มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

หน้า 37 จาก 40 Previous  1 ... 20 ... 36, 37, 38, 39, 40  Next

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Fri Dec 31, 2010 6:46 pm

(/วิ่งไปปรับโวลุ่มความหยาบคายของกาเซลกะอาซึสะจังแล้ววิ่งหนีมาอย่างรวดเร็ว ฮาา)
วันนี้ต่อไม่ทันฮะคอมโดนแย่งซะก่อน คิดว่าพรุ่งนี้ตอนเช้าจะมาต่อให้
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Fri Dec 31, 2010 6:56 pm

shiotari atsusa พิมพ์ว่า:ถ้าไม่ว่าอะไรช่วยเอาเราไปเป็นตัวละครหน่อยได้ไหมคะ อยากมีส่วนร่วมกับทุกๆคนค่ะทุกเรื่องเลยค่ะไม่ว่า
อยากเอาของคนไหนอ่าฮะ เพราะมันเป็นสองโลก อุ๊บ
บลู : "คิดถูกเหรอที่จะบอกอ่ะ"
แจ๊ส : "ใช่ๆ ยังไงเดี๋ยวเฉลยมันก็มาเอง"

แจ๊ส : "ทำหน้างั้นมีสวยๆ"
อ้ากกกกก (มิสามารถออกอากาศได้)
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sat Jan 01, 2011 12:32 am

มาต่อในวันปีใหม่ เย้ในที่สุด


Spoiler:
ทุกคนอึ้งตะลึงกับท่าทางของทั้งสองคน ชิกะอ้าปากหวอส่วนฟุบุกิรีเอามือปิดตาชิกะ……………………
ฟุบุกิ : ไม่น่าไปขอเลย
ชิกะ : ฮิๆ พี่เค้าเลยจัดให้ซะชุดใหญ่เลยนะ
ลิโนะ : ร้องให้ฟังแล้วนะ (เดินไปปิดทีวีแล้วเอาCDออกมาจากเครื่องเล่นพร้อมกับทำลายทิ้ง)
คิจัง : ที่หลังก็อย่าไปถ่ายก็อย่าไปแอบถ่ายใครเขาอีกล่ะ นี่ยังดีนะที่เป็นฮานะจัง ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็อึย!!!ไม่อยากคิด
ฟุบุกิ : จะว่าไปนายก็ชอบใช่ไหมล่ะ!!!
ชายผมสีม่วงแซว
คิจัง : ห๊ะ…………….หาไหงมาลงที่ฉัน
ชิกะ : (แกว่งเท้าไปมา) ก็พี่กะพี่ลิโนะเป็นแฟนกันไง
ลิโนะ+คิจัง : (หน้าแดง) หะ………………………ห๊า ฟะ……………………….แฟน ไม่ใช่!!!!
ลิโนะ : ชิกะจังก็อย่าไปฟังฟุบุกิคุงเขามากนักสิ…………………..ช่วงนี้เขาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวฮ่ะๆ
ชิกะ : ทำไมเหรอคะ
ลิโนะ : ก็คนรักเขาหายน่ะสิ
ชิกะ : คนรัก!!!พี่หมายความว่าผู้หญิงที่ขะได้จุ๊บปากกับพี่ฟุบุกิเหรอคะ
ลิโนะ : จ๊ะ………………..
ชิกะ : หนูชักอยากรู้จักผู้หณิงคนนั้นแล้วสิ
ลิโนะ : เดี๋ยวชิกะก็จะได้รู้จักเขาแน่จ๊ะ
ชิกะ : จริงหรือคะพี่ลิโนะ
ลิโนะ : จริงสิจ๊ะ…………….
ชิกะ : แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า……………..
ลิโนะ : (งง)อ้าวทำไมล่ะ
ชิกะ: ก็…………….ถ้าพี่คนนั้นกลับมาพี่ฟุบุกิก็จะไม่สนใจหนูสิคะ
ลิโนะ : (ถอยหลังไปกระซิบกับฟุบุกิ) แฟนนายนี่ไม่เบาเลยนะไวไฟแต่เด็กเลยจูนปุ๊บติดปั๊บเลย
ฟุบุกิ : มะ…………..ไม่ใข่อย่างนั้นซักหน่อย
ฟุบุกิหน้าแดงพร้อมกับหันไปมองคิจังเพื่อขอความช่วยเหลือ
คิจัง : (พูดเสียงเรียบ) ก็บอกแล้ว ………………….นายดันไปแกล้งฮานะจังเขาก่อน
ฟุบุกิ : เออเข้าข้างกันเข้าไปนะ
คิจัง : เปล่าเข้าข้างแค่ว่าไปตามเนื้อผ้าถูกก็ว่าไปตามถูกผิดก็ว่าไปตามผิด
ฟุบุกิ : เออครับทีใครทีมัน
-----------------------
เย็นวันนั้นลิโนะออกมาเดินเล่นข้างนอก
“เฮ้ ฮาร์ท มาเดิมคนเดียวเหรอแล้วบอดี้การ์ดส่วนตัวล่ะ”เสียงของชายที่พูดญี่ปุ่นด้วยสำเนียงแปร่งๆดังขึ้น
ลิโนะ : อืมก็มาคนเดียวน่ะสินายเห็นคนอื่นเหรอไง
หญิงสาวตอบอย่างสบายๆ
เอริก: เราพาคนร้ายมาทำแผน
ลิโนะ : พาฉันไปดูหน่อย ได้ไหม
เอริก : (งง) เธอแน่ใจนะ
ลิโนะ : แน่สิ
เอริก :ทุกทีหลังจากจับคนร้ายได้เธอไม่เคยฟังคำสารภาพหรือดูการทำแผนเลยแต่ทำไมครั้งนี้!!!!
ลิโนะ : เพราะครั้งนี้รู้สึกว่าคนรายจะพุ่งเป้ามาที่ฉัน
เอริกพยักหน้าเป็นเชิงว่าจะพาไปแล้วเดินนำลิโนะไปที่เกิดเหตุ…………………….แต่พอถึงที่เกิดเหตุเธอก็ต้องตกใขอีกครั้งเมื่อเธอเจอเรียวชายผู้เป็นพ่อของริกิจังยืนคุยกับตำรวตอยู่
ลิโนะ : (วิ่งเข้าไป) เรียวซัง!!!
เรียว : (หันมาหาพลางโค้งให้ลิโนะ) อ้อคุณหนู……………..ผมต้องขอโทษคุณหนูแทนยัยตัวแสบด้วยนะครับ
ลิโนะ : เรื่องอะไรเหรอคะ
เรียว : อ้าวนี่คุณหนูยังไม่รู้อีกเหรอตรับ……………………..(มองหน้าเอริก)
เอริก : เอ่อ…………..ริกินะเขาเป็นคนวางระเบิดเอา โดยพุ่งเป้ามาที่เธอ
ลิโนะ : (ตกใจ)ไม่จริงนะ
เธอแหวกผูงชนเข้าไปดูหน้าคนร้ายชัดๆและก็เป็นอย่างที่เอริกบอกคนร้ายคือริกิจริงๆ
ริกิ : (หันมาเจอลิโนะพอดีจะกระโจนเข้าใส่แต่ถูกตำรวจกันไว้ก่อน) แก!!!ยัยฮานะ แกทำให้ฉันเป็นแบบนี้ฉันเกลียดแก!!!!
ลิโนะ: ฉันไม่……………………………
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบก็มีเสียโอดโอยดังมาจากพุ่มไม้เธอเลยวิ่งไปดูโดยมีเอริกตามไปคุ้มกันให้
“ช่วยด้วย……………..ช่วยฉันที”
เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาจากพุ่งไม้ลิโนะเดินเข้าไปช้าๆ เอริกกระชับปืนในมือแน่น……………ลิโนะค่อยๆแหวกพุ่มไม้ออกพบหญิงสาวผมยาวสีม่วงหม่นนอนจมกองเลือดเธอพยายามหายใจอย่างยากลำบาก…………..ลิโนะเข้าไปประคองหญิงคนนั้นอย่สางเป็นห่วง
เอริก : เธอยิงไม่ตายเรียกรถพยาบาลที!!!
หญิงสาวพูดอย่างร้อนรนพอดีกับที่คิจังที่เดินมาตามหาเธอได้ยินเสียงเลยวิ่งมาดู
คิจัง : (วิ่งผ่าตำรวจเข้ามา) มีอะไรเหรอฮานะจัง!!!
“ฮานะจัง…………………..เธอชื่อฮานะจังเหรอ……………………….งั้นเธอก็คือดิโดคุงสินะ………………..”
ลิโนะ : จ๊ะ………………แล้วทำไม
“คนร้ายต้องการทำร้ายเธอ…………………”
ลิโนะ : จ๊ะฉันรู้แล้วเอริกบอกฉันแล้ว………………………
“ไม่แค่นั้น……………………..ฉันได้ยิน……………..เขาพูดถ้าเขาไม่ได้………………..คิโดคุง……………….ก็ต้องไม่มีใครได้”
ลิโนะ : (มองหน้าคิโด) งั้นแสดงว่าเขาปองร้ายนายด่วย (โกรธ) มันจะเกินไปแล้วนะริกิจัง!!!!
ริกิ : (ตวาด) ในเมื่อฉันไม่ได้ใครก็อย่าหวังจะครอบครอง (ริกิกล่าวพลางปาตะเกียบไม้ที่เหลาจนแหลมใส่คิโด)
แต่ลิโนะรีบผลักคิโดออกไปให้พ้นทางส่งผลให้ปลายแหลมของตะเกียบถากแขนชายหนุ่มไปเท่านั้น……………….หลังจากที่รถพยาบาลมาถึงเอริกก็รีบพาแม่สาวผู้ตกเป็นเหยื่อระเบิดคนนั้นขึ้นรภพยาบาลส่วนลิโนะก็พยุงคิจังขึ้นมาแล้วเดินไปปฐมพยาบาลที่รถของโรงพยาบาล
ลิโนะ : ริกิจังถ้าต่อไปเราเจอกันอีกจำไว้นะเราคือศตรูกัน
หญิงสาวพูดอย่าเกรียวกราดอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นเธอเป็นอย่างนั้นมาก่อน แม้กระทั้งตัวเรียวเองซึ่งเห็นเธอมาตั้งแต่เด็กก็ยังอึ้งในการกระทำของเธอ


ความอดกลั้นทีแตกร้าว.........................ความจริงที่เจ็บปวด.........................สิ่งที่ได้รัรู้โดยบังเอิญ
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Sat Jan 01, 2011 1:14 am

มาต่อให้ตามสัญญาฮะ
Spoiler:
หลังจากจบการแข่งขันของอินาสึมะคาราวานกับชินเทย์โคคุแล้ว ซากุมะที่ใช้ท่าต้องห้ามก็สลบไป โซเมโอกะก็บาดเจ็บหนัก
ฉันกำลังจะวิ่งไปหาพวกนักเตะ แต่ดันเกิดระเบิดก่อนแถมฮารุนะบอกว่าไม่เห็นคิโดด้วย สังหรณ์ใจแปลกๆ แฮะ เหมือนกันว่า คิโดอยู่แถวๆ...ข้างบนนั่น ใช่ ต้องใช่แน่ๆ
สมองฉันสั่งให้ร่างกายกระโดดขึ้นไปเกาะอยู่ตรงหัวเสาสูงๆ ข้างสนามนั่น แล้วก็ปีนฉับๆๆ แต่พอไปถึงรู้สึกเหมือนจะผิดจังหวะแฮะ เพราะเมื่อมองไปที่คาเงยาม่าแล้ว คาเงยาม่าจ้องฉันนิดนึงแล้วก็แสยะยิ้มให้ฉัน เหมือนกับว่าเขารู้อะไรบางอย่าง
ฉันรู้สึกเหมือนตัวชา หูไม่ได้ยินอะไรแล้วก็เริ่มเดินถอยหลัง...เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ บลูพยายามรั้งฉันไว้แต่ก็รั้งไว้ไม่ได้ จนฉันร่วงพรืดลงไปนั่งอยู่ตรงปีกที่ยื่นออกมา รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่คิโดขึ้นฮอล์ไปแล้ว เหลือแค่ฉันคนเดียว ฉันลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่ยังขาอ่อนอยู่เลยต้องเกาะกำแพงไว้ รอจนแรงกลับมา เมื่อแรงกลับมาแล้วฉันก็เล็งตำแหน่งกระโดดไปที่ฮอล์แล้วก็กระโดดสุดแรงขึ้นไป แต่ด้วยความที่ว่าไม่รู้ระดับพลังของตัวเองที่มีอยู่เลยกระโดดเกินตำแหน่งฮอล์ขึ้นไปติดลมบนซะงั้น...ไหงเป็นงี้....
‘ไม่ได้ร่อนแบบนี้นานแล้วเหมือนกันแฮะ’ ฉันคิดก่อนจะค่อยๆ ควบคุมทิศทางของตัวเอง โหย...รถโรงพยาบาลเต็มเลย แล้วจะไปถูกช่วงรึเปล่าเนี่ย ฉันค่อยๆ เล็งจุดลงไปเรื่อยๆ ตัดสินใจลงตรงหลังคารถอินาสึมะคาราวานนี่แหละกำลังเหมาะ ตอนนี้เหมือนลมข้างบนใกล้จะหมดแล้ว ...คงต้องรีบแล้วล่ะ...
ฉันค่อยๆ ควบคุมตัวเองให้เท้าตกลงก่อน แต่มันยากมากเลยเมื่อมีลมพัดขึ้น ความกดอากาศข้างล่างคงสูงมากๆ เลย ตอนนี้ทิศทางชักคลาดเคลื่อนแล้ว ฉันมีสิทธิ์ตกลงไปในทะเลสาบสูง ฉันพอว่ายน้ำเป็นอยู่หรอก แต่ถ้าตอนนี้ นี่มันทะเลสาบนะไม่ใช่สระว่ายน้ำผู้ใหญ่ ถ้าลงไปคงต้องตะเกียกตะกายหาจุดยึดเพราะฉันไม่เหลือพลังไว้ใช้สำหรับแปลงกายแล้ว เหลือแค่พลังงานดิบในร่างกายเท่านั้น
ตอนนี้ลมที่ลอยวนอยู่ข้างบนเริ่มเบาลงแล้ว ทำให้ฉันเริ่มร่วงลงมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ ซวยละ ตอนนี้ทั้งยืนทั้งนอนก็ร่วงเร็วเท่ากันหมด บลูอยู่ไหนเนี่ย!!!!
แต่แล้วฉันก็นึกอะไรออก เลยเริ่มเล็งจุดแล้วพุ่งตัวเองลงไปตรงขอบท่าเรือเพราะความสูงและแรงลมในตอนนี้มันไม่พอที่จะให้เฉียงลงไปที่หลังคารถได้
และก็เป็นไปตามคาด ฉันตีลังกาไปเกาะตรงขอบท่าเรือพอดี
พรืดดด! ลืมนึกไป โลหะที่เปียกน้ำมักลื่น มือฉันลื่นลงจากขอบที่เกาะอยู่แล้วก็ไหลลงไปจนเกือบจะลงทะเลสาบอยู่แล้ว
แต่ฉันก็เห็นเอนโดกับฟุบุกิยืนอยู่ด้านบนเลยร้องขอความช่วยเหลือ ซักพักก่อนที่ฉันจะจมลงทะเลสาบทั้งตัวก็มีเชือกหย่อนลงมา ฉันจับเชือกแน่นแล้วก็ถูกดึงตัวขึ้นไป
แจ๊ส : “ขอบใจนะ พวกนาย...เอ่อ” (ตอนแรกนึกว่ามีช่วยกันแค่สองคนแต่พอมองไปรอบๆ ก็เห็นพวกนักเตะทั้งทีม)
เอนโด : “ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเต็มใจช่วยอยู่แล้ว”
ชิโร่ : “เป็นอะไรมากรึเปล่าครับเนี่ย”
แจ๊ส : “แค่ตัวเปียกนิดหน่อยเอง ฉันขอตัวไปดื่มน้ำก่อนนะ” (เดินออกไป)
ฉันเดินมาที่รถตู้ของทีมแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบเร่งด่วน ฉันสังเกตเห็นสีของตาตัวเองจากกระจารถว่าอ่อนลงนิดหน่อย ปกติเห็นเข้มมากจนเกือบดำ แต่ตอนนี้กลับเห็นเป็นสีน้ำเงินเข้มๆ แบบชัดเจน ...นี่ฉันเป็นอะไรไปน่ะ...
แจ๊ส : “อึ่ก...” (รู้สึกแน่นหน้าอก หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย) “อะไรอีกล่ะ...” (เดินกะโผลกกะเผลกกลับเข้าไปในรถ) “แค่กๆๆ” (เริ่มหายใจยากขึ้นเล็กน้อยรู้สึกเหมือนโดนแย่งอากาศหายใจ) “เฮ่อ...” (ทิ้งตัวนั่งลงกับเบาะผ่านไปซักพักก็หายเป็นปกติ)
แล้วพวกชมรมฟุตบอลก็มากันหลังจากที่ฉันเพิ่งหายจากอาการเมื่อตะกี้ไม่นาน พวกนั้นบอกว่าคุณฟุรุคาบุจะพาเรากลับไปที่โรงเรียนไรมง ...เฮ ได้กลับบ้านแล้ว...
ระหว่างทางเอนโดกับคาเซะมารุก็ลงไปคุยกับผู้รักษาประตูของทีมฟุตบอลโรงเรียนมิคาเงเซนโนและใครไม่รู้อีกคน แล้วก็กลับไปที่โรงเรียนไรมงหลังจากคุยกันเสร็จ
ผอ. บอกให้ทุกคนพักกันให้เต็มที่ หลังจากที่ปล่อยทุกคนไปแล้ว ฉันก็ไม่สนใจใครอีกเลย วิ่งหน้าตั้งไปหารุ่นพี่มานามะที่บ้านทันที
ฉันกดกริ่งหน้าประตูแล้วรอจนรุ่นพี่มานามะมาเปิดประตูให้เข้าไป
มานามะ : “มาเร็วดีนี่”
แจ๊ส : “ยังไม่แน่เลยค่ะว่าจะมีอะไรมาอีกรึเปล่า แต่ฉันก็ยังอยากมาถามเรื่องทำนองที่พี่มานามะให้มาด้วยตัวเองอยู่ดีนั่นแหละค่ะ”
มานามะ : “อืม...ไหนลองฮำซิ ฉันจะดูให้”
แจ๊ส : (หยิโน้ตมาฮำทำนองให้ฟัง)
มานามะ : “มีผิดอยู่ที่เดียวนะ ตรงโน้ตัวนี้น่ะ” (จิ้มตรงจุดที่ผิด) “มันต้องช้ากว่านี้หน่อย เธอนับเลยไปหนึ่งจังหวะเลยทำให้คลาดเคลื่อนหมด กลับไปซ้อมมาให้ดีล่ะ”
แจ๊ส : “ค่ะ ว่าแต่ว่า รุ่นพี่จะให้โน้ตเพลงสองเพลงนี้มาทำไมเหรอคะ”
มานามะ : “เอาน่า ถ้าถึงเวลาแล้วเธอก็จะรู้เองแหละ”
แจ๊ส : “ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ” (โค้งแล้วเดินออกประตูไป)
ฉันเดินไปที่สนามฟุตบอลริมแม่น้ำอย่างช้าๆ เพราะมัวแต่คุยกับบลูอยู่ มาถึงก็เห็นพวกนักเตะซ้อมกันอยู่เลยไปขอแจมด้วย ซ้อมเสร็จอีกทีก็เย็นมากๆ แล้ว
ชิโร่ : “สนุกดีนะครับ ผมมว่าบลูจังก็เล่นเก่งนะ”
แจ๊ส : “งั้นเหรอ ฉันว่าฉันมันอ่อนมาเลยนะถ้าเทียบกับพวกนายน่ะ แค่ความอึดมันดูเก่งนักหรือไง”
ชิโร่ : “เก่งสิครับ เพราะถ้าเราอึดแล้วเราก็จะสามารถเก่งได้ง่ายขึ้นมากเลย”
แจ๊ส : “โอเคๆ ฉันไม่เถียงก็ได้” (หยิบน้ำจากกระเป๋าสะพายมาดื่ม)
ชิโร่ : “วันนี้ผมขอไปนอนบ้านบลูจังได้มั้ยครับ”
แจ๊ส : “แค่กๆ” (สำลักน้ำ) “นายว่าไงนะ” (พูดพลางทุกอกตัวเอง)
ชิโร่ : “ผมบอกว่าขอไปนอนบ้านบลูจังครับ”
แจ๊ส : (ไอนิดหน่อย) “...คงไม่ได้หรอก”
ชิโร่ : “ทำไมล่ะครับ”
แจ๊ส : “ฉันไม่มีที่ให้นายนอนน่ะ”
ชิโร่ : “ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ผ้าห่ม หมอน และผ้าปูนอนผมก็นอนได้แล้ว”
แจ๊ส : (ถนหายใจเล็กน้อย) “เฮ่อ...งั้นฉันขอคิดดูก่อนละกัน” (หันไปทางอื่นพร้อมกับเดินออกไป)
ชิโร่ : “อ้าว จะไปไหนครับ”
แจ๊ส : “ไปเดินเล่น เดี๋ยวมา” ‘บลู...เอาไงดีอ่ะ’
บลู : “ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าถ้าให้เขามานอนบ้านเรา เขาก็ควรจะรู้ว่าฉันเป็นใคร เธอเป็นใคร”
แจ๊ส : ‘จะให้ฉันบอกชื่อตัวเองเหรอ’
บลู : (พยักหน้า) “อื้อ”
แจ๊ส : (เริ่มหัวเสีย) ‘ทำไมล่ะ ในเมื่อตอนนั้นเธอก็บอกคิโดเขาไปว่าเธอชื่อเรย์กะ แต่ตอนนี้จะให้ฉันมาบอกความจริงกับฟุบุกิ เธอหมายความว่ายังไง’
บลู : “ตอนแรกฉันก็คิดน่ะนะว่าเราควรโกหกคนอื่นตลอด แต่ลางสังหรณ์บอกฉันว่าควรจะบอกความจริงให้ฟุบุกิฟังซะ”
แจ๊ส : ‘ฉันไม่เข้าใจ ทำไมต้องเป็นเขาคนเดียวที่ฉันต้องบอก’
บลู : “ฉันก็ไม่รู้นะ”
แจ๊ส : ‘เธอเคยรู้อะไรบ้างเนี่ย’
บลู : (ชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าออกไป) “รู้สิ ฉันรู้เรื่องของฟุบุกินะ”
แจ๊ส : ‘หา...เรื่องของฟุบุกิ’
บลู : “ใช่” (เริ่มเล่าเรื่องราวให้ฟัง)
แจ๊ส : “งั้นเหรอ เป็นอย่างนี้เองสินะ” (มองไปที่ชิโร่ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอตัวเองอยู่) “ช่างเถอะนะ เธอช่วยบอกความจริงให้ชิโร่เขาฟังละกัน บอกแค่ชื่อกับที่มาเล็กน้อยก็พอ”
บลู : “อืม ฉันรู้”
แจ๊ส : (พูดเบาๆ) “ขอบใจนะ” (วิ่งไปหาชิโร่) “ฉันมาแล้ว ขอโทษที่ให้รอ”
ชิโร่ : “ตกลงจะให้ผมไปนอนที่บ้านบลูจังได้รึเปล่าครับ”
แจ๊ส : “ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อย”
ชิโร่ : “อะไรเหรอครับ”
แจ๊ส : “เดี๋ยวฉันจะบอกให้ ตามมาสิ” (ออกเดินนำไปที่บ้านของตัวเอง)
เมื่อมาถึงที่บ้านฉันก็เปิดประตูบ้านให้ชิโร่เข้าไป แล้วก็ส่งสัญญาณให้บลู บลูก็ใช้พลังพอให้ชิโร่เห็น
บลู : “ขอร้อง อย่ามองฉันเหมือนกับว่าเป็นสัมภเวสีที่ไหน”
แจ๊ส : “ฝากด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปทำข้าวเย็นมาให้” (เดินไปทำอาหารในครัวแต่ก็แอบดักฟังอยู่)
ชิโร่ : “อะ...เอ่อ สวัสดีครับ คุณ...ชื่อ”
บลู : “ฉัน บลู”
ชิโร่ : “หา!...บลู”
บลู : “ใช่ แต่ยัยนั่นไม่ได้ชื่อบลูหรอกนะ”
ชิโร่ : “อ่า...งั้นเหรอครับ”
บลู : “ฉันเป็นแค่ตัวตนหนึ่งเท่านั้นแหละ พูดง่ายๆ ก็คือคล้ายๆ กับนาย” (รับตะเกียบที่ลอยมาจากไปนไม่รู้) “ขอโทษก็ได้น่า โธ่ แค่นี่เอง” (เขวี้ยงตะเกียบกลับ)
ชิโร่ : “เอ่อ...คล้ายๆ กับผม?” (ชี้ที่ตัวเอง)
บลู : (พยักหน้า) “ใช่ แต่ข้ามขั้นมา นายมีอาซึยะเป็นอีกบุคลิกใช่มั้ยล่ะ แจ๊สเองก็มีฉันเป็นอีกหนึ่งตัวตน ฉันมันก็เหมือนกับคนที่ไม่มีร่างของตัวเองน่ะ”
ชิโร่ : “งั้นผู้หญิงคนนั้นก็ชื่อ แจ๊ส งั้นสินะครับ”
บลู : “อืม แต่เขาก็ไม่อยากพูดชื่อตัวเองบ่อยน่ะ เลยอ้างชื่อฉันแทน” (เดินไปนั่งข้างๆ โต๊ะเล็กๆ ในห้องรับแขก) “นั่งสิ”
ชิโร่ : “ครับ” (เดินไปนั่ง) “แต่ถ้าผมเรียกเขาว่าแจ๊สจังก็ไม่เหมาะน่ะสิครับ”
บลู : “อือ....ฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่มันก็ดูไม่เข้าจริงๆ นั่นแหละ…”
แจ๊ส : (เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถ้วย) “มาแล้วบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” (วางให้แต่ละคนแล้วไปหยิบของตัวเองมา)
ชิโร่ : “ขอบคุณครับ”
บลู : “ฉันว่าจะตั้งชื่อให้เธอใหม่นะ จะได้ให้ชิโร่คุงเขาเรียกได้สะดวกหน่อย” (ดูดเส้นเข้าปาก)
แจ๊ส : “แล้วจะเอาชื่ออะไรล่ะ”
บลู : “เพื่อความยุติธรรมฉันจะให้เธอตั้งเอง”
แจ๊ส : “โหย ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียด เรื่องชื่อนี่ฉันไม่แคร์หรอก ขอให้มันหมายถึงฉันก็พอ” (หันไปทางชิโร่) “นายจะเรียกฉันยังไงก็แล้วแต่นะ แค่อยากให้มันล้ำเกินไปก็พอ” (หันกลับไปกินบะหมี่ต่อ)
หลังจากที่กินข้าเย็นเสร็จ ฉันก็บอกกับชิโร่ว่าให้นอนตรงโซฟาที่หลบหน้าต่าง เพราะตอนกลางคืนมีลมโกรกอาจจะทำให้นอนไม่หลับได้ และบอกอีกว่าถ้าตื่นมาแล้วไม่เห็นฉันก็ไม่ต้องตกใจหรือไปไหน จากนั้นก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนชิโร่หลับแล้วฉันกับบลูก็ออกมาฝึกกันข้างนอก
สีของม่านตา..............โน้ตเพลง..............ชื่อเรียก..
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  lovlyprao on Sat Jan 01, 2011 11:18 am

HNY 2011 นะค่ะทุกคน
ฮาาาา
ขอให้แต่งนิยายร่วมกันไปตลอดนะค่ะ ^^
avatar
lovlyprao

จำนวนข้อความ : 278
Join date : 03/10/2010
Age : 22
ที่อยู่ : ในอ้อมกอดของฟุบุกิ~ >_<

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  ピエロココ on Sat Jan 01, 2011 4:58 pm

-/ วิ่งมา HNY ทุกๆคนค่ะ โชคดีตลอดปีนะคะ ;w;//
avatar
ピエロココ

จำนวนข้อความ : 397
Join date : 15/08/2010
Age : 22
ที่อยู่ : ทีมสิงโตทราย.. แง้วๆ

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Sat Jan 01, 2011 6:00 pm

สวัสดีปีใหม่2011ค่า ฝากกลอนให้อ่านน่ะคะ
ปีเถาะเริงรื่น
แช่มชื่นฉำกาย
เรื่องร้ายจางหาย
กระต่ายโชคดี

วันนี้ไปไหว้พระที่อยุธยามา เอาบุญมาฝากทุกๆคนด้วยล่ะขอให้โชคดีตลอดปีเลยนะคะ^^
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  Saki Kakashi on Sat Jan 01, 2011 6:04 pm

ขอบคุณมากนะคะ คุณ atsusa
avatar
Saki Kakashi

จำนวนข้อความ : 517
Join date : 14/08/2010
Age : 19
ที่อยู่ : ในหัวใจของพวกตัวละครที่ชอบ

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Sat Jan 01, 2011 6:05 pm

ขอให้ทุกๆคน สวย ขอให้รวย ขอให้มีแฟนหล่อ นะคะ
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Sat Jan 01, 2011 9:59 pm

Happy New Year ด้วยฮะ
ต่อให้นิดหน่อย
Spoiler:
ไม่รู้ทำไมว่าหลังจากที่หมดแรงไปตอนเช้าแล้วแต่ดันมาฮึดตอนดึก ปกติมันก็ใช่ที่ว่าฉันจะมีแรงตอนดึกๆ นะ แต่มันไม่เยอะขนาดนี้
บลู : “พอได้แล้วมั้ง ต้นไม้หักไปสามต้นแล้วนะ เธอจะเอาไปทำถ่านขายหรือไง”
แจ๊ส : “ก็แรงมันเหลืออ่ะ ให้ทำไง ขออีกต้นเดียวนะ”
บลู : “อ่ะๆ ก็ได้ แค่ต้นเดียวนะ”
แจ๊ส : “เอาล่ะนะ”
ว่าแล้วฉันก็จัดการเล่นงานต้นไม้ข้างหน้าตัวเอง ทั้งหมัด ขา เข่า ศอก เท้า ทำทุกกระบวนท่าแล้วแต่ต้นไม้ไม่ยักจะหักหรือร้าว ทั้งๆ ที่ขนาดก็ออกจะเท่าๆ กัน ฉันเลยใส่อารมณ์ขึ้นอีกนิด แต่เหมือนยิ่งออกแรง แรงมันยิ่งหายไป
แจ๊ส : “ย้ากกกก” (ต่อยต้นไม้เต็มแรง) “อั่ก” (กุมมือข้างที่ชกไป)
บลู : “เป็นไรไปล่ะ หมดแรงแล้วเหรอ”
แจ๊ส : “ยังหรอกน่า” (กระโดดเตะ) “เฮ้ย! ทำไมไม่ล้มอ่ะ” (เดินไปสำรวจต้นไม้) “ก็ไม่สดเท่าไหร่นี่ ปกติ” (ลองทุบ)
บลู : “งั้นก็อยู่ที่ตัวเธอแล้วล่ะ ถ้ามันไม่ล้ม”
แจ๊ส : “ฉันก็ออกแรงเท่าเดิมนะ” (เกาหัวแกร็กๆ)
บลู : “ปากแข็ง! หลักฐานมันก็เห็นกันชัดๆ อยู่” (โดดเตะ)
แจ๊ส : “ฮึ่บ” (โดดหลบ) “อะไรเนี่ย ขึ้นใส่ฉันเฉยเลย”
บลู : (ฟาดฝ่ามือลงไปตรงไหล่ของคนข้างๆ ตัวเอง)
แจ๊ส : “โอ้ย เจ็บนะ ฟาดทำไม” (ลูบบริเวณที่โดนฟาด)
บลู : “นั่นไง! ปกติถ้าฉันฟาดเธอด้วยแรงขนาดนี้เธอจะหลบหรือไม่ก็บอกว่าชอบ ให้ฟาดมาอีก บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเป็นอะไร!”
แจ๊ส : “ฉันเหรอ...” (ก้มหน้างุด) “ฉันก็....”
ตอนนั้นฉันรู้สึกร้อนวาบไปทั่วตัว แขนขาเริ่มสั่นนิดหน่อย เหมือนมีพลังอะไรแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเลย... เหมือนมีก้อนอะไรไม่รู้ติดอยู่ที่คอ แต่ซักพักมันก็หายไปพร้อมๆ กับอาการสั่นๆ
บลู : (เริ่มหวั่นๆ) “ฉันว่าเธอกลับไปพักเถอะ วันนี้พอแค่...” (สบตากับแววตาที่แปรเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีแดงเลือดหมู) “….” (ชะงักไปชั่วขณะ)
‘ความรู้สึกเคียดแค้นมันทำให้ฉันฮึดได้ขนาดนี้เลยรึ’ เสียงความคิดของร่างนั้นดังออกมาพอให้ได้ยิน ...แต่มันไม่ใช่เสียงของฉัน...
เสียงฉันไม่ได้แหลมและแหบพร่าขนาดนี้ซักหน่อย
แต่ฉันก็ขืนอะไรไม่ได้เลย เหมือนร่างกายโดนควบคุม ทำไมร่างกายฉันกลายเป็นแบบนี้ไปได้เล่า
บลู : (พูดออกมาเบาๆ) “...ดาร์ก...”
“ฮ่าๆ เธอรู้ชื่อฉันด้วยงั้นเหรอ…” วิญญาณที่สิงร่างฉันพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น “...ไม่สิ ฉันต้องถามว่าทำไมเธอต้องหน้าเหมือนฉันด้วยต่างหาก..” เธอพูดแล้วหัวเราะเหมือนสะใจที่ได้ทำอะไรซักอย่าง
บลู : “ไม่มีใครหน้าตาเหมือนเธอทั้งนั้นแหละ ฉันรู้หรอกนะว่าเธอเป็นใคร”
“แล้วไงล่ะ ถ้าเธอรู้ละเอียดนักละก็...กำจัดฉันให้ได้สิ” วิญญาณหญิงหัวเราะด้วยความสะใจอีกครั้ง
บลู : (ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา) “...ซักวัน...ซักวันต้องมีคนกำจัดเธอได้แน่ ฉันเชื่ออย่างงั้น ดาร์ก...เธอไม่มีวันได้เป็นอัมตะหรอก”
ดาร์ก : (พูดยั่ว) “ฮึ อย่าเชื่ออะไรที่มันเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นได้มั้ย ...ฉันรำคาญนะ... ไม่รู้งั้นเหรอ”
บลู : (เริ่มโมโหขึ้นนิดๆ)
ดาร์ก : “แน่จริงก็จับฉันให้ได้ก่อนเซ่” (ตีลังกากลับหลังหันแล้วกระโจนหนีไป)
บลู : “เฮ้ย อย่าหนีนะ” (กระโดดตาม)
ขณะนี้เจ้าของร่างที่ถูกสิงอยู่ได้หมดแรงและสลบไปแล้ว จึงเป็นที่พอใจให้แก่หญิงที่ชื่อ ‘ดาร์ก’ ยิ่งนัก เพราะหล่อนก็ชอบการควบคุมร่างที่ปราศจากการควบคุมของเจ้าของร่างอยู่แล้ว
ดาร์ก : “นี่เธอไม่กลัวเลยรึไง”
บลู : “ไม่ต้องมาถามฉัน ถ้าเพื่อเพื่อนฉันแล้ว แม้ต้องแลกด้วยชีวิตฉันก็ยอม”
ดาร์ก : (พึมพัมเบาๆ) “แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอมงั้นเหรอ ฮึ...” (หยุดและพุ่งตัวไปเตะร่างที่ลอยตามตัวเองมา) “น่าขำ...เธออ่านตำราไหนมาไม่ทราบถึงได้กล้าพูดแบบนี้”
บลู : (ถอยไปเล็กน้อยเพราะแรงเตะ) “ทำไมล่ะ ผิดเหรอที่หนังสือมันมีเนื้อหาไม่ครบ ฉันรู้หรอกนะว่าเรื่องของเธอน่ะ...เรียนทั้งชีวิตก็ยังไม่หมด”
ดาร์ก : “รู้ไว้ซะก็ดี... ฉันจะได้ไม่ต้องมีอุปสรรคมาขวาง”
บลู : “ไม่...ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ จะไม่ยอมปล่อยให้เธอลอยนวลแน่”
ดาร์ก : “แข็งทั้งหัวทั้งปากเลยนะเธอเนี่ย วันนี้คงต้องส่งเธอลงนรกซะแล้ว” (ตั้งท่าจะปล่อยพลัง)
“หยุดนะ!!!!” เสียงผู้หญิงคุ้นๆ หูดังมาจากด้านซ้ายมือ จากนั้นก็ตามด้วยคลื่นพลังในรูปครึ่งวงกลมก็ปะทะเข้ากับร่างของหญิงตาสีแดงเลือดหมูเข้าอย่างจัง
บลู : (อึ้งนิดๆ) “ท่านนากิทาระ”
ทาระ : “ใช่แล้ว อ้าย ภูมิใจจริงที่เจ้ายังไม่ลืมข้า”
บลู : “นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะท่าน แล้วก็ไม่ต้องมาทำสายตาพิศวาสกับข้าเลย” (มองด้วยสายตากระอักกระอ่วน)
ทาระ : “แหม...ไม่ต้องมาปากแข็งเลยนะ...ว้าย” (โดนหัวของดาร์กชนเข้ากับเอวตัวเองอย่างจัง)
ดาร์ก : “เงียบไปเลยนะยัยแมวจรจัด”
ทาระ : “เชอะ ถึงแม้ว่าข้าจะรู้ว่าหล่อนเป็นใคร แต่ข้าก็ไม่กลัวหรอกย่ะ ฮี่” (ทำหน้าล้อเลียนก่อนจะถอนไปตั้งหลัก) “รับไปซะ พลังที่ข้าเรียนมาถึงสามปี” (รวบรวมพลังไว้ที่แขน ขา และหางของตัวเอง) “มิกซ์ เนกิ” (รวมพลังจากทุกจุดไว้ที่บนหัวแล้วพลังนั้นก็พุ่งไปที่ดาร์กทันที)
ดาร์ก : (หาวเป็นเชิงล้อเลียนก่อนจะปล่อยให้พลังที่พุ่งมาหาตัวเองผ่านไปอย่างง่ายดาย)
ทาระ : “ปะ...เป็นไปไม่ได้” (อึ้งกิมกี่)
ดาร์ก : “ชื่อเอาท์มากเลยท่าน ทำไมเลขาของคนผู้สูงส่งถึงได้อ่อนแอเช่นนี้เล่า”
ทาระ : “หน็อย” (กัดฟันกร็อดๆ พร้อมกับบีบมือตัวเองแน่น)
ดาร์ก : “ถึงแม้ข้าจะหายไปนาน แต่อย่าคิดนะว่าพลังข้าจะเหมือนเดิมตะลอดไปน่ะ” (พูดด้วยสีหน้าท้าทาย)
บลู : (ตะโกนออกมาจากข้างหลัง) “ท่านทาระ ถอยไป!!”
ทาระ : (ตกใจก่อนจะถอบออกจากทางให้พลางหันไปดู) “นะ...นี่เจ้า”
บลู : (ปล่อยพลังที่เตรียมไว้ในรูปของลูกบอลสีน้ำเงินแกมม่วงใส่หญิงตาสีแดงเลือดหมู)
ดาร์ก : “นี่เจ้าใช้พลังนี่เป็นด้วยเหรอ” (สร้างเกราะป้องกันให้ตัวเอง)
บลู : “ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยให้เธออยู่ไปเปล่าๆ หรอก” (พุ่งตัวไปหาแล้วใช้จังหวะที่ดาร์กเผลอหลังกันพลังของตัวเองเตะที่หัวเต็มๆ)
ดาร์ก : “ฝีมือดีเหมือนกันนี่...” (ฉายแววตาอัมหิตออกมา) “เอาอีกสิ...เอาอีกเลย ให้มันตายไปทั้งสองคนเลย”
บลู : (ชะงักไปและไม่กล้าทำอะไรอีก)
ดาร์ก : “ทำไมเล่า เข้ามาสิ”
บลู : (นิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีก)
ดาร์ก : “เป็นอะไรไปเล่า ไม่ฮึดอย่างตะกี้นี้แล้วเหรอ”
ทาระ : (ตะโกนมาจากด้านล่าง) “เลิกซักทีเถอะ หยุดพูดได้แล้ว!” (พุ่งตัวขึ้นมาบังหญิงตาสีม่วง)
ดาร์ก : “อย่าเลยน่า ข้าไม่อยากให้เลขาอย่างท่านเป็นอะไรไป”
ทาระ : (พุ่งตัวไปบีบคอดาร์กด้วยความรวดเร็ว) “เจ้ามันวิญญาณแห่งความแค้นของคน เจ้ามันไม่ควรอยู่บนโลกนี้ ไม่ควรเหยียบย่ำจักรวาลนี้” (ตาดำหายไปและมีแสงสีเทาทั่วร่างกาย) “เจ้าไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ”
ดาร์ก : “แค่กๆ ท่านก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่าข้าเกิดมาได้ยังไง และยังรู้ด้วยผลจะเป็นยังไงเมื่อทำกับข้าแบบนี้” (เริ่มรวบรวมพลังไว้)
ทาระ : (ปล่อยพลังของตัวเองออกไปก่อนที่คนในมือของตัวเองจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้) “ทำได้ก็ทำซิ!”
ดาร์ก : “อ้ากกกกกกกกกก...ก....ก...ก..ก.” (เสียงค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ จนหายไป เหลือแค่ร่างเปล่าๆ กับเจ้าของร่าง)
ทาระ : (กลับเข้าสู่สภาพปกติ) “เฮ่อ...เสร็จซักที” (ช้อนร่างที่อยู่ในมือขึ้นแล้วเดินไปหาคนที่อยู่ข้างหลัง)
บลู : “ขอบคุณมากนะท่าน ถ้าจะเอาจริงก็ทำได้เหมือนกันนี่”
ทาระ : “อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้อยู่เลยนะ กลับลงข้างล่างกันดีกว่า”
ว่าแล้ว ร่างทั้งสามก็หายไปและไปโผล่อยู่กลางป่าแห่งหนึ่งในเมืองอินาสึมะ
ทาระ : (วางร่างไร้สติลงพิงกับโคนต้นไม้)
บลู : “ขอบคุณท่านอีกทีนะ ที่เหลือข้าทำเองได้ ท่านกลับไปเถอะ”
ทาระ : “บลูจังละก็...พอข้าหมดหน้าที่ก็ไล่กลับเลยนะ”
บลู : “อ้าว ก็ท่านไม่มีอะไรต้องทำแล้วไม่ใช่เหรอ”
ทาระ : “ใครว่าไม่มีล่ะ”
แจ๊ส : (ค่อยๆ ลืมตาขึ้น) “นี่...ทั้งสองคน...เอ่อ...ท่านทาระ โอ้ย” (ร่างกายเหมือนโดนยึดไว้ทำให้ขยับไม่ได้)
บลู : (โผเข้าไปดู) “เป็นไงมั่ง เจ็บตรงไหนรึเปล่า”
แจ๊ส : “ไม่...แล้วท่านทาระมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”
ทาระ : (ทำหน้าเครียด) “เจ้าเป็นอะไรไปเคยรู้ตัวบ้างรึเปล่า”
แจ๊ส : “ข้ายังไม่รู้ตัวเองเลยว่าเป็นอะไรไป ท่านช่วยบอกหน่อยได้มั้ย” (หันสายตาไปหาหญิงที่หน้าเหมือนตัวเอง) “เล่าให้ฟังหน่อยสิ”
บลู : “คือ...”
ทาระ : “หัยนะกลับมาแล้ว...มันกลับมาพร้อมกับความตายของมัน”
แจ๊ส : “นี่ท่านหมายความว่ายังไง”
ทาระ : “ก่อนที่จะสลบไป เจ้ารู้สึกเหมือนมีพลังแปลกๆ เข้าในร่างกายตัวเองใช่มั้ย”
แจ๊ส : “ใช่...พลังมันมากกว่าพลังที่ข้าเคยมีอยู่หลายเท่าเลย”
ทาระ : “นั่นแหละคือพลังส่วนลึกของจิตใจของสิ่งมีชีวิต มันคือ...พลังแห่งความแค้น”
แจ๊ส : “พลังแห่งความแค้น”
ทาระ : “ใช่แล้ว....พลังแห่งความแค้นเป็นพลังที่มีขั้วตรงข้ามกับพลังแห่งความรักถ้าเทียบความรุนแรงกัน…….แต่ในข้อเท็จจริง จักรวาลได้บอกเราไว้ว่า...ความรักนี่แหละคือพลังที่มีอนุภาคมากที่สุด”
บลู : “งั้นก็หมายความว่า เราต้องใช้พลังแห่งความรักเอาชนะมันอย่างนั้นเหรอท่าน”
แจ๊ส : (เริ่มขยับตัวได้เล็กน้อยจึงเบือนหน้าหนี) “น้ำเน่าสิ้นดี”
ทาระ : “ในเรื่องแบบนี้ ข้าก็ไม่รู้ว่าเรื่องอนุภาคของพลังมันเกี่ยวกันรึเปล่านะ”
แจ๊ส : (หันหน้ากลับ) “แล้วไอ้พลังนี่มันเกี่ยวอะไรกับตัวขาด้วยล่ะ”
ทาระ : “เกี่ยวเพราะสิ่งที่มาอยู่ในตัวเจ้าคือบุคลิกที่เกิดจากความแค้นน่ะสิ”
แจ๊ส : “บุคลิก...ที่เกิดจากความแค้น”
ทาระ : “ข้าจะเล่าเรื่องคร่าวๆ ให้ฟังนะ ในหนังสือรวบรวมตำนานและวัฒนธรรมในอดีตของจักรวาลที่ข้าเคยอ่านบอกว่า เมื่อตอนที่พลังขั้วลบกำลังระบาดไปทั่วทั้งโลกมนุษย์และโลกอีกมิติ ระหว่างนั้นก็เกิดการรวมตัวของพลังเหล่านั้นบนเส้นกั้นของทั้งสองโลก เกิดเป็นบุคลิกของสิ่งมีชีวิตและได้ไปสิงอยู่กับคนในโลกอีกมิติ แต่แล้วสุดท้ายบุคลิกนั้นก็ถูกปิดผนึกไว้ในนาม ‘ดาร์ก’ ”
แจ๊ส : “ใครเป็นคนผนึกมันไว้เหรอท่าน”
ทาระ : “คนที่ถูกสิงน่ะ”
แจ๊ส : “งั้นข้าก็มีทางแก้น่ะสิ”
ทาระ : (พูดด้วยแววตาสลด) “เจ้าจะทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอ”
แจ๊ส : (พยักหน้า) “จริงสิท่าน”
ทาระ : “เจ้าโชคร้ายตั้งแต่แรกแล้วล่ะ เพราะคนที่ดาร์กสิงนั้น เมื่อดาร์กถูกผนึกไว้ เขาก็ได้ตายไปแล้ว”
แจ๊ส : (ตกใจ) “เป็นอะไรตายอีกล่ะ”
ทาระ : (ขึ้นเสียง) “เจ้าอย่าแกล้งโง่ได้มั้ย! ที่เขาต้องตายไปก็เพราะใช้พลังเพื่อผนึกดาร์กไว้น่ะสิ”
แจ๊ส : (ช็อก)
ทาระ : “ข้าหมดธุระแล้วล่ะ ไปนะ” (หันหลังกลับไป เกิดแสงสีเทาวาบออกมาแล้วก็จางหายไปพร้อมๆ กับร่างของตัวเอง)
แจ๊ส : (พูดหลังจากที่เงียบไปนาน) “ไปกันเถอะบลู” (ลุกขึ้นยืน)
บลู : “ไหวแน่นะ”
แจ๊ส : “อือ...ไม่ไหวก็ต้องไหว ฉันตัดสินใจแล้วล่ะว่าต้องกำจัดดาร์กให้ได้”
บลู : “เธอจะบ้าเหรอ นั่นมันชีวิตเธอทั้งชีวิตเลยนะ”
แจ๊ส : “อยู่มาทุกวันนี้ก็แทบจะไม่มีค่าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันหายไปจากโลกนี้ก็คงไม่เป็นอะไรหรอก”
บลู : (พูดอย่างปลงๆ) “ตามใจเธอละกัน”
‘ขอสาบานไว้เลยว่า ฉันจะกำจัดดาร์กให้ได้ด้วยมือของฉันเอง ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิต แต่ถ้ามันคุ้ม ฉันก็จะทำ...’
บุคลิกที่ถูกผนึกไว้................โลกอีกมิติ..........คำสาบาน

/...เผ่นสิ ปิ้ววววว~~
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Sun Jan 02, 2011 6:22 pm

แว๊กกกกกกเงียบเหงา...............


Spoiler:
หญิงสาวพูดอย่างเกรี้ยวกราดพลางพยุงคิจังเดินออกไปยังรถพยายาล
คิจัง : (พูดอย่างงงๆ) เมื่อกี้คุณเป็นอะไรของคุณน่ะ
ลิโนะ (งง) ทำไมเหรอฉันเป็นอะไรไป
คิจัง : ก็คุณ……………..
ลิโนะ : ฉัน……………….ทำไมเหรอ
คิจัง : ก็เมื่อกี้นะ ที่คุณตวาดออกไปคุณน่ากลัวมากเหมือน……………………..
ลิโนะ : (เอียงคอน้อยๆ) เหมือใครเหรอ………………….
คิจัง : เหมือน…………………โซซุย!!!
ลิโนะ : (หรี่ตาลง) นั่นสินะเหมือโซซุย…………………..
หญิงสาวพูดตาลอย
คิจัง : นี่ฮานะจัง!!!ฮานะจัง!!!
ชายหนุ่มเรียกสติหญิงสาวข้างกาย
ลิโนะ : (ตกใจ)ห๊ะ…………………..หา!!!
คิจัง : หมู่นี่คุณเป็นอะไรทำไมใจลอยบ่อยจัง มีอะไรหรือเปล่า!!!
ลิโนะ : ปะ…………………………..เปล่านี่
คิจัง : (มองหน้าลิโนะอย่างไม่เชื่อ) มีอะไรแน่เลยเกี่ยวกับโซซุยใช่ไหม!!!
ลิโนะ : ม……………………..ไม่รู้สิ หมู่นี้ไม่รู้เป็นอะไรชอบคิดถึงเขาบ่อยๆ
คิคัง : (ลูบผมลิโนะ) ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่นี่แล้วนะ
หญิงสาวพยักหน้ารับช้าๆ
ลิโนะ : ไม่รู้สินะฉันรู้สึกแปลกๆ มันอธิบายไม่ถูกน่ะ รู้สึกคิดถึง…………………………เป็นห่วง………........................เหมือเขาต้องไปไหนไกลๆ
คิจัง : โถ ฮานะจังโซซุยจะไปไหนได้…………………………..เขาต้องดูแลทีมอิตาลีไม่ใช่เหรอ
ลิโนะ : นั่นสินะ ฉันคงคิดมากไปจริงๆ(หัวเราะเบาๆ) ฮ่ะๆๆๆ
คิจัง : (ลูบหัวลิโนะ) อย่าคิดมากสิยัยบ็อง!!!!
ลิโนะ :นั่นน่ะสินะ…………………….เอาล่ะ ฉันว่านายเข้าบ้านดีกว่านะจะแข่งอยู่แล้วด้วยเดี่ยวเกิดเป็นอะไรขึ้นไปอีกจะยุ่งเอา
คิจัง: ผมไม่ยอมเป็อะไรไปก่อนคุณหรอก
ลิโนะ : งั้นก็ตามใจ(เอามือไพร่หลังก่อนเดินเข้าบ้าน)
คิจัง : (เดินตาม) ดะ…………….เดี๋ยวสิรอผมก่อน!!!
หญิงสาวเดินหนีชายหนุ่มมาที่ค่าย………………………แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไปเธอก็พบกับชิกะยืนมองเธอตาแป๋วอยู่ที่หน้าประตู
ลิโนะ : มีอะไรเหรอจ๊ะชิกะจัง มองพี่แปลกๆ(ยิ้ม)
ชิกะ : พี่คะยังจำเพลงในวึดีโอที่พี่ฟุบุกิเปิดให้ดูเมื่อเช้าได้ไหมคะ
ลิโนะ : ดะ…………………..ได้สิ(หน้าแดง)
ชิกะ :คือพี่ฟุบุกิเขาบอกว่าความหมายเพลงมันน่ารักมากๆเลยน่ะค่ะหนูก็เลยอยากรู้ความหมาย
ลิโนะ : ทำหน้างง อ้าวแล้วพี่ฟุบุกิเขาไม่ได้แปลให้ฟังเหรอ
ชิกะ :หนูขอให้พี่ฟุบุกิเขาแปลให้ฟังแล้วค่ะแต่พี่เขาหน้าแดงแล้วไล่ให้มาถามพี่นี่แหละค่ะ
คิจัง : (เดินตามลิโนะเข้ามา) มีอะไรกันเหรอครับ(มองลิโนะสลับกับชิกะ)
ลิโนะ : (พูดกะคิจัง) ก็ชิกะขอให้แปลเพลงให้เฉยๆ
คิจัง : งั้นก็แปลสิ
ลิโนะ : ก็…………………มัน…………………….
คิจัง : ทำไมเหรอ…………………..
ลิโนะ : (กระซิบกับคิจัง)ก็นายลองคิดดูว่าในวีดีโอเราร้องเพลงอะไรกัน(หน้าแดง)
คิจัง : (หน้าแดง)นั่นสินะ
ชิกะ : (มองหน้าทั้งสองคนสลับไปมา) พี่คะแปลให้หนูฟั้งซักทีสิคะ
คิจัง : (มองหน้าลิโนะ) ผมว่าแปลให้ชิกะฟังเถอะ
ลิโนะ : (ถอนหายใจ)ก็ได้!!! เดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น
ชายหนุ่มเดินนำทั้งหมดมาถึงห้องนั่งเล่น แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟา
คิจัง : Do you hear me,
Talking to you
Across the water across the deep blue ocean
Under the open sky, oh my, baby I'm trying
ลิโนะ : ได้ยินไหม
ผมพูดกับคุณ ข้ามผืนน้ำ ข้ามมหาสมุทรลึกสีคราม
ใต้ฟากฟ้าเวิ้งว้าง ที่รัก ผมพยายามอยู่

ลิโนะ :Boy I hear you in my dreams
I feel your whisper across the sea
I keep you with me in my heart
You make it easier when life gets hard
ที่รัก ฉันได้ยินเสียงเธอในความฝัน
ได้ยินเสียงกระซิบข้ามผ่านท้องทะเล
เก็บเธอไว้กับฉัน...ในใจดวงนี้
เธอทำให้ทุกสิ่งง่ายขึ้น ยามชีวิตยากเย็น

ลิโนะ+ คิจัง : lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
Ooohh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh
ลิโนะ : โชคดีที่ฉันรักกับเพื่อนที่แสนดี
โชคดีที่ได้อยู่ตรงนี้ ที่ที่ฉันอยู่
และยังโชคดีที่ได้กลับบ้านอีกครั้ง

ลิโนะ+ คิจัง : They don't know how long it takes
Waiting for a love like this
Every time we say goodbye
I wish we had one more kiss
I'll wait for you I promise you, I will
ลิโนะ : พวกเขาไม่รู้หรอกว่ามันช่างแสนนานเพียงใด
ที่ต้องรอคอยความรักเช่นนี้
ทุกครั้งที่เราต้องกล่าวคำอำลา
ฉันหวังว่าเราได้จูบกันมากกว่านี้อีกสักครั้ง
ฉันจะรอเธอนะ ฉันสัญญา...ฉันจะรอ

ลิโนะ+ คิจัง : Lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
Lucky we're in love in every way
Lucky to have stayed where we have stayed
Lucky to be coming home someday
ลิโนะ : ช่างโชคดีที่ฉันรักกับเพื่อนที่แสนดี
โชคดีที่ได้อยู่ในที่ที่ฉันอยู่ตรงนี้
โชคดีที่ได้กลับบ้านอีกครั้ง
โชคดีจริงๆที่เรารักกันไม่ว่าจะในแง่มุมไหนก็ตาม
โชคดีแล้วนะที่ได้อยู่ ในที่ที่เราอยู่ตอนนี้
ดีเหลือเกินที่ได้กลับบ้านสักวัน


คิจัง : And so I'm sailing through the sea
To an island where we'll meet
You'll hear the music fill the air
I'll put a flower in your hair
ผมกำลังล่องผ่านท้องทะเล
ไปยังเกาะนั้นที่เราจะได้พบกันอีก
คุณจะได้ยินท่วงทำนองเพลงเติมเต็มสายลม
ผมจะทัดดอกไม้ในเส้นผมของคุณ

ลิโนะ : Though the breezes through trees
Move so pretty you're all I see
As the world keeps spinning round
You hold me right here right now
ผ่านสายลมสดชื่น ผ่านแมกไม้
เคลื่อนพลิ้วไหว ช่างงดงาม เธอคือทุกสิ่งที่ฉันเห็น
ยามเมื่อโลกยังคงหมุนต่อไป
เธอโอบกอดฉันไว้ ตรงนี้ เวลานี้

ลิโนะ+ คิจัง : Lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
Lucky we're in love in every way
Lucky to have stayed where we have stayed
Lucky to be coming home someday
ลิโนะ : ช่างโชคดีที่ฉันรักกับเพื่อนที่แสนดี
โชคดีที่ได้อยู่ในที่ที่ฉันอยู่ตรงนี้
โชคดีที่ได้กลับบ้านอีกครั้ง
โชคดีจริงๆที่เรารักกันไม่ว่าจะในแง่มุมไหนก็ตาม
โชคดีแล้วนะที่ได้อยู่ ในที่ที่เราอยู่ตอนนี้
ดีเหลือเกินที่ได้กลับบ้านสักวัน


Ooohh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh
Ooooh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh


ความหมาย..............................ความหวาดกลัว.........................ความรู้สึก
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  lovlyprao on Sun Jan 02, 2011 8:18 pm

Spoiler:
ชิกะ : (เอียงคอมองทั้งคู่) เนื้อหาเพลงมันน่ารักจริงๆด้วย!
ลิโนะ : (ยิ้ม) ใช่แล้วล่ะ
ชิกะ : (ทำปากยื่น) แต่หนูก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าจะบอกให้หนูมาฟังเนื้อหาเพลงทำไม
ลิโนะ : ห่ะ อันนี้พี่ก็ตอบไม่ได้แหะ
คิโด : งั้นก็ลองไปถามเขาเองเลยสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งสงสัยแบบนี้
ชิกะ : อื้ม! (วิ่งไปหาฟุบุกิ)
ฟุบุกิ : (หันไปมองต้นเสียงวิ่ง) ชิกะจัง วิ่งทำไมล่ะ เดี๋ยวก็ล้มหรอกครับ
ชิกะ : พี่ค่ะ หนูรู้ความหมายของเพลงแล้วนะ มันน่ารักจริงๆแหละ
ฟุบุกิ : (เอามือลูบแก้มชิกะ)
ชิกะ : แต่รู้ว่ามันน่ารัก ก็แค่นั้นหรือค่ะ ที่พี่ต้องการสื่อกับหนู
ฟุบุกิ : (ส่ายหน้า) ชิกะฟังแล้วแปลท่อนนี้ออกไหม
They don't know how long it takes
Waiting for a love like this
Every time we say goodbye
I wish we had one more kiss
I'll wait for you I promise you, I will
ชิกะ : (มองตาแป๋ว)มันแปลว่า
พวกเขาไม่รู้หรอกว่ามันช่างแสนนานเพียงใด
ที่ต้องรอคอยความรักเช่นนี้
ทุกครั้งที่เราต้องกล่าวคำอำลา
ฉันหวังว่าเราได้จูบกันมากกว่านี้อีกสักครั้ง
ฉันจะรอเธอนะ ฉันสัญญา...ฉันจะรอ
ฟุบุกิ : (ยื่นหน้ามากระซิบที่หู) ผมจะรอนะครับ รอวันที่ชิกะจะจำผมได้และรู้สึกกับผมในแบบเดิมอีกครั้ง ผมสัญญา ผมจะรอ...
ชายหนุ่มกระซิบ ก่อนจะจุมพิตลงที่แก้มของหญิงสาว ถึงแม้ภายในจะเป็นเด็ก แต่นั้นมันก็ทำให้เธอเขินอายไม่น้อยเลยทีเดียว
ชิกะ : (ผลักอกฟุบุกิ) พะ...พูดอะไรเลอะเทอะ
ฟุบุกิ : (จับมือทั้งสองข้างของชิกะไว้) ผม...ก็พูดในสิ่งที่ผมคิดยังไงล่ะครับ กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะครับ ผมคิดถึง
ชิกะ : (ตาโตก่อนจะเบือนหน้าหนี) ไปที่อื่นดีกว่า ไม่อยู่กลับพี่แล้ว พี่นะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างที่พี่ลิโนะบอกจริงด้วย (วิ่งออกไป)


ลัลล้าาา พรุ่งนี้วันหยุดวันสุดท้าย TTb
avatar
lovlyprao

จำนวนข้อความ : 278
Join date : 03/10/2010
Age : 22
ที่อยู่ : ในอ้อมกอดของฟุบุกิ~ >_<

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Sun Jan 02, 2011 10:17 pm

คนหายอีกแล้ว....
Spoiler:
แจ๊ส : “บลู...ช่วยเล่าเรื่องของดาร์กให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้มั้ย ฉันอยากรู้มากกว่านี้”
บลู : “เออ...ฉันก็ไม่ได้รู้ละเอียดอะไรมากหรอกนะ”
แจ๊ส : “เอาเท่าที่เธอรู้นั่นแหละ”
บลู : “อืม...ดาร์กเป็นบุคลิกที่เกิดจากความแค้นของคนสองโลกก็จริงแต่จะเล่นงานกับคนที่อยู่ในโลกอีกมิติเท่านั้นซึ่งเป็นคนที่ผนึกดาร์กไว้ คนๆ นั้นเป็นคนเดียวที่โดนดาร์กสิง เวลาที่ดาร์กสิงจะมีคลื่นพลังความแค้นแผ่ซ่านรอบๆ ตัวเอง พลังนั้นจะมีผลร้ายต่อเจ้าของร่างแต่จะมีผลดีต่อดาร์ก ถ้าร่างที่สิงอยู่โดนทำร้ายก็จะเจ็บแต่ภายนอก หรือพูดง่ายๆ ก็คือดาร์กจะไม่รู้สึกเจ็บเลย เมื่อดาร์กสิงร่างแล้ว เจ้าของร่างก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้จนสลบไป ไนขณะนั้นดาร์กก็จะใช้ร่างที่สิงอยู่ทำทุกอย่างที่ตัวเองอยากทำ…”
แจ๊ส : “อืม...ถือว่าน่ากลัวไม่น้อย” (ใช้นิ้วโป้งถูกคางตัวเอง)
บลู : “...เวลาที่ดาร์กสิงอยู่เจ้าของร่างจะถูกดูดพลังไปบางส่วน แต่บางครั้งก็อาจโดนดูดไปหมด.....ฉันรู้แค่นี้แหละ”
แจ๊ส : “ขอบใจนะ...กี่โมงแล้วเนี่ย” (พูดพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า)
บลู : (หันไปมองรอบๆ ตัว) “จากเท่าที่มองรอบๆ แล้ว” (มองขึ้นด้านบน) “ตอนออกมากพระจันทร์อยู่ด้านนี้” (ชี้ไปทางด้านซ้ายบนของตัวเอง) “ตอนนี้พระจันทร์อยู่ตรงนั้น...” (ชี้ไปที่พระจันทร์) “คงใกล้เช้าแล้วมั้ง”
แจ๊ส : “มีเหตุผล......ไปเถอะ” (ออกเดิน)
บลู : “ไปไหน”
แจ๊ส : (หันหลับมาบอก) “ไปหาอะไรกินก่อนกลับไง” (หมุนตัวแล้วก้าวฉับๆๆ ออกไป)
บลู : “อะ...อ้อ รอด้วย” (วิ่งตาม)
แจ๊ส : “คิดว่าป่านี่มีอะไรให้กินมั่งเนี่ย”
บลู : “ไม่รู้สิ”
แจ๊ส : “อืม...” (หลับตาแล้วทำจมูกฟุดฟิด) “รู้สึกจะมีผลไม้อยู่ทาง...นั้น” (ชี้ไปที่ต้นตอของกลิ่น)
บลู : “แน่ใจนะ”
แจ๊ส : (พยักหน้าพร้อมกับพูด) “อื้อ”
บลู : “งั้นก็ลองไปดูกัน” (ออกเดิน)
แจ๊ส : (เดินตาม)
-----------------------------------------------------------
แจ๊ส : (เปิดประตูบ้าน) “ไงชิโร่ ตื่นนานยังเนี่ย”
ชิโร่ : “ก็เพิ่งตื่นนี่แหละครับ นั่นถุงอะไรน่ะ” (ถามพลางทำหน้างง)
บลู : (เดินเบียดเข้าบ้าน) “ข้าวเช้าของนายน่ะ”
ชิโร่ : (ตะลึงเล็กน้อย) “ขะ...ข้าวเช้า”
แจ๊ส : “อื้อ อ่ะ” (วางถุงลงตรงหน้า) “ผลไม้น่ะ เวลากินมันจะเบาท้อง เพราะฉะนั้นต้องกินเยอะๆ”
บลู : “แต่ถ้าไม่ไหมดก็ให้แจ๊สฟาดเรียบได้”
แจ๊ส : “ไม่ต้องพูดเลยเธอนี่” (ฟาดปากเพื่อนเบาๆ)
บลู : “โอ้ย” (ลูบปากตัวเอง)
แจ๊ส : “ตลอด...” (เดินเข้าห้องไปอย่างเซ็งๆ)
ชิโร่ : (ตะโกนไล่หลัง) “บลูคุงจะไปไหนเหรอครับ”
บลู : (ฉุน) “นาย...เรียกใคร...กัน”
ชิโร่ : “ดะ...เดี๋ยวสิครับ ใจเย็นๆ ผมหมายถึงคนนู้น” (ชี้นิ้วไปที่คนที่อยู่หน้าประตูห้องนอน)
แจ๊ส : (รู้สึกเหมือนมีคนจ้องเลยหันไปมอง) “หมายถึงฉันเหรอ” (ชี้หน้าตัวเอง)
ชิโร่ : “ครับ...ผมว่าจะเรียกแจ๊สว่าบลูคุง ส่วนนี่ก็เรียกบลูจัง...แห่ะๆ” (หัวเราะแห้งๆ)
บลู : (หายจากอารมณ์ฉุน) “แล้วก็ไม่บอกแต่แรก”
ชิโร่ : (หัวเราะแก้ตัว)
แจ๊ส : (พูดอย่างเย็นชา) “จะเรียกอะไรก็แล้วแต่นายสิ” (เปิดประตูแล้วเดินเข้าห้องไป) ปัง! (ปิดประตูค่อนข้างดัง)
บลู : “อะไรกัน...งอนอีกละ ยัยนี่...โอ้ย” (โดนยางลบที่ลอยมาจากหน้าประตูห้องเข้าเต็มๆ หน้าผาก)
แจ๊ส : “อย่าคิดนะว่าฉันไม่ได้ยิน ขอยางลบคืนด้วย”
บลู : “อ่ะ” (โยนยางลบให้)
แจ๊ส : (รับยางลบแล้วเดินเข้าห้องอย่างรวดเร็ว)
บลู : (เกาหัวพลางทำหน้าซื่อไปนั่งที่โซฟาข้างๆ ชิโร่)
ชิโร่ : “อ่า...ปกติทะเลาะกันอย่างงี้รึเปล่าครับเนี่ย”
บลู : “ก็ไม่บ่อย นี่ก็ไม่เชิงทะเลาะนะ แค่พูดไม่ถูกคอนิดหน่อยเอง แจ๊สเขาขี้งอนน่ะ”
ชิโร่ : (กัดผลไม้เข้าปาก) “-)o(- งั้นเหรอครับ”
บลู : “อืม...นี่ ช่วยกินอะไรไวๆ หน่อยได้ป่ะ เห็นแล้วมันน่าเอาทั้งถุงนี่ไปปั่นแล้วกรองใส่ปากนายอ่ะ”
ชิโร่ : “คร้าบๆ รีบแล้วครับ”
บลู : (พูดทักหญิงที่เดินออกมาจากห้องของตัวเอง) “ไงคุณนาย เลิกงอนรึยัง”
แจ๊ส : (ชายตามองตอนเดินผ่านนิดหน่อยแต่ไม่ได้พูดอะไร)
บลู : (เดินไปคุย) “ฉันขอโทษก็ได้ เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย”
แจ๊ส : (ยัดรองเท้าโรว์เลอร์เบลดลงกระเป๋าพลางถอนหายใจ) “ช่างเถอะ มันผ่านมาแล้ว” (ลุกขึ้นยืน)
บลู : (งงนิดๆ พลางเกาหัวตัวเอง) “อ่ะ ลืมก็ลืม”
แจ๊ส : (หันไปทางชิโร่) “กินเสร็จยังนายอ่ะ”
ชิโร่ : “เหลืออีกเยอะเลยนะครับเนี่ย T)^(T”
แจ๊ส : (สะพายกระเป๋าแล้วเดินไปหา) “ฉันรอก็ได้” (ทิ้งตัวนั่งที่โซฟา)
บลู : (เดินตามพลางนั่งลงตรงพื้นห้อง)
--------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ฉันและเหล่าอินาสึมะคาราวานทั้งหลายก็มาอยู่ที่สวนสนุกแห่งหนึ่งของเกาะโอซาก้า รู้สึกว่าชื่อ...นานิวะแลนด์ มั้ง ก่อนมาฉันก็ได้ไปลารุ่นพี่มานามะเรื่องไปที่อื่นต่อแล้ว รุ่นพี่ก็บอกว่าหาคนมาแทนตำแหน่งฉันได้แล้วเลยปล่อยให้ฉันมา โค้ชฮิโตมิโกะบอกว่ามีสิ่งผิดปกติซ่อนอยู่ที่สวนสนุกนี่ และ ณ ปัจจุบันนี้ ฉันก็กำลังเดินนำชิโร่ไปหาที่ต่างๆ นายนี่เป็นคนชวนมาเองแท้ๆ แต่ดันให้ฉันนำเดิน ยังไงเนี่ย
ชิโร่ : “ผมว่าในนั้นน่าจะมีนะ”
แจ๊ส : “หายังไม่ทั่วเลย จะไปไหนอีกล่ะ” (มองตามทางที่ชิโร่ชี้) “บ้านผีสิงเนี่ยนะ ฉันว่าไม่มีหรอก...”
ชิโร่ : “แต่ผมคิดว่ามีนะ ไปกับผมหน่อยนะครับ ถือซะว่าเราพวกเดียวกัน”
แจ๊ส : “ฉันเป็นพวกเดียวกับนายตอนไหน”
ชิโร่ : “ตั้งแต่ที่บลูจังบอกกับผมเมื่อวานแล้วครับ”
แจ๊ส : “ชู่ว์ อย่าพูดดังดิเดี๋ยวคนอื่นเขารู้”
ชิโร่ : “ผมจะทำตามก็ต่อเมื่อบลูคุงยอมไปกับผมนะ ^^”
แจ๊ส : “เออๆ ก็ได้ แต่นายต้องสัญญาก่อนนะว่าจะเก็บเรื่องที่บอกไปเมื่อวานเป็นความลับน่ะ”
ชิโร่ : (ยิ้มแบบพอใจ) “^^ ครับ”
เฮ่อ...สุดท้ายก็ดันยอมจนได้ เป็นอะไรไปเนี่ย ฉัน...
ฉันโดนลากไปที่บ้านผีสิง ขอออกความเห็นนิดนึง ผีที่นี่เขาจ้างเอาถูกๆ เหรอ หลอกไม่เนียนเลยอ่ะ
แล้วฉันก็โดนลากให้ไปที่อื่นเรื่อยๆ ชิโร่! ลดความเป็นเด็กของนายลงหน่อยก็ได้นะ วนไปวนมาเงี้ย ฉันจะอ้วกอยู่แล้ว
ตอนนี้ก็มาอยู่ที่ปราสาท บลูหายไปไหนอีกล่ะเนี่ย...แต่ซักพักฉันก็เหมือนถูกใครดึงจากข้างหลัง พอรู้ตัวก็ดันลอยเคว้งอยู่ที่ไหนไม่รุ้ รอบๆ ตัวมีแต่แผงสี่เหลี่ยมที่มีหกเหลี่ยมซ้อนอยู่ข้างใน
บลู : “โททษนะที่ไม่ได้บอกอะไรก่อน”
แจ๊ส : “บลู! ดึงฉันมาทำไมเนี่ย”
บลู : “ฉันกลัวพลัดกับเธอน่ะสิ เลยดึงมาด้วย”
แจ๊ส : “แล้วชิโร่ล่ะ”
บลู : “ปล่อยไว้งั้นแหละ ถ้าไม่ถึงชะตาก็ไม่ตายหรอก” (ชี้ลงตรงข้างล้าง)
แจ๊ส : “อะ...อะไร” (มองตามมือด้วยสีหน้าหวั่นๆ)
บลู : (ตะโกนออกมาอย่างดัง) “จะลงไปข้างล่างแล้ว ระวัง!!!!”
แจ๊ส : “เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว เฮ้ยยย!!”
วิ้ง... ตุบ!
ฉัน...เป็นอะไรรึเปล่า
บลู : “ลืมตาได้แล้วน่า ถึงพื้นแล้ว”
แจ๊ส : (ค่อยๆ ลืมตา) “เล่นอะไรเนี่ย”
บลู : “ก็แค่อยากให้หายเครียดน่ะ แห่ะๆ”
แจ๊ส : “แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน”
บลู : (มองไปรอบๆ) “ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันน่าสงสัยน่ะ”
แจ๊ส : (พูดประชดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ) “เหตุผลดีนี่”
------------------------------------------------------------------------------
(ตัดบทไปที่ประตูทางเข้าของสวนสนุกซักเล็กน้อย)
อากิ : “นี่ อิจิโนเสะคุงหายไปไหนเหรอ”
คาเซะมารุ : “ไม่รู้สิ ไม่เห็นเลย”
ชิโร่ : “บลูคุงก็หายไปด้วยครับ”
อากิ : “เห...บลูจังเนี่ยนะ”
ชิโร่ : “ครับ”
คิโด : “ไปหายอีท่าไหนเนี่ย”
ชิโร่ : “ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมกำลังดูอะไรเพลินๆ อยู่ รู้สึกตัวอีกทีก้เหลือตัวเองคนเดียวซะอย่างงั้น”
เอนโด : “แล้วทีนี้จะเอายังไงล่ะ”
ฮารุนะ : “หนูว่า ไปหารุ่นพี่อิจิโนเสะก่อนดีกว่านะคะ ส่วนรุ่นพี่บลูน่ะ หนูว่าคงอยู่ในสวนสนุกนี่แหละ”
นัตสึมิ : “จะดีเหรอ”
อากิ : “ฉันว่าคงไม่เป็นอะไรมั้ง บลูจังเขาก็ชอบหายไปคนเดียวอย่างงี้อยุ่แล้วไม่ใช่เหรอ”
ชิโร่ : “งั้นผมจะลองไปถามคนแถวนี้ดูนะครับ”
-----------------------------------------------------------------------------
(กลับมาที่ฉากเดิม)
จะว่าไป...ไม่มีคนลากฉันไปโน่นไปนี่อย่างตะกี้ก็เงียบดีเหมือนกันแฮะ
ฉันเดินสำรวจที่นี่จนทั่วแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้ก็นั่งอยู่ตรงห้องโล่งๆ เพราะไม่รู้ว่าจะออกไปยังไง จะใช้พลังออกไปก็ไม่กล้าอีก มันดูเหมือนว่า...ความคิดตัวเองมีแค่นี้เหรอ
บลู : “วิดพื้นแก้เซ็งมั้ย”
แจ๊ส : “ก็ดีนะ เบื่อๆ อยู่”
แต่มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ หลังจากวิดพื้นเสร็จไปสองร้อย บลูก็ชวนฉันกระโดดแบบต่างๆ สุดท้ายก็เหงื่อท่วมตัวทั้งคู่
แจ๊ส : (ปาดเหงื่อตัวเองที่ไหลอาบแก้ม) “ฮู่ว์ เหนื่อยใช้ได้เลยแฮะ” (ทิ้งตัวลงนอน)
บลู : “อื้อ ไม่ได้โดดแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย”
แจ๊ส : “ไหม่รู้เหมือนกัน...” (หลับตา) “...เฮ้ย! ลืมไป” (เด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว)
บลู : “อะไร” (ลุกตาม)
แจ๊ส : “พวกอินาสึมะคาราวานไง ไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะเนี่ย”
ตึง! รู้สึกเหมือนมีเสียงเครื่องจักรอะไรบางอย่างหยุดทางด้านหลังของฉัน พอหันไปก็เจอกับพวกอินาสึมะคาราวานกับกลุ่มผู้หญิงสองคน คนหนึ่งควงแขนอิจิโนเสะอยู่
“อ้าว บลู!” เกือบทุกคนเรียกฉัน
แจ๊ส : “เอ่อ...”
ชิโร่ : “อยู่ที่นี่เองเหรอครับ ผมหาแทบตายแน่ะ”
แจ๊ส : “ฉันแค่พลัดกับนายนิดเดียวเอง”
อิจิโนเสะ : “ไหนล่ะริกะ ที่บอกว่าจะให้พวกเราดูน่ะ”
ริกะ : “มาทางนี้เลย ทุกคน”
ผู้หญิงผิวแทนพูดแล้วลากอิจิโนเสะไปตรงประตูอีกด้านหนึ่ง
ชิโร่ : “บลูคุงมาที่นี่นานรึยังครับเนี่ย”
แจ๊ส : “ก็นานแล้วล่ะ สำรวจที่นี่หมดแล้วด้วย”
ชิโร่ : “คราวหลังถ้าจะไปไหนก้บอกผมก่อนนะครับ ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”
แจ๊ส : “เออๆ ได้ๆ เฮ่อ...” ‘พูดงี้ให้ฉันคิดว่านายเป็นห่วงใครดีเนี่ย ฉัน...หรือนาย’
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน...นี่ฉันคิดอะไรอยู่ฟระ โอ้ย ไม่เข้าใจตัวเอง
แล้วผู้หญิงผิวแทนที่ชื่อริกะก็ไปแนะนำสถานที่ให้พวกอินาสึมะคาราวานโดยไม่ยอมปล่อยอิจิโนเสะเลย ฉันเห็นแล้วเริ่มรู้สึกขนลุกแฮะ เพราะริกะเรียกอิจิโนเสะว่าดาร์ลิ้งตลอด แค่ฉันได้ยินก็เสียวสันหลังวาบแล้ว
เมื่อสำรวจสถานที่ได้ซักพักแล้ว เอนโดก็ตัดสินใจว่าจะฝึกซ้อมอยู่ที่นี่จนกว่าพวกเอปซิลอนจะมาท้าแข่งอีกครั้ง แล้วฉันก็โดนชักนำให้ซ้อมด้วยโดยฝีปากของแต่ละคนเช่นกัน แต่อันที่จริงในใจฉันก็อยากเล่นด้วยเหมือนกันนะ
-------------------------------------------------------------
พรุ่งนี้แล้วสินะที่เอปซิลอนจะปากฎตัวออกมาอีกที ตอนนี้ฉัน ชิโร่ และบลูก็ยังคงอยู่ในสถานที่ฝึกซ้อมนี่อยู่
บลู : “ดีใจด้วยนะที่ฝึกจนถึงระดับสุดยอดได้แล้วน่ะ”
แจ๊ส : “อ่ะ น้ำ” (ยื่นน้ำให้ชิโร่)
ชิโร่ : “ขอบคุณครับ” (รับน้ำ)
แจ๊ส : “แม็ทช์นี้ขอให้ชนะนะ”
ชิโร่ : “ครับ ^^”
แจ๊ส : “ขอฝึกนิดหน่อยละกันน นั่งอยู่ข้างสนามมันเบื่อน่ะ”
บลู : “งั้นฉันด้วยนะ”
แจ๊ส : “อื้อ” (หยิบลูกบอลจากหน้าโกล์)
ฉันฝึกเตะฟุตบอลได้นานพอสมควร แล้วก็ล้มตัวลงหอบอยู่กลางสนาม
แจ๊ส : “ไตฉันนี่เป็นอะไรนักหนาเนี่ย ขับเหงื่ออกมาซะ...”
บลู : “เอ้า ลุก! เดี๋ยวฉันจะให้ไปซ็อมต่อ” (ยื่นมือ)
แจ๊ส : “อื้ม” (จับมือแล้วดึงตัวเองขึ้น) “อึ่ก...” (รู้สึกแน่นที่หน้าอกเลยปล่อยมือทันที ทำให้ล้มลงไปนั่งกับพื้น)
บลู : “เป็นอะไรไปน่ะ อ๊ะ” (รู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมา)
ชิโร่ : (ทำท่าจะวิ่งไปหาคนที่อยู่ตรหน้า) “บลูคุงเป็นอะไรไปเหรอครับ”
บลู : (หางแขนเป็นเชิงห้าม) “อย่าเข้ามานะชิโร่ ถ้านายไม่อยากโดนลูกหลง”
ชิโร่ : (หยุดชะงักอยู่กับที่ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ) “...”
บลู : “ถ้าจะให้ดี ตอนนี้...นายอยู่ห่างๆ จากตรงนี้ไว้ จะดีที่สุด... โอ้ย” (โดนแรงลมที่พัดมาจากร่างผู้หญิงที่นั่งอยู่กับพื้นพัดเข้าใส่)
ดาร์ก : (พุดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน) “ไง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
บลู : “ดาร์ก...” (เห็นซากตัวตนที่นอนไม่ได้สติอยู่ด้านหลังดาร์ก)
ดาร์ก : “ยัยนี่น่ะเหรอ” (ชายตามองตัวตนที่อยู่ด้านหลังของตัวเอง) “ฮึ...อ่อนแกจริงๆ” (หันไปเผชิญหน้ากับบลู)
บลู : “แจ๊สเขาไม่ได้อ่อนแอนะ” (วิ่งไปหา) “นี่...เป็นยังไงมั่งอ่ะ”
ดาร์ก : “ถ้าไม่สลบก็คงหมดลมล่ะนะ”
บลู : (มองดาร์กด้วยสายตาเคียดแค้น) “หน็อย....”
การกระทำที่ไม่มีเหตุผล..................ตำแหน่งที่ถูกแทน..............คำพูดเหยียดหยาม...

พี่พราวหยุดวันพรุ่งนี้วันสุดท้ายเหมือนกันเลย (/วิ่งไปจับมือ)
ไม่รู้ว่าอาทิตย์นี้จะได้ต่ออีกรึเปล่านะฮะ(อาทิตย์หน้าสอบแล้ว T,,T)
ต้องรอดูอีกทีเสาร์-อาทิตย์
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Mon Jan 03, 2011 1:17 am

ต่อซักนิด


Spoiler:

ลิโนะมองชิกะจังที่วิ่งออกไปพลายยิ้มน้อยๆให้ตัวเองพร้อมกับเดินออกไปข้างนอก
คิจัง : นีจะไปไหนอีกเราเพิ่งเข้ามาเองนะ
ลิโนะ :ก็เพิ่งนึกได้น่ะว่าจะไปเยี่ยมผู้หญิงคนเมื่อกี้น่ะ
คิจัง : (ทำหน้านึก)คนที่ได้รับบาดเจ็บใข่ไหม เขาเพิ่งถูกพาไปส่งโรงพยาบาลหนิ เขาคงยังไม่ฝื้นหรอก
ลิโนะ : (เดินไปที่มอเตอร์ไซย์) แต่ฉันอยากไปดูให้เห็นกับตาหนิว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
คิจัง : คุณมีอะไรปิดบังผมหรือเปล่า…………………ผมรู้แล้วล่ะที่คุณไม่อยากอยู่ที่นี่เพราะคุณไม่อยากเจอชิกะจังใช่ไหม!!!
ลิโนะ : นี่นาย!!!
คิจัง : (พูดเสียงแผ่ว) มันทำให้คุณนึกถึงตอนนั้นใช่ไหม
ลิโนะ : (พยักหน้า) ใช่ฉันน่ะเข้าใจเลยล่ะ…………………….ทั้งๆที่เป็นคนสำคัญแท้ๆแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก
คิจัง : แล้วคุณ……………………..เจ็บไหม
ลิโนะ : เจ็บสิ………………………ยิ่งใกล้ก็ยิ่งจ็บ
คิจัง : อืม……………………เมื่อวานเจ้านั่นก็มาถามผมเรื่องนี้เหมือนกัน
ลิโนะ : แล้วเขาว่าไงล่ะ
คิจัง : เจ้าหมอนั่นมาถามผมว่าตอนนั้นผมทำใจได้ยังไงที่คุณจำผมไม่ได้ ผมก็เลยบอกว่าผมเชื่อใจคุณ ผมเชิ่อว่าตุณจะกลับมา……………………….แต่ระหว่างนั้นผมก็คอยอยู่ข้างๆคุณให้กำลังใจคุณพยามทำทุกอย่างให้คุณจำผมได้
ลิโนะ : คิดๆไปก็แปลกดีนะกว่าเราจะมาอยู่ตรงนี้เราต้องผ่านอะไรมาเยอะเลยทั้งสุขและทุกข์
คิจัง : นั่นสินะ…………………….เราผ่านเหตุการณ์อย่างนั้นมาได้ไงนะ
ลิโนะ : ไม่รู้สิ…………………………………เพราะมีกันและกันมั้ง
คิจัง : (หน้าแดง) อะไรนะ
ลิโนะ : (ยิ้ม) ฉันล้อเส่น
หญิงสาวกล่าเวมื่อเดินมาถึงมอเตอร์ไซย์
ลิโนะ : (ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซย์คู่ใจ) จะไปไหม ถ้าไปด้วยก็กระโดดขึ้นมา
คิจัง : (กระโดดขึ้นเบาะหลัง) งั้นผมขอไปด้วยนะ
ชายหนุ่มกอดเอวหญิงสาวแน่น……………………..เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาล
ลิโนะ : (เดินไปที่ประขาสัมพันธ์) ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าคนเจ็บที่พามาจากที่เกิดเหตุเมื่อบ่ายนี้พักอยู่ห้องไหนคะ
หลังจากบทสนทนาสันๆกับพยาบาลที่โต๊ะต้อนรับ เธอก็รีบเดินไปยังห้องที่พยาบาลคนนั้นบอกทันที
ลิโนะ : มาเยี่ยมคนไข้คะ
เธอพูดกับตำรวจที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องคนไข้
ตร :คุณเป็นใครครับ
หญิงสาวจึงยื่นบัตรนีกกีฬาให้ดู
ตร. : (มองดูบัตร) อ้อคุณลิโนะนั่นเอง เชิญครับ (ผ่านมือให้เขาห้อง)
ลิโนะ : สวัดดีจ๊ะ………..เป็นยังไงบ้างรู้สึกดีขึ้นหรือยัง
คิจัง : ฮานะจังเขาเป็นห่วงเธอมากนะ
“ค่ะ ดีขึ้นมากและวค่ะขอบคุณมากนะคะ”
ลิโนะ : ดีแล้วล่ะ……………………..ฉันกับยูตะคคุงเป็นห่วงเลยมาเยี่ยม เออว่าแต่เธอชื่ออะไรล่ะ
“ชื่อ……………………….ชิโอทาริ อาซึสะค่ะ”
ลิโนะ : อาซึสะจังเหรอชื่อเพราะดีนะ
คิจัง : เออนี่แล้วอาซึสะจังไปทำอีท่าไหนมาล่ะถึได้โดนระเบิดอย่างนั้น
อาซึสะ : คือว่ารถขอฉันเบรกมันแตกน่ะค่ะก็เลยบังคับรถไม่ได้ฉันเลยตัดสินใจหักพวกมาลัยเข้าป่า
ลิโนะ : ฉันเห็นนะตอนที่รถของเธอขับมา………………..เหมือนหนีอะไรมาเลย ถามจริงเธอหนีอะไรมา
อาซึสะ : ก็อย่างที่บอกนั่นแหละค่ะ ฉันดันไปรู้ไปเห็นเรื่องการปองร้ายคุณทั้งสองคน
ลิโนะมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเป็นกังวลเธอบีบมือของฝ่ายชายแน่น แม้ว่าริกิจังจะโดนจับไปแล้วแต่พวกลูกน้องของเธอละต้องมาตามแก้แค้นพวกเขาทั้งสองแน่นอน
อาซึสะ : มองการกระทำของทั้งสอง) เอ๋…………….. ทั้งสองคนเป็นอะไรไปเหรอคะ


ปล.สะกดชื่อฮาซึสะจังถูกหรือเปล่าเอ่ย ถ้าผิดก็ขออภัยด้วยนะ


ความทรงจำที่เจ็บปวด............................คำปรึกษา...........................เรื่องจริงจากปาก
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Mon Jan 03, 2011 1:36 am

(-_- )
( -_-)
กระทู้เงียบเหงา...แปะโลด

Spoiler:
ดาร์ก : “แทงใจดำล่ะสิ เฮอะ จริงมั้ยล่ะ แค่แรงจะลุกยังไม่มีเลย ฮ่าๆๆ” (หัวเราะเยาะ)
บลู : (ว่างตัวตนที่หมดสติลงกับพื้นอย่างเบามือ) “แก...ฉันไม่ให้อภัยแกแน่” (พุ่งตัวไปหา)
ดาร์ก : (เบี่ยงตัวหลบพร้อมกับเตะให้หญิงตาสีม่วงล้มตัวกระแทกพื้นอย่างแรง) “อย่าดีกว่ามั้ง เปลืองพลังเปล่าๆ”
บลู : (ฝืนลุกและเห็นชิโร่กำลังมองเหตุการณ์ด้วยแววตาหวาดกลัวเล็กน้อย) “หนีไป...ชิโร่ อย่าเข้ามา”
ดาร์ก : “หืม...นายยังอยู่อีกเหรอ” (หายตัวไปจับคอเสื้อชิโร่) “หึ -_,-” (กระตุกยิ้ม) “สภาพจิตใจย่ำแย่แบบเนี่ย...ของโปรดฉันเลย...”
ชิโร่ : (ตัวสั่นพลางกลืนน้ำลายลงคอ)
บลู : “อย่าทำอะไรเขานะ” (พุ่งตัวไปปัดมือที่จับคอผู้ชายที่ผูกผ้าพันคออยู่)
ดาร์ก : “ใจกล้าดีนี่...แต่มันคงกล้าได้แค่นี้แหละ อึ่ก!”
แจ๊ส : (ตื่นขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้าร่างตัวเองทันที)
ดาร์ก : “กะ...แก...หน็อย....อึ่ก!”
บลู : (แบกชิโร่ออกให้ไกลจากบริเวณนั้น)
แจ๊ส : “เอาร่าง...ฉันคืนมา” (แทรกตัวเข้าไปในร่างของตัวเองได้สำเร็จ)
ดาร์ก : “ฝันไปเถอะ” (ใช้พลังเบียดทำให้พลังของตัวตนที่แทรกอยู่เริ่มหมดพลัง)
แจ๊ส : “โอ้ย...” (เริ่มทรุดแต่กลับรู้สึกเหมือนมีพลังจากในตัวมาช่วยเล็กน้อย)
ดาร์ก : “ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอเอาร่างคืนหรอก” (ปล่อยพลังของตัวเองให้แรงขึ้นหลายเท่า)
แจ๊ส : “อั่ก...” (เริ่มหมดแรงอีกครั้ง แต่เพราะรวบรวดสติได้ก่อน พลังมหาศาลได้ก่อเกิดขึ้นในตัว) “...”
ดาร์ก : “อั่ก...กะ....แก...” (โดนพลังที่แทรกอยู่จนทำให้ร่างทรุดฮวบลง)
แจ๊ส : “ฉันไม่ยอมให้เธอใช้ร่างฉันเป็นเครื่องมือฆ่าใครหรอกน่า ย้าาาาาา” (ปล่อยพลังออกจากตัวเองโดยไม่ได้นึกถึงสภาพของตัวเองเลย)
ดาร์ก : “อ้าาาา...า....า...” (เสียงค่อยๆ หายไป)
แจ๊ส : (ได้ร่างคืนมาแต่ก็เสียพลังไปไม่น้อย)
บลู : (พูดกับตัวเองเบาๆ) “ดาร์กหายไปแล้วใช่มั้ย…”
แจ๊ส : (พลังที่มีอยู่ในตัวหมดลงฉับพลังทำให้สลบไป)
บลู : “เฮ้ย ไม่นะ...” (พุ่งเข้าไปหา)
-------------------------------------------------------------------
Blue’s Part
บลู : “แจ๊ส...ลืมตาขึ้นมาสิ...ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้...”
ชิโร่ : (เดินเข้าไปหาช้าๆ) “บลูคุง...เป็นอะไรไปเหรอ”
บลู : (วางร่างไร้สติบนตักของตัวเอง) “เหตุการณ์วันนี้...ฉันขอให้นายลืมมันซะ”
ชิโร่ : “....”
บลู : “นายคงรู้เกือบหมดแล้วสินะว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ถ้านายไม่อยากจะลืม...ฉันก็ขอให้นายเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ...ตลอดไป”
ชิโร่ : “แล้ว...บลูคงเป็นอะไรไปเหรอครับ”
บลู : “ถ้าฉันบอกนายไป นายจะเชื่อฉันมั้ยล่ะ”
ชิโร่ : (พูดพร้อมกับพยักหน้า) “ครับ”
บลู : “พลังชีวิตของแจ๊สที่มีอยู่ในตอนนี้เหลือ 0 ทำให้ไม่สามารถตื่นขึ้นมาทำอะไรได้”
ชิโร่ : “พลังชีวิต....หมายความว่าไงครับ”
บลู : “ถ้าเล่าไปทั้งหมด...นายอาจจะตกอยู่ในวงล้อมของอันตราย รู้ไว้แค่ว่า ฉันกับแจ๊สไม่เหมือนมนุษย์คนอื่นก็แล้วกัน”
ชิโร่ : “ครับ” (พยักหน้า) “แล้ว...จะทำยังไงให้บลูคุงฟื้นล่ะครับ”
บลู : “ถ้าพลังชีวิตเหลือแค่ 0 ต้องใช้เวลา 2-3 วันในการฟื้นฟู ในระหว่างนั้น แจ๊สจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา”
ชิโร่ : “หมายความว่า บลูคุงจะต้องสลบอยู่อย่างนี้เป็นเวลา 3 วันเหรอครับ”
บลู : (พูดพร้อมกับพยักหน้า) “อือ นายไม่ต้องถามหรอกนะว่ามีวิธีอื่นมั้ย เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะให้ผลลัพธ์ได้ดีที่สุด.....นายช่วยอะไรฉันอย่างนึงได้มั้ยล่ะ”
ชิโร่ : “อะไรเหรอครับ”
บลู : “แบกแจ๊สไปที่ป่าที่อยู่หลังรถตู้อินาสึมะคาราวานหน่อยสิ”
ชิโร่ : “อ๋อ ได้อยู่แล้ว ^^”
แล้วชิโร่ก็แบกแจ๊สไปตามที่ฉันขอ จากนั้นเขาก็ขอตัวไปนอน
‘...ขอโทษนะ ที่ฉันต้องโกหกนาย....’
ฉันบอกอย่างนั้น แล้วก็ใช้พลังให้ตัวเองเหมือนมนุษย์ธรรมดาคนนึงแบกแจ๊สเข้าป่าไป
----------------------------------------------------------------------------------
เกือบเช้าแล้ว ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงดีกับร่างของแจ๊สที่กำลังสลบอยู่เนี่ย
‘ถ้าเราใช้พลังตัวเองปลอมตัวเข้าไป....แล้วจะทิ้งร่างนี่ไว้ไหนล่ะ....’
‘ถ้าเราบอกว่าแจ๊สติดธุระ.....แต่ปัญหามันต้องตามมาอีกเพียบแน่เลย’
‘ถ้าเราไปขอวิธีมาจากท่านพ่อ....ไม่ๆๆ โดนไล่ตะเพิดกลับมาชัวร์’
ความคิดพวกนี้ทำเอาฉันฟุ้งซ่านอยู่นาน จนสุดท้ายต้องจำใจใช้วิธีนี้
ฉันต้องเข้าไปใช้ร่างของแจ๊ส ถ้าเป็นตอนปกติที่แจ๊สยังมีสติอยู่ จะไม่ผิดกฎของจักรวาล แต่ถ้าเข้าไปใช้ร่างในขณะที่ร่างนั้นหมดสติอยู่จะผิดกฎและต้องจ่ายค่าปรับเป็นพลังชีวิตของตัวเอง ถ้าคำนวณดูแล้ว หมดวันนี้ ฉันก็ทบทรุดเลยทีเดียว แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อมันเหลือวิธีเดียว
‘เอาว่ะ...เป็นไงเป็นกัน’
หลังจากที่เตรียมตัวเสร็จแล้ว ฉันก็เดินไปรวมกลุ่มกับพวกนักเตะทันที
วันนี้เอปซิลอนกลับมาท้าแข่ง และก็ได้รู้ว่าสถานที่ที่พวกเอนโดใช้กันมาตั้งนานเป็นของโรงเรียนแอเลีย
พอจบครึ่งแรก ชิโร่มีท่าทางเปลี่ยนไปจากเดิมมากเลย หวังว่านายคงไม่ได้กังวลเรื่องแจ๊สหรอนะครึ่งหลังก็เหมือนชิโร่เล่นเหมือนกับเค้นตัวเองให้ทำยังไงอย่างงั้น เห็นแล้วชักเตรียดแฮะ แต่สุดท้ายก็เสมกัน 1 – 1
ครึ่งหลังนี้ ชิโร่ก็ไปเข้าห้องน้ำเหมือนครึ่งแรก ฉันเลยแอบตามไปดูก็เห็นชิโร่กำลังเอามือทาบกับกระจกแล้วทำหน้าเหมือนกับติดอยู่ในเขาวงกตยังไงอย่างงั้น
บลู : “นายเก็บกดมากไปรึเปล่า”
ชิโร่ : “ผมไม่รู้จะทำยังไงดี”
บลู : “ถ้าฉันเป็นนาย...ฉันจะพยายามทำให้การแข่งขันแต่ละแม็ทช์ได้สกอร์ดีที่สุด และจะฝึกซ้อมให้หนักจนตัวเองพร้อมทุกสถานการณ์”
ชิโร่ : (ลดมือที่ทาบกระจกลง) “แล้ว...บลูคุงล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
บลู : “นายไม่ต้องเป็นห่วงเพื่อนฉันมากหรอก อย่างน้อยๆ แจ๊สก็ยังหมดสติอยู่ในตอนนี้ ไม่หนีไปไหนหรอกน่า...” (หันหน้าไปทางประตูห้องน้ำ) “...ฉันไปนะ ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะรอนานอยู่รึเปล่า รีบๆ ไปล่ะ” (วิ่งออกไปจากห้องน้ำ)
-----------------------------------------------------------
เฮ่อ...ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะเสียพลังไปมากกว่าที่คิด เมื่อคืนฉันก็ปล่อยร่างของงแจ๊สไว้บนต้นไม้ ส่วนตัวเองก็นอนหลับอยู่ข้างๆ จนเช้าก็เข้าร่างแล้วก็ไปรวมกลุ่มกับพวกนักเตะ
วันนี้คุณฟุรุคาบุคนขับรถได้รับข้อความจาก ผอ. โรงเรียนไรมงว่าพบสมุดของเอนโด ไดสุเกะ ที่เป็นตาของเอนโด แล้วก็ได้พาทั้งทีมอินาสึมะคาราวานไปด้วย
เมื่อมาถึง ในระหว่างที่รอเอนโด รุ่นพี่นัตสึมิ และโค้ชฮิโตมิโกะไปพูดคุยกับ ผอ. โรงเรียนนี้ พวกที่เหลือก็นั่งรอกันอยู่ในรถ ฉันก็เล่นตามบทบาท นั่นก็คือ...การนั่งอยู่เฉยๆ บางทีก็พูดคุยบ้างเล็กๆ น้อยๆ
หลังจากที่เอนโดกลับมา พวกเราก็ได้รู้จักกับทีมฟุตบอลของโรงเรียนนี้ และได้เห็นท่าไม้ตายที่ ทาจิมุไก ยูคิ เลียนแบบเอนโดได้เหมือนเด๊ะๆ ทำเอาคนข้างๆ สนามช็อกไปเลย
แล้วทั้งสองทีมก็ได้ฝึกซ้อมกันเล็กน้อย จนเย็น และหลังจากอาหารมื้อเย็นแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
บลู : “ไง นอนไม่หลับเหรอ”
ชิโร่ : “อ่า...ครับ”
บลู : “ฝากร่างแจ๊สไว้ตรงนี้แป๊บนึงนะ” (ว่าพลางค่อยๆ ถอดตัวตนของตัวเองออก)
ชิโร่ : “...”
บลู : (พูดพลางยืดเส้นยืดสาย) “เฮ่อ...ค่อยยังชั่วหน่อย” (ล้มตัวลงนอนเบาๆ) “นายยังคิดมากเรื่องการแข่งอยู่ใช่มั้ย”
ชิโร่ : (หลบสายตา) “...”
บลู : “งั้นฉันจะยังไม่ขอคำตอบตอนนี้ละกันนะ”
ชิโร่ : (มองหญิงที่ลุกขึ้นยืนด้วยสายตาคาใจ)
บลู : “ยังไงซะ...ซักวันฉันก็รู้อยู่ดี” (กลบเข้าร่าง) “ไปนะ” (กระโดดลงจากหลังคารถแล้วออกวิ่งทันที)
ฉันวิ่งจนเข้าป่าข้างหน้านี่ได้ลึกพอสมควรแล้วก็แทบจะโยนร่างที่ตัวเองใช้อยู่ทิ้งไปเลย.....วิ่งแค่นี้ก็หมดแรงแล้วหรือไง...
ฉันวางร่างของแจ๊สไว้ที่โคนต้นไม้แล้วก็เอาผ้าคลุมห่มให้ แต่ตอนนั้นเอง เหมือนสายตาไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง
วะ...ว่านนี่มัน...
ฉันพุ่งตัวไปหาต้นไม้ต้นเล็กที่อยู่ไม่ค่อยไกลจากตัวเองนัก จริงๆ ด้วย นี่มันว่านที่ใช้เสริมพลังนี่ ถึงแม้จะจำชื่อไม่ได้ก็เถอะ
แต่...แถวนี้เขาจะให้จุดไฟมั้ยเนี่ย
ฉันถือว่านและแบกร่างของเพื่อนตัวเองไปที่แถวๆ กลางป่าเพื่อให้ดูแนบเนียน จากนั้นก็ยุดไฟแล้วก็ต้มว่านนั่นกับน้ำ จากนั้นก็ให้แจ๊สค่อยๆ กินมันเข้าไปทั้งหมด ไม่นานแจ็สก็ได้สติและลืมตาขึ้น...
แจ๊ส : “บลู....นี่ฉันอยู่ที่ไหนน่ะ...แค่กๆ” (ไอเหมือนมีอะไรติดอยู่ข้างในอก)
บลู : “อย่าเพิ่งขยับตัวสิ เธอเพิ่งฟื้นนะ”
แจ๊ส : “อะ...อืม...” (สลบไปอีกรอบ)
บลู : (ถอนหายใจก่อนจะวางร่างที่อยู่บนแขนลงกับโคนต้นไม้)
----------------------------------------------------------------------------------------
(Blue’s Part End)
ฉันเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้านี้ก็มีเรื่องให้ปวดหัวอีกแล้วเพราะเอนโดบอกว่าเพื่อนที่ตัวเองเพิ่งเจอมาท้าแข่งฟุตบอลเวลาเที่ยงของวันนี้
อ้อ เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่ฉันสลบไปน่ะ ฉันก็ได้รับรู้จากการที่บลูใช้ร่างฉันด้วยนะ
พอถึงเวลาเที่ยงแล้ว พวกทีมนั้นก็ปรากฏตัวพร้อมกับหมอกสีดำ โรงเรียนแอเลียนี่
ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ชิโร่ก็หายไปอีกแล้ว แถมยังกลับมาพร้อมกับสีหน้าแปลกๆ อีกด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้ถามอะไร
ระหว่างที่แข่งขันอยู่ เหมือนแต่ละคนเปลี่ยนไปจนดูออกเกือบจะทั้งหมด โดยเฉพาะชิโร่กับคาเซะมารุ ชิโร่ดูเหมือนทะเลาะกับตัวเองอยู่ตลอด ส่วนคาเซะมารุก็ดูเหมือนจิตตก และก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นมากกว่านี้ แกรน กัปตันทีมเดอะ เจเนซิสก็ใช้ท่า Ryuusei Blade ยิงประตู แต่ชิโร่ที่วิ่งมาจากกองหน้าก็กระโดดเอาหน้ามารับไว้แล้วก็สลบไปเลย
ถึงตอนนี้เขาจะอยู่ที่ห้องพยาบาล แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่ด้วยหรอกนะ คนเต็มขนาดนั้นคงมีเรื่องให้คุยยาว ฉันเลยไปอยู่บนดาดฟ้ากับบลู
บลู : “คิดถูกแล้วเหรอที่เธอไม่ไปหาเขาน่ะ”
แจ๊ส : “ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ไปซะหน่อย” (นั่งกอดเข่า)
บลู : “...”
แจ๊ส : “ฉันจะไปหาเขาวันไหนก็ได้...แต่มันคงไม่ใช่วันนี้ ฉันรู้ดีว่าพวกนั้นจะพูดอะไรกันบ้าง”
บลู : “แต่เธอไม่กลัวพวกนั้นหาว่าเธอเห็นแก่ตัวเหรอ”
แจ๊ส : “ฉันยอมโดนว่าอย่างงั้นดีกว่าไปแทรกทุกเหตุการณ์ ไม่สิ...ฉันกลัวดาร์กมากกว่า กลัวที่จะถูกเข้าสิงแล้วไม่สามารถทำอะไรได้เลย กลัวว่าฉันจะต้องถูกดาร์กดูดพลังไปเรื่อยๆ…”
บลู : (พูดขัดขึ้น) “อย่ากลัวอะไรที่มันไม่เป็นเรื่องได้มั้ย”
แจ๊ส : “บลู...” (เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรหน้า)
บลู : “ไม่ต้องทำเสียงแล้วก็หน้าตาแบบนั้น ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันต้องห่วงเธอมากกว่านี้อีกเลย”
แจ๊ส : “แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ในเมื่อ...”
บลู : “ทำไมเธอถึงมีข้ออ้างเยอะได้ขนาดนี้ล่ะ ตั้งแต่ฉันรู้จักเธอมา เธอยังไม่เคยอ้างอะไรกับฉันได้มากขนาดนี้มาก่อนเลยนะ”
แจ๊ส : “ก็...ฉัน...” (เริ่มเถียงไม่ออก)
บลู : “ตาสว่างซักทีเถอะ หยุดความคิดในหัวที่มันทำให้เธอฟุ้งซ่านซะ”
แจ๊ส : “...”
บลู : “และสุดท้าย...มันก็จะลงเอยด้วยดี จำไว้นะ...ไม่ว่ายังไง เราก็ยังเหลือกันแค่สองคน” (ย่อตัวลงตบบ่าเพื่อนเหมือนให้กำลังใจ)
แจ๊ส : “อะ...อื้ม” (พยักหน้า) “ฉันจะพยายาม”
เจ้าหญิงนิทราชั่วคราว................กฎของจักรวาล.......................สิ่งที่เหลืออยู่...
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  jass-blue2020 on Mon Jan 03, 2011 1:43 am

飯野 幸代 พิมพ์ว่า:ต่อซักนิด


Spoiler:

ลิโนะมองชิกะจังที่วิ่งออกไปพลายยิ้มน้อยๆให้ตัวเองพร้อมกับเดินออกไปข้างนอก
คิจัง : นีจะไปไหนอีกเราเพิ่งเข้ามาเองนะ
ลิโนะ :ก็เพิ่งนึกได้น่ะว่าจะไปเยี่ยมผู้หญิงคนเมื่อกี้น่ะ
คิจัง : (ทำหน้านึก)คนที่ได้รับบาดเจ็บใข่ไหม เขาเพิ่งถูกพาไปส่งโรงพยาบาลหนิ เขาคงยังไม่ฝื้นหรอก
ลิโนะ : (เดินไปที่มอเตอร์ไซย์) แต่ฉันอยากไปดูให้เห็นกับตาหนิว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
คิจัง : คุณมีอะไรปิดบังผมหรือเปล่า…………………ผมรู้แล้วล่ะที่คุณไม่อยากอยู่ที่นี่เพราะคุณไม่อยากเจอชิกะจังใช่ไหม!!!
ลิโนะ : นี่นาย!!!
คิจัง : (พูดเสียงแผ่ว) มันทำให้คุณนึกถึงตอนนั้นใช่ไหม
ลิโนะ : (พยักหน้า) ใช่ฉันน่ะเข้าใจเลยล่ะ…………………….ทั้งๆที่เป็นคนสำคัญแท้ๆแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก
คิจัง : แล้วคุณ……………………..เจ็บไหม
ลิโนะ : เจ็บสิ………………………ยิ่งใกล้ก็ยิ่งจ็บ
คิจัง : อืม……………………เมื่อวานเจ้านั่นก็มาถามผมเรื่องนี้เหมือนกัน
ลิโนะ : แล้วเขาว่าไงล่ะ
คิจัง : เจ้าหมอนั่นมาถามผมว่าตอนนั้นผมทำใจได้ยังไงที่คุณจำผมไม่ได้ ผมก็เลยบอกว่าผมเชื่อใจคุณ ผมเชิ่อว่าตุณจะกลับมา……………………….แต่ระหว่างนั้นผมก็คอยอยู่ข้างๆคุณให้กำลังใจคุณพยามทำทุกอย่างให้คุณจำผมได้
ลิโนะ : คิดๆไปก็แปลกดีนะกว่าเราจะมาอยู่ตรงนี้เราต้องผ่านอะไรมาเยอะเลยทั้งสุขและทุกข์
คิจัง : นั่นสินะ…………………….เราผ่านเหตุการณ์อย่างนั้นมาได้ไงนะ
ลิโนะ : ไม่รู้สิ…………………………………เพราะมีกันและกันมั้ง
คิจัง : (หน้าแดง) อะไรนะ
ลิโนะ : (ยิ้ม) ฉันล้อเส่น
หญิงสาวกล่าเวมื่อเดินมาถึงมอเตอร์ไซย์
ลิโนะ : (ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซย์คู่ใจ) จะไปไหม ถ้าไปด้วยก็กระโดดขึ้นมา
คิจัง : (กระโดดขึ้นเบาะหลัง) งั้นผมขอไปด้วยนะ
ชายหนุ่มกอดเอวหญิงสาวแน่น……………………..เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาล
ลิโนะ : (เดินไปที่ประขาสัมพันธ์) ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าคนเจ็บที่พามาจากที่เกิดเหตุเมื่อบ่ายนี้พักอยู่ห้องไหนคะ
หลังจากบทสนทนาสันๆกับพยาบาลที่โต๊ะต้อนรับ เธอก็รีบเดินไปยังห้องที่พยาบาลคนนั้นบอกทันที
ลิโนะ : มาเยี่ยมคนไข้คะ
เธอพูดกับตำรวจที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องคนไข้
ตร :คุณเป็นใครครับ
หญิงสาวจึงยื่นบัตรนีกกีฬาให้ดู
ตร. : (มองดูบัตร) อ้อคุณลิโนะนั่นเอง เชิญครับ (ผ่านมือให้เขาห้อง)
ลิโนะ : สวัดดีจ๊ะ………..เป็นยังไงบ้างรู้สึกดีขึ้นหรือยัง
คิจัง : ฮานะจังเขาเป็นห่วงเธอมากนะ
“ค่ะ ดีขึ้นมากและวค่ะขอบคุณมากนะคะ”
ลิโนะ : ดีแล้วล่ะ……………………..ฉันกับยูตะคคุงเป็นห่วงเลยมาเยี่ยม เออว่าแต่เธอชื่ออะไรล่ะ
“ชื่อ……………………….ชิโอทาริ อาซึสะค่ะ”
ลิโนะ : อาซึสะจังเหรอชื่อเพราะดีนะ
คิจัง : เออนี่แล้วอาซึสะจังไปทำอีท่าไหนมาล่ะถึได้โดนระเบิดอย่างนั้น
อาซึสะ : คือว่ารถขอฉันเบรกมันแตกน่ะค่ะก็เลยบังคับรถไม่ได้ฉันเลยตัดสินใจหักพวกมาลัยเข้าป่า
ลิโนะ : ฉันเห็นนะตอนที่รถของเธอขับมา………………..เหมือนหนีอะไรมาเลย ถามจริงเธอหนีอะไรมา
อาซึสะ : ก็อย่างที่บอกนั่นแหละค่ะ ฉันดันไปรู้ไปเห็นเรื่องการปองร้ายคุณทั้งสองคน
ลิโนะมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเป็นกังวลเธอบีบมือของฝ่ายชายแน่น แม้ว่าริกิจังจะโดนจับไปแล้วแต่พวกลูกน้องของเธอละต้องมาตามแก้แค้นพวกเขาทั้งสองแน่นอน
อาซึสะ : มองการกระทำของทั้งสอง) เอ๋…………….. ทั้งสองคนเป็นอะไรไปเหรอคะ


ปล.สะกดชื่อฮาซึสะจังถูกหรือเปล่าเอ่ย ถ้าผิดก็ขออภัยด้วยนะ


ความทรงจำที่เจ็บปวด............................คำปรึกษา...........................เรื่องจริงจากปาก

อาซึสะมาแล้ว
avatar
jass-blue2020

จำนวนข้อความ : 192
Join date : 29/10/2010
Age : 20

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Mon Jan 03, 2011 6:59 am

กรี้ดดดดด ขอบคุณค่า ดีใจจังต่ออีกนะคะ ถึงบทเล็กๆก็ดีใจขอบทเยอะๆเลยนะคะ ขอบคุณค่า
ปล.นี่หนูขับรถเป็นด้วยเหรอคะเนี่ย แต่ว่านะ คือหนูผมสีดำค่ะไม่ใช่สีม่วง และตาสีแดงคะ


แก้ไขล่าสุดโดย shiotari atsusa เมื่อ Mon Jan 03, 2011 4:44 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  _ANNIE_ on Mon Jan 03, 2011 7:18 am

ของลิโนะซัง(กลายเป็นเรียกนามแฝงไปแล้ว= =)
ว้า! ยอดเลยผู้ปองร้าย!!!
ส่วนของบลูแจ๊ส
บู้มันมากค่ะ!!!
แต่งสนุกกันมากเลย มีตั้งหลายแบบหลายอารมณทั้งดราม่า หวานจนมดยอมแพ้ ฉากต่อสู้ ฯลฯ
แต่งเก่งทันทุกคนเลยค่ะ!!!
avatar
_ANNIE_

จำนวนข้อความ : 80
Join date : 19/10/2010
ที่อยู่ : อยู่กับเทนม่าาาา

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  ピエロココ on Mon Jan 03, 2011 4:19 pm

มาแบบแข็งๆ =w="

Spoiler:
'กลายเป็นสิงโตตัวน้อยๆของผมแล้วนะ ทิกจัง'
ทิกิ : 'อึก....ไมมีทางหรอก.....ชั้นจะใส่ปลอกคอแบบนี้ได้ไงกัน.......น่าอายชะมัดยาด=///='
'กรุ๊ง~กริ๊ง~'
ทิกิ : 'อย่ะ....อย่าใสมันน้าาาาา~~~'
'กรุ๊งกริ๊งๆ'
ทิกิ : สุดท้าย....ก็ใส่มันสินะ.....
ทากะ : พี่คร้าบ.... ของหวานเสร็จแล้วนะ....
ทิกิ : อืม......
......................................................................
...............................................................
.....................................................
............................................
...................................
...........................
.....................
...............
..........
......
...
"ทิกจัง~ มีอะไรเหรอ ท่าทางซึมๆ นะ"
ทิกิ : เฮือก! ทำไมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยล่ะ นึกจะมาก็มา เฮ้อ~
โรโค่ : บอกผมมาสิ
ทิกิ : เอ่อ...
โรโค่ : อืม... (ฟังอยู่)
ทิกิ : อา...ไม่มีอะไรหรอก ฮะๆๆ
"กรุ๊งๆกริ๊งๆ"
โรโค่ : ดีใจจัง ทิกจังติดปลอกคอด้วย(ลูบหัวทิกิ)
ทิกิ : เฮ้ยๆ อย่าลูบหัวคนเล่นๆแบบนี้สิ
โรโค่ : แต่ทิกจังเป็นแฟนผมแล้วนา เล่นกันแบบนี้ก็ได้นี่นา
ทิกิ : นั่นสินะ ฮะๆ(ลูบหัวโรโค่)
โรโค่ : อย่าจับหัวผมซี เดี๋ยวผมเสียทรงหมดนา
ทิกิ : ไม่รู้ ไม่สน 555+
.......................
................
.............
........
..
....
........
ตกดึก....
ทิกิ : 'ยังไงก็บอกเรื่องนี้ให้ใครไม่ได้หรอก เรื่องของชั้นที่เป็น.........'
หญิงสาวจัดการเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เธอใส่ชุดเหมือนชุดจอมโจร ดูแล้วเป็นชายมากกว่าหญิง จากนั้นเธอก็ลอย(ด้วยรองเท้าของเธอ)ไปที่ๆแห่งหนึ่งซึ่งลับตาคน แตที่แห่งนั้นดูดีมีระดับเหมือนไฮโซ......
"มาแล้วเหรอ....ปิเอโร่"
"ชีฟ...นายมาได้ไง"
"เรื่องมันยาวนะ เข้าไปหามาสเตอร์ก่อนเถอะ"
"อะ....อืม"
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง
"ยินดีต้อนรับหลับนะ ปิเอโร่ ยินดีต้อนรับกลับสู่"เซอร์คัส"ของพวกเรา"
"ครับ...มาสเตอร์"
"ปิเอโร่ใสปลอกคอด้วย น่ารักไม่เบาเลยนิ"
'ซวยละ ลืมถอด "orz...'
"ฮะๆ"
........................
...............
...........
.......
...
avatar
ピエロココ

จำนวนข้อความ : 397
Join date : 15/08/2010
Age : 22
ที่อยู่ : ทีมสิงโตทราย.. แง้วๆ

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Mon Jan 03, 2011 5:05 pm

สวัสดีค่า ไม่มีใครอยู่ในกระทู้เลยเหรอ ว่าจะมาดีดกีต้าร์ให้ฟัง555+เล่นไปเล่นมาแล้วมันหยุดไม่ได้อ่ามันส์มากๆเสียงกีต้าร์ไฟฟ้าโดยเฉพาะเสียงร็อคเนี่ยสุดๆไปเลยค่า
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Mon Jan 03, 2011 5:43 pm

shiotari atsusa พิมพ์ว่า:กรี้ดดดดด ขอบคุณค่า ดีใจจังต่ออีกนะคะ ถึงบทเล็กๆก็ดีใจขอบทเยอะๆเลยนะคะ ขอบคุณค่า
ปล.นี่หนูขับรถเป็นด้วยเหรอคะเนี่ย แต่ว่านะ คือหนูผมสีดำค่ะไม่ใช่สีม่วง และตาสีแดงคะ
แป่วว................ขอโทษค่าแฮะๆ บทต่อไปจะไม่ผิดแล้วววววววว
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Tue Jan 04, 2011 1:08 am

เอาต่อๆๆ


Spoiler:
ลิโนะ : (ตกใจ) อ๊ะ……………………ป่ะ………………………..เปล่าจ๊ะ คือเรา……………………….กำลังกังวลว่าคนที่ปองร้ายเราสองคนโดนจับแล้วแต่ยังเหลือลูกน้องที่หนีอยู่………………………คือ ไอ้เราสองคนน่ะไม่เป็นอะไรหรอกแต่กลัวว่ามันจะมาปิดปากเธอที่เป็นพยานคนเดียวที่ขะเอาผิดมันได้น่ะสิ
อาซึสะ : (ก้มหน้ามองผ้าห่ม) ไม่เป็นไรหรอกค่ะ…………………..แค่นี้ก็ดีมากแล้ว……………
ลิโนะ : (หรี่ตาลงอย่างเศร้าๆ) แค่นี้………………..ก็ดีแล้วเหรอ
หญิงสาวพูดประโยคนี้พร้อมกับความทรงจำเก่าๆที่ย้อนเข้ามาในสมอง
“ฮ่ะๆ ยังไม่อิ่มอีกเหรอฮานะจัง”ชายในแว่นกันแดดทรงเรียวพูดกับเด็กหญิงอย่างเอ็นดู
“อ๊ะ………….หนูกินเยอะไปเหรอคะโซซุย”เด็กหญิงถาม
“ไม่หรอกกินเยอะๆแหละดีแล้ว พอไหมถ้าไม่พอจะสั่งเพิ่มก็ได้นะ”ชายคนนั้นตอบ
“ค่ะ……………..แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้วค่ะสำหรับหนู เนอะยูโตะคุง”เด็กหญิงพูดพร้อมกับยิ้มยิงฟันให้กับชายตรงหน้า
“อืม………………..โซซุยฮะเมื่อวานทีมของบ้าผมชนะด้วยล่ะฮะ ผมกับฮานะจังเป็นคนทำประตูด้วย”เด็กชายเสริม
“อืมเก่งจริงๆเด็กน้อยของฉัน”ชายผู้นั้นพูดเรียบๆ

ลิโนะ : (ก้มหน้าลง) โซซุย…………………….
คิจัง : ฮานะจัง!!! (เขย่าตัว) ฮานะจัง!!!คุณแปล็นอะไรไปน่ะ!!!
ลิโนะ : (เริ่มรู้สึกตัว) อ๊ะ!!! ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะยูโตะคุง
ฮาซึสะ : (มองทั้งสองอย่างงงๆ) คุณสองคนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ
คิจัง : ไม่ต้องห่วงหรอกหมู่นี้ฮานะจังเขาใจลอยบ่อยๆน่ะ
ลิโนะ : อืม………….ก็อย่างที่ยูโตะคุงบอกนั่นแหละ………………………ไม่มีอะไรหรอก(พยายามฝืนยิ้ม)
‘โซซุยคะท่านจะเป็นไงบ้าง……………………….ทำไมหมู่นี้หนูคิดถึงท่านบ่อยเหลือเกิน…………………………………..ท่านจะสบายดีไหม……………………ท่านจะปลอดภัยหรือเปล่า’
ลิโนะ : (หันไปพูดกับคิจัง) นายอยู่เป็นเพื่อนอาซึสะจังไปก่อนนะ ฉันขอตัวไปสูดอากาศข้างนอกแป็บ
พอหญิงสาวพูดจบเธอก็เดินออกไปจากห้อง…………………………..โดยที่ไม่ได้หันไปมองสีหน้าที่แสดงความเป็นห่วงของฝ่ายชายหรือแม้แต่กระทั่งสายตาอันงุนงงของเพื่อนที่เพิ่งรู้จัก………………………..หลังจากที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องแล้วเธอก็ตรงไปยังเครื่องขายน้ำอัตมัติเพื่อกดน้ำมาดื่มแล้งจึงตรงไปยังระเบียง……………………เธอนั่งลงบนม้านั่งเล็กๆที่ตังพิงไวกับกำแพง
ลิโนะ : (ก้มหน้าพร้อมกันยกมือขึ้นกุมขมับ) อะไรนะ………………ทำไม (ยกมือทาบหัวใจ) อยู่ดีดีทำไมรู้สึกแบบนี้
“คิดถึงฉันอยู่เหรอ ฮานะจัง”
หญิงสาวสะดุ้เฮือกกับน้ำเสียงที่เย็นชาแต่มั่นคงนั้น…………..เธอรีบเอามือกุมที่หัวใจพลางย่อตัวลงเพื่อทำความเครพชายผู้นั้น
ลิโนะ : ค่ะ โซซุย
“คิดถึงฉันก็มาอยู่กับฉันสิสาวน้อย”ชายร่างสูงเอยคางของเธอซึ่งถ้าใครมาเห็นภาพนั้นก็คงคิดว่าเขากำลังบีบกรามเธอเป็นแย่
ลิโนะ : ค่ะท่าน หนูรู้สึกไม่ดีเลย เหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีกับท่าน ท่าต้องระวังตัวเองนะคะ
“ฉันน่ะดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว”
ลิโนะ : แต่ท่านต้องระวังตัวให้มากกว่านี้นะคะ
“หึๆ ถ้าเป็นห่วงฉันขนาดนั้นก็มาอยู่ข้างๆฉันสิ”
ลิโนะ : หนูก็อยากดูแลท่านด้วยตัวเองนะคะ………………………แต่หนูทำไม่ได้
“หึ!!!เพระยูโตะคุงสินะ”
ลิโนะ : (เสียงแผ่ว) โซซุย…………..
พอพูดถึงตรงนี้หญิงสาวก็เริ่มมีน้ำใสใสไหลลงมาอาบแก้ม
“หึๆ ร้องไห้อีกแล้วเหรอ ฮานะจัง เธอนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะยังขี้แยเหมือนเดิมเลย”
ลิโนะ : (เช็ดน้ำตา) ใช่ค่ะ หนูยังไม่เปลี่ยน แล้วท่านล่ะคะเปลี่ยนไปหรือเปล่า ท่านยังเป็นโซซุยคนเดิมที่หนูรู้จักอยู่หรือเปล่า
“คนทุกคนก็ต้องเติบโตขึ้นทั้งนั้นแหละ ทั้งความคิดและการกระทำฉันก็ด้วย………………………..เธอก็ควรจะเติบโตด้วยนะฮานะจัง”
ลิโนะ : หนูขอให้พวกหนูเป็นสองคนสุดท้ายได้ไหมคะที่ทท่านขะทำให้เจ็บ
”หลับตาลงซะ ฮานะจัง”
ลิโนะ : ทะ……………………..ท่านจะทำอะไรคะ
“หลับตาลงเดี๋ยวนี้นี่คือคำสั่ง!!!”หญิงสาวตกใจเลิกลักมอมซ้ายขวาแล้วจึงค่อยๆปิเปลือกตาลง”เธอก็สมควรจะเติบโตได้แล้วนะฮานะจัง”เสียงชายคู่สนทนาของเธอดังก้องขึ้นมา เธอพยายามลืมตาเพื่อมองหาเขา แต่ก็ไม่พบเธอวิ่งไปทั่วจนชนกับคิจังที่ออกมาตามเธอ
ลิโนะ : อุ๊ย!!!ขอโทษค่ะ
คิจัง : นี่ฮานะจังมองดูให้ดีสิว่าใคร
ลิโนะ : ยูโตะคุง!!!ยูโตะคุงจริงๆด้วย(โผเข้ากอด) ยูโตะคุง!!!
คิจัง : ไม่เป็นไรนะ ใม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอกนะ เรากลับบ้านกันเถอะนะ
หญิงสาวพยักหน้าชายหนุ่มจึงพยุงเธอขึ้นยืนเพื่อที่จะกลับบ้านพัก
---------------------------------------------------
เมื่อมาถึงบ้านพักคิจังที่จูงลินโนะเข้ามาก็เดินผ่านหน้าประตูห้องโถง………..หญิงสาวมองเข้าไปเห็นฟุบุกิกำลังพยายาร้องเพลงให้ชิกะฟังอยู่หญิงสาวขึงจงมือคิจังเข้าไป
ลิโนะ : พยายามรื้อฟื้นความทรงจำอยู่เหรอ
ฟุบุกิ : อืม………………..แต่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ลิโนะ : งั้นเดี๋ยวขอฉันลองหน่อยแล้วกันนะ(แย่งไมค์มาจาฟุบุกิ)
Excuse me, can I please talk to you for a minute?
Uh huh, sure you know, you look kinda familiar.
Yeah, you do too but, umm, I just wanted to know do you know somebody named
you, you know his name.
Oh, yeah definatly, I know his name.
I just wanted to let you know he's mine.
Huh... No no, he's mine!

You need to give it up
Had about enough
It's not hard to see
The boy is mine
I'm sorry that you
Seem to be confused
He belongs to me
The boy is mine

(*/เดินวนรอบตัวชิกะ)I think it's time we got this straight
Let's sit and talk face to face
There is no way you could mistake
Him for your man are you insane

(เข้าไปกอดคอฟุบุกิ)You see I know that you may be
Just be jealous of me
Cuz you're blind if you can't see
That his love is all in me
You see I tried to hesitate
I didn't wanna say what they told me
He said without me he couldn't make
It through the day ain't that a shame
Maybe you misunderstood
Cause I can't see how he could
Wanna change something that's so good
But my love is all it too
ชิกะเริ่มมองลิโนะอย่างไม่พอใจ
You need to give it up
Had about enough
It's not hard to see
The boy is mine
(ลิโนะยิ้มอย่างน่ากลัวให้ชิกะ)I’m sorry that you
Seem to be confused
He belongs to me
The boy is mine

Must you do the things you do
You keep on acting like a fool
You need to know it's me not you
And if you didn't know it girl it's true

I think that you should realize
And try to understand why
He is a part of my life
I know it's killing you inside
(ขิกะเริมเอามือกุมหัว)

ชิกะ:
You can say what you want to say
What we have you can't take
from the truth you can't escape
I can tell the real from the fake

ลิโนะSadยิ้มอย่างพอใจ)
When will you get the picture
You're the past, I'm the future
Get away it's my time to shine
And if you didn't know the boy is mine

ลิโนะ+ชิกะ:
You need to give it up
Had about enough
It's not hard to see
The boy is mine
I'm sorry that you
Seem to be confused
He belongs to me
The boy is mine


ชิกะ: (*/เดินเข้าไปกอดคอฟุบุกิ)
You can't destroy this love I found
Your silly games I won't allow
The boy is mine without a doubt
You might as well throw in the towel

ลิโนะ:
What makes you think that he wants you
When I'm the one that brought him to
This special place in my heart
Cause he was my love right from the start

ลิโนะ+ชิกะ:
You need to give it up
Had about enough
It's not hard to see
The boy is mine




You need to give it up
Had about enough
It's not hard to see
The boy is mine
I'm sorry that you
Seem to be confused
He belongs to me
The boy is mine
ชิกะ:
Not yours

ลิโนะ:
But mine

ชิกะ:
Not yours

ลิโนะ:
But mine

ชิกะ:
Not yours

ลิโนะ:
But mine

ชิกะ+ลิโนะ:
I'm sorry that you
Seem to be confused
He belongs to me
The boy is mine……………
ลิโนะ : (ยิ้ม) อย่างน้อยความจำเธอก็ฟื้นคืนมานิดหนึงแล้ว
หญิงสาวผมเทาพูดพลางถอยหลังเดินออกจากห้อง


คำเตีอน...................................ความห่วงใย.........................สายสัมพันธ์


Spoiler:
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  shiotari atsusa on Tue Jan 04, 2011 7:26 pm

หนุกจังเลยนะฮานะจัง หายป่วยแล้วจะมาดีดกีต้าร์ให้ฮานะกับชิกะและทุกๆคนฟังนะถือเป็นการตอบแทน เอาเพลงไหนดีที่พอจะทำให้ชิกะได้ความทรงจำกลับมานะ เดี๋ยวเราช่วยเอง กีต้าร์ไฟฟ้ามันมีหลายเสียงง่า เอาแบบร็อคไหมมันส์ดี555+ เอาไปแต่งเรื่องก็ได้น่า จะได้โชว์ฝีมือเรา เดี๋ยวพากาเซลมาด้วยนะ กาเซลเค้าเล่นเบสล่ะ มาจากวง ใช้หนี้(ยังใช้ไม่หมด) ส่วนเรามาจากวง เกิ้นนน...จิเนอเรชั่น(ไปไหน?)
กาเซล:เดี๋ยวๆๆๆๆๆมันมีวงshineeกับGirl generationไม่ใช่เรอะ
อาซึสะ:ช่าย แต่นี่มันชื่อแฟนคลับวงใหม่ไงตั้งแบบเนี้ย
กาเซล:-_-คิดได้ไงเนี่ย แล้วอยู่ๆจะให้มาเล่นนี้หมายความว่าไงเนี่ย
อาซึสะ:เอาเถอะน่า รู้ไหมว่าชั้นน่ะเป็นมือกีต้าร์ตัวจริง!......
กาเซล:แต่เสียงปลอม......
อาซึสะ:อ่า เชอะฝีมือนายสู้ชั้นไม่ได้หรอก(มั่งนะ)
กาเซล:จะอวดเก่งไปถึงไหน เธอน่ะดีดกีต้าร์แต่ลืมร้องเพลงเสียงห่วยอีกต่างหาก
อาซึสะ:ก็ตอนนั้นชั้นปวดหลังกระทันหันเลยร้องไม่ออก
กาเซล:แถได้น่าเกลียดมาก
อาซึสะ:ตกลงจะเล่นไหม
กาเซล:ถ้าได้เงินชั้นเล่น ไม่ได้ชั้นไม่เล่น
อาซึสะ:เค้าเล่นให้ฟังด้วยใจยังจะมาเอาเงินอีกเรอะ(เพราะงี้แหละน่าถึงไม่อยากชวน)

บ้ายบายค่ามาฟังกันนะค่ะ
ปล.ไอ้ที่กาเซลอยากได้เงินเพราะใช้หนี้ไม่หมดสินะ


แก้ไขล่าสุดโดย shiotari atsusa เมื่อ Fri Jan 07, 2011 7:03 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
avatar
shiotari atsusa

จำนวนข้อความ : 43
Join date : 11/11/2010
Age : 19
ที่อยู่ : อยู่กับกาเซล

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  lovlyprao on Tue Jan 04, 2011 8:48 pm

Spoiler:
ลิโนะ : (เดินออกไป)
ฟุบุกิ : (วิ่งเข้ามากอดชิกะ) ชิกะจัง จำได้แล้วเหรอครับ จำอะไรได้บ้าง
ชิกะ : (กุมขมับ) เฮ้ออออ จำเนื้อเพลงได้นะ แล้วก็...(เสียงแผ่ว) อะไรอีกนิดหน่อย...
ฟุบุกิ : ชิกะจังจำอะไรได้เหรอครับ (ยิ้ม)
ชิกะ : ร้านคาราโอเกะ...ผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่มาคอยแอบมองอยู่นอกร้านจนโดนพี่ลิโนะไล่ไป (กุมขมับ)
ฟุบุกิ : (ประคองชิกะ) ใจเย็นๆครับชิกะจัง
ชิกะ : เพลง...นั้น...มันทำให้หนู...อึก หึงพี่ชายจากคนที่ถูกไล่ไป อย่างนั้นเหรอ(ลงไปนั่งยองๆ)
ฟุบุกิ : ชิกะจัง พอก่อนเถอะครับ
ชิกะ : (สะบัดหัวไปมา) ให้ตายเถอะ หนูจำได้แค่นี้เอง!
ฟุบุกิ : แค่นี้ก็ดีแล้วนี้ครับ ดีกว่าจำอะไรไม่ได้เลย
ชิกะ : แต่แค่นี้มันยังไม่พอนี้!!!
ฟุบุกิ : ชิกะจัง
ชิกะ : นี้ หาทางช่วยอีกได้ไหม กระตุ้นอีกนะๆ ได้ปะ ...อุ๊บ...
ชายหนุ่มได้ก้มลงจูบหญิงสาว มันแฝงไปด้วยความดีใจ คิดถึง และหวงแหน ถึงแม้หญิงสาวจะจำเกี่ยวกับเขาได้นิดเดียว แต่สิ่งที่เธอจำได้ คือความหึง ความหึงที่เธอมีให้แก่เขา ซึ่งนั้นทำให้เขาดีใจอยู่ไม่น้อยเลยที่เดียว
ฟุบุกิ : (ถอนริมฝีปาก) นี้ คือบทลงโทษของคนรั้นครับ แค่นี้ก็ปวดหัวมากพอแล้ว ถ้ายังดื้ออีก ผมก็จะลงโทษแบบนี้อีก ^^+
ชิกะ : คนฉวยโอกาส! /////
ฟุบุกิ : ผมก็ทำแบบนี้ออกบ่อย จำไม่ได้เหรอครับ
ชิกะ : (ตาโต) พี่มัน...
ฟุบุกิ : ^^+ อ๊า นานแล้วนะเนี้ยไม่ได้ทำแบบนี้~
ชิกะ : (กุมขมับ) ใช่เลย! ชอบทำแบบนี้ พร้อมกับสีหน้าแบบนั้น อ๊า! พี่ทำแบบนั้นกับหนูบ่อยจริงๆด้วย
ฟุบุกิ : หื้ม? ชิกะเห็นอะไรเหรอครับ
ชิกะ : ก็เห็นว่าพี่ทำแบบนั้นหลายรอบมาก เหมือนเป็นภาพซ้อน ถ้ามันเป็นความทรงจำจริงๆ พี่ทำแบบนั้นกับฉันบ่อยมากเลยนะ !!!!!!!!!!!!!!
ฟุบุกิ : ว้าว จำได้เยอะเลยนะ วันนี้ เอารางวัลอีกไหมครับ^^+
ชิกะ : ไม่เอาแล้ว ถอยไปเลยนะ (ถอยหลัง)
ฟุบุกิ : ทำไมล่ะครับ อยากจำได้ไม่ใช่เหรอ นี้แค่ทีเดียวยังจำได้เยอะจนาดนี้เลยนะครับ!
ชิกะ : ไม่เอาแล้วๆ วันนี้พอ หยุดพัก เบรก พัก คาบว่าง อะไรก็ด้ายยยย~(วิ่งไปอีกห้องหนึ่ง)
ฟุบุกิ : ห่ะๆ ถ้ารู้ว่าทำแบบนี้แล้วจะจำได้ขนาดนี้ ผมไม่น่ารอเลยจริงๆ~~~~

ห่ะๆ มาต่อแค่นี้แหละ TT
avatar
lovlyprao

จำนวนข้อความ : 278
Join date : 03/10/2010
Age : 22
ที่อยู่ : ในอ้อมกอดของฟุบุกิ~ >_<

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: มาจำลองเหตุการณ์ของเรากับตัวละครในอินะอิเระที่เราชอบกันเถอะ!!

ตั้งหัวข้อ  羽島 花 on Wed Jan 05, 2011 1:33 am

ต่อๆๆๆ


Spoiler:
เมื่อสิโนะเดินออกมาขากห้องนั้นแล้วเธอกลับเงียบกริบไม่มีคำพูใดๆออกจากริฝีปากของเธอเลย
คิจัง : (มองอย่างเป็นห่วง) คิดเรื่ออาซึสะจังอยู่เหรอ
ลิโนะ : ก็ส่วนหนึ่งน่ะ
คิจัง : แล้วอีกส่วนหนึ่งล่ะ
ลิโนะ : นาย……………………(หลบสายตา) ก็รู้อยู่
คิจัง : โซซุย งั้นเหรอ
ลิโนะ : อืม…………………..นี่นายรู้ไหมว่าตอนที่ไปเยี่ยมอาซึสะจังน่ะ ฉันเจอกับโซซุยด้วย
คิจัง : (หัวเราะ) เป็นไปได้ไง ก็ผมก็ออกมาตอนได้ยินเสียงคุณน่ะ ก็ยังไม่เห็นใครเลยนอกจากคุณ
ลิโนะ : แต่ฉันเห็นจริงๆนะ ฉันยังคุยกับโซซุยยู่เลย
คิจัง : ผมก็ไม่เห็นมีใครเลยหนิ ผมว่าคุณคิดไปเองมากกว่า
ลิโนะ : (มองหน้สคิจังอย่างเคืองๆ) นี่นายหาว่าฉันบ้าใช่ไหม!!!
คิจัง : เปล่าซักหน่อยผมแคค่อยากจะบอกว่าคุณคิ้ดไปเองเท่านั้น
ลิโนะ : ก็นั่นแหละ ความหมายเดียวกัน
หญิงสาวสะบัดหน้าหนีจากชายหนุ่มตรงหน้า
คิจัง : จะไปไหนล่ะ
ลิโนะ : ในเมื่อนายคิดว่าฉันบ้านายก็อย่ามายุ่งกับคนบ้าอย่างฉันสิ
หญิงสาวพูดพร้อมกับวิ่งออกไปนอกบ้าน………………………..ฟุบุกิที่อยู่ใกล้ที่สุดได้ยินเสียงทั้งสองทะเลาะกันจึงโผล่หน้าออกมาดู
ฟุบุกิ : (หัวเราะออกมาเบาๆ) หึๆๆ นายนี่นะไม่เข้าใจผู้หญิงซะมั่งเลย
คิจัง : แล้วทำยังกะนายเข้าใจ
ฟุบุกิ : มากกว่านายแล้วกัน
คิจัง: ไหลองว่ามาซิว่าฮานะตังเขาเป็นอะไร
ฟุบุกิ : เธอน้อยใจนาย…………………..นายเป็นคนที่เธอใกล้ชิดที่สุด…………………………..คนที่เธอไว้ใจมากที่สุด…………………………..เธอกล้าที่จะเปิดใจพูดกับนาย……………………………..แต่นายกลับเห็นเรื่องที่เธอพูเป็นเรื่องตลก
ชิกะ : หวา………….พี่ชายทำพี่สาวงอนไปโน่นแล้ว พี่ชายใจร้าย(ทำแก้มป่อง)
ฟุบุกิ : ยังยืนอยู่อีกไปตามหาลินะจังสิ ป่านนี้เตลิดไปไหนแล้วก็ไม่รู้
ชิกะ : นั่นสินะคะพี่ชายไปต่ามพี่สาวมานะคะ(กระตุกกางเกงคิจังเบาๆ)
ฟุบุกิ : นั่นสินายไปหาเธอเถอะ
---------------------------------------------------
ทสงด้านหญิงสาวเมื่อเธอกลับออกมาแล้วเธอจึงรึบขึ้นมอเตอร์ไซย์เพื่อกลับไปยังโรงพยาบาลเพื่อหวังที่จะได้เจอกับชายร่างสูงผู้นั้นอีก…………..เมี่อมาถึงโรงพยาบาลเธอรรีบวิ่งไปที่ระเบียงที่เธอพบกับชายร่างสูงนั้น
ลิโนะ : (วิ่งเข้ามา) โซซุย!!!
ผิดคาดคนที่นั่งรถเข็นอยู่นั้นไม่ใช่คินที่เธอคิดว่าเค้าเป็นหากแต่เป็นหญิงสาวผมยาวนั่งรับลมอยู่ เมื่อเข้าได้ยินเสียงเธอจึงหันมาหา นัยน์ตาประกายสีแดงส่อแววมีความสุข
ลิโนะ : อ้อ อาซึสะจังนั่นเอง ขอโทษนะนึกว่าเป็นคนรู้จักอีกคนน่ะ
อาซึสะ : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฮานะจัง
ลิโนะ : อ้อแล้วนี่อาซีสะจังดีขึ้นหรือยังเนี๊ยะมานั่งตากลมแบบนี้น่ะ
อาซึสะ : ดีขึ้นมากแล้วค่ะ นั่งๆนอนๆในห้องน่าเบื่อจะตาย
ลิโนะ : (ยิ้ม) ก็เลยาซนข้างนอกงั้นสิ
อาซึสะ : ค่ะ ใช่แล้ว
แต่ทันใดนั้นบทสนทนาของทั้งคู่ก็ต้องเงียบลงเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“อยู่นี่เอง ตามหาซะทั่วเลย(จับมือลิโนะ) กลับค่ายกัน ”
ลิโนะ : (สะบัดมือ) ไม่!!!! นายเห็นว่าฉันบ้าแล้วนายมายุ่งกันฉันทำไม
คิจัง : ผมไม่ได้ว่าคุณเลยนะ
ลิโนะ : กับการที่หัวเราะเยาะความกังวลใจของคนอื่นนี่นะ
คิจัง :………………….
ลิโนะ (จ้องหน้าคิจัง) ไม่พูอะไรเหรอ ก็ดี เพราะฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของนาย(สะบัดหน้าหนี)
อาซึสะ : (มองหน้าทั้งสองสลับไปมา) คุณคิโดไปง้อคุณณฮานะจังสิคะ
คิจัง : อ่ะ……………………..เดี๋ยวสิฮานะจัง
Oh yeah, I´ll tell you something
I think you'll understand
When I say that something
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand

Oh, please, say to me
You'll let me be your man
and please, say to me

You'll let me hold your hand
Now let me hold your hand
I wanna hold your hand

And when I touch you i feel happy, inside
It's such a feeling
That my love
I can't hide
I can't hide
I can't hide

Yeah you, got that something
I think you'll understand
When I say that something
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand

And when I touch you I feel happy, inside
It's such a feeling
That my love
I can't hide
I can't hide
I can't hide

Yeah you, got that something
I think you'll understand
When I say that something
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand
I wanna hold your hand
I wanna hold your ha-a-a-a-a-a-and
(พอจบเพลงคิจังก็เดินเข้าไปจับมือของลิโนะ)
ลิโนะ : (น้ำตาไหล)ทำไมเหรอยูโตะคุงทำไม……………….
คิจัง : (กอดลิโนะแน่น) ผมขอโทษนะ……………ผมไม่อยากให้เราโกรธกันอีก


คราบน้ำตา...............เสียงเพลง.............................ความเข้าใจ


Spoiler:
avatar
羽島 花

จำนวนข้อความ : 1445
Join date : 27/07/2010

ขึ้นไปข้างบน Go down

หน้า 37 จาก 40 Previous  1 ... 20 ... 36, 37, 38, 39, 40  Next

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ