าเพื่อจะเดินเข้าไปปลอบใจริกิจังแต่อกลับถูกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยคว้าข้อมือไว้................เธอหันกลับไปมองเจ้าของมือแกร่งนั้นแววตาของชายหนุ่มแสดงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดเขาส่ายหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้เธอเดินเขาไปใกล้....................แต่เธอกลับแกะมือขอเขาออกอย่างอ่อนโยนแววตาของเธอแสดงความขอบคุณถึงความเป็นห่วงที่ชายหนุ่มมีให้..............................เธอค่อยเดินเข้าไปใกล้เด็กหญิงพลางทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆเด็กหญิงผมสีนำเงินพลางกอดเด็กหญิงแน่น
ลิโนะ : (สะอื้น) เธอยังดีกว่าฉันนะริกิจัง เธอมีพ่ออยู่ใกล้ๆ แต่ฉันสิ......................แต่ฉัน................ความทรงจำระหว่างพ่อกับฉันแทบไม่เหลือเลย
ริกิ : (สะอื้น) แต่เธอ.................คนรอบข้าเธอรักเธอ.............................
ลิโนะ : นั่นเพราะฉันจริงใจกับเขา
ริกิ : แล้วฉันล่ะ เธอไม่เกลียดฉันเหรอ.............ฉันทำร้ายเธอสารพัด
ลินะ : ถึงอยากจะเกลียดก็เกลียดไม่ลงหรอก...................ก็เธอน่ะไม่ใช่น้องสาวก็เหมือนน้องสาว...........อีกอย่างหนึ่งตอนเด็กๆเวลาเรียวซังมาบรีฟงานกับพ่อที่บ้านเขาก็พาเธอมาด้วยทุกที
ริกิ : งั้นเราก็......................................
ลิโนะ : อืม...............เราเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก
ริกิ : (สีหน้าไม่เชื่อ) ไม่จริงน่ะ................
ลิโนะ : ฉันรู้ว่ามันยากจะยอมรับ........................................งั้นเรา.................มาทำความรู้จักกันใหม่ได้ไหม.....................................วงัดดีจ๊ะ พี่ชื่อฮานะ(ยื่นมือมา)
ริกิ : (ปาดน้ำตาแล้วยิ้มให้ลิโนะพร้อมกับยื่นมือมาจับมือของลิโนะ) สวัดดีคะหนูชื่อริกิ
ลิโนะ : งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันได้ไหม
ริกิ : ด........ได้สิ
หญิงสาวยิ้มให้ริกิพลางหันกลับไปควาแขนของขายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างๆ
ลิโนะ : พี่ผู้ชายคนนี้ชื่อคิโด ยูโตะนะ เขาเป็น...(มองหน้าคิจัง)
ริกิ : ( ต่อประโยคให้) คนรักของพี่!!!


หาดทราย...................ความเข้าใจ..........................คำอธิบาย
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  fujiwara on Sat Jan 29, 2011 11:41 am

ก๊ากกกก ประโยคสุดท้ายโดน 555555555555555555
เอาน่า โรงเรียนเรายังมีกฏว่าห้ามใส่รองเท้าขึ้นตึก เพราะมีบางคนกระแทกเท้าเวลาเดินเลยเสียงดัง และก็ห้ามเอาอาหารไปกินนอกโรงอาหาร เพื่อความเป้นระเบียบ อันนี้ok เพราะโรงอาหารโรงเรียนเรามีสองตึกใหญ่ ควงเพราะโรงเรียนเราเป็นหญิงล้วน+คริสต์ด้วยเลยไม่ค่อยเคร่งเท่าไรมั้ง ห้ามออกนอกห้องเรียนคาบ1 3 5 (เป้นคาบที่ขึ้นจากพัก) ยกเว้นไม่ไหวจริงๆ ถ้าจะออกจากห้องต้องมีบัตรด้วย (แต่ครูส่วนใหญ่จะปล่อยไปเลย เพราะเด็กที่ยืมไปคราวก่อนทำหาย)แต่เราก็สบายๆนะ
avatar
fujiwara

จำนวนข้อความ : 529
Join date : 13/11/2010
Age : 20
ที่อยู่ : หอพักโรงเรียนชินกูรุ

http://my.dek-d.com/aisouno/

ขึ้นไปข้างบน Go down

หน้า 39 จาก 40 Previous  1 ... 21 ... 38, 39, 40  Next

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ